कविता

सुरावटींनी सजलेल्या, तर कधी उधळल्या गेलेल्या मैफिली.... घमघमलेली सांजरात अन् अर्धोन्मिलीत मोगरा.... 'आठवतंय का ते?'- सालांनंतरच्या भेटीतला, तुझा निरागस प्रश्न तेच, विस्मयी डोळे न् दुमडलेले ओठ! तुला विचारायचेच राहून गेले कधी वाकून पाहिलंस मनात माझ्या...? तू नेहमीच काठाशी वावरणारी..... 'अपनी धुन में मस्त' असं अधोरेखित जगणारी... जितकं तुला ओढू पाहिलं, अडकवु पाहिलं, तितकी निसटत गेलेली... 'बांधील प्रेमाचा व्यापार का?' ह्याच भोवती धुमसणारी समजलो नव्हतो, बंधनात अडकणारी तू नाहीस, जितकं स्वातंत्र्य नात्यात, तितकी माझी होशील ते! उमजताच, आलो हाक मारायला तोवर मनाचं नभांगण रिकामं करून गेलीस.... हाक

जगणे असेच का असते? जगता जगता मरायचे असते. जगण्याकरिता लढणे असेच का असते? लढता लढता हरायचे असते. जगण्यातले सुख असेच का असते? सुखाचि वाट बघता बघता दु:ख भोगायचे असते. जगण्यातली आशा अशीच का असते? आशेवर जगताना निराश व्हायचे असते. जगणे हे स्वप्नासारखे का असते ? सत्यात येता येता मोडुन ते पडते. खरच जगण हे एक कोड असते. ऊत्तर सापडल अस वाटत असताना नव कोड देउन ते शोधण्यात संपायचे असते.

सागराच्या तळाशी किती रत्नराशी जगाच्या नकाशाशी झुंझतो शशी मानवाची स्थिती वादळे संगती मरणबाजार अवघा लढे पावसाशी जात जातीत भेदे कुणी क्षूद्र वंशी कळे ना कसे तो तयाचाच अंशी बिचारे विचारांचे क्षेत्र कोरडे स्नेह जाळून आळवे ती प्रार्थना कशी यातना ही खरी अंत तो तूच आहे पसारा दिगंत खंत पामरास दाहे जगावे उरावे जिणे तोषवावे जपावे झरे जोवरी श्वास वाहे ............................अज्ञात

कलियुगाचे वायदे नि, कायदे ही फोल सारे गीता वचने खरी इथे ना, शपथांना दे, मोल ना रे ........||धृ|| मृगासवे परिमाळीत गेले, गंधित क्षण या कस्तुरीचे मैफिलीभर उधळित गेले, संचितगाणे जगण्याचे दोन थेंब परि मुखी ना द्यावे, नीर कुणी का प्रेमाचे उडूनी गेली चिमणपाखरे, पानगळीचे ऋतू इथे रे .........|१| शापित जरी त्या आणाभाका, जपले बंधही सरणाने करार नामे अती जाहले, पाळले ना मरणाने शिळा बनावे, कसे कुणी ..ना, राम स्पर्शितो चरणाने आज कुणी का राम व्हावे, भरत इथे निर्मळ ना रे......... |२| - संध्या

मुलगा: रेशमी सलवार कुडता जाळीचा | रूप सह्य न, नखराही कमालीचा || मुलगी: जा रे पिच्छा सोड मज मतवालीचा | का रे रस्ता शोधतोसी चौकीचा || धृ || मुलगा: पाहे जेव्हा तुला मी | फुलझड्या अंतरी झडती || मी करेन पिच्छा, पडल्या | जरी हातकड्याही हाती | पाड काय चौकीचा || १ || मुलगी: आहे घरंदाज मी नारी | मला समज न असली तसली || बड्याबड्यांची केली | मी आहे ऐशी तैशी | तू कुण्या गणतीचा || २ || ही कविता माझी नाही. मात्र, हा आविष्कार माझाच आहे. चाल ओळखीची वाटू शकते. उमगली तर अवश्य सांगा. मूळ कवितेतला मुलगा गातो ते मात्र 'आशा भोसले' ह्यांच्या आवाजात!

खांदा देण्या कितिदा गेलो इतक्या वेळा मी गेलो - आपल्यासाठी उरले कोणी ... पहावयाचे विसरून गेलो ! |१| एक तारखेची गंमत असते आमच्या प्रेमा भरती येते - माझ्या नयनीं पत्नी असते तिचिया नयनीं वेतन असते ! |२| कचरामुक्त जगास बघावे ध्यास मनीं जरि धरतो - अशक्य मजला परि वाटते, जोवर मी लेखन करतो ! |३| सावलीतही गॉगल लावून हीरो बनण्या गेलो , ' डोळे नाहीत आले- ' सांगत घामाघूम झालो ! |४| (पूर्व प्रसिद्धी: हास्यगाssरवा २०१२)

कोण येथे गुरुवर्य ? खितपत पडले शौर्य अहिंसेचे पुतळे मानतो मौनात दडले क्रौर्य झाकोळला स्पष्ट अंधार मुखवट्यात गळले धैर्य स्त्रीत्वाची ताकद जाणतो खुऱाड्यात लुटले कौमार्य घुंगूरपाण्यात डुबले नेत्र कळले कोणास सूरगांभिर्य दगडात ईश्वर जाणतो देवत्व शोधतो सूर्य भावनांचा गच्च बाजार मनात हरवले माधुर्य वैराग्यात निरपेक्षता मानतो अहंकारातून घडते कार्य ---- शब्दमेघ (कविता पुन:प्रकाशित, नविन काव्य सुचत नसल्याने फक्त कविता वाचताना आपलीही एखादी कविता आता असावी या भावनेमुळे पुन्हा येथे कविता देत आहे. गोड माणुन घ्यावी.)

मला पुन्हा एकदा लहान व्हायचे आहे पुन्हा एकदा त्या निरागसकतेचे प्रतिक व्हायचे आहे.. कधी घाबरता जगातील दुष्ट प्रवृत्ती,गोष्टींना हलकेच आईच्या कुशीत शिरायचे आहे पुन्हा एकदा मला तिच्या कुशीतील उबदारपण अनुभवायचे आहे..