कविता

आयुष्याच्या वळणवर, वळताना
नजर गेली इथवरच्या मार्गावरती

दिसले माझेच पदचिन्हे स्पष्टपणे
कधी योग्य, कधी अयोग्य
कधी सन्तुलित तर कधी अनिर्बन्ध
भयभीत वा निर्भिड

थबकलो क्षणभर,
स्वत:बद्दलचे समज गैरसमज धुसर झाले

हे तर माझेच प्रतिबिंब.. आज़वरचे
..पण अगदि सत्य

शहारलो,
किती अनभिज्ञ होतो मी स्वत:ला..

वाट माझी खुणवत होती
मन मात्र सुन्न होत्

सावरलो,
अन् पुन्हा लागलो अव्याहत प्रवासाला
पूढच्या वळणावर थबकण्या करता..

असे शब्द होते
तसे शब्द होते
जसा अर्थ घ्यावा
तसे शब्द होते

कुणा ना कळावे
खरे काय होते
असे मुक्त वेडे
तुझे शब्द होते

श्रवून जाहले ते
लिहून घेतले ते
जपून ठेवले ते
खुळे शब्द होते

जगी जाणकार
कुणी ही असू दे
कविता म्हणाया
खुजे शब्द होते

प्रतिभेस माझे
साष्टांग नमन
समजलेच नाही
कसे शब्द होते

अनुवाद व्हावा
जरा इंग्रजीत
मराठीत बहुदा
न हे शब्द होते

ऐकता वाचता
जाहलो "आडवा"
तरीही उरावर
उभे शब्द होते..!!

स्वयंप्रेरणा :- ज्या https://www.misalpav.com/node/21154 या धाग्या वरुन हे गीत स्फुरले,
त्या धाग्याचे हे गीत म्हणजे स्वयं-उपशमनच आहे ;-)

भगवंता रे भगवंता,खरच सांग.....हे काय झाले?
टाकला होता डोसा मग, आम्लेट कसे बाहेर आले? ॥धृ॥

तवा तापवुन वाटी मला,त्यांनीच होती हतात दिली।
पण रवा-मसाला सांगुन त्यात,यांनी अंडी मॅश केली॥
फसवुन माझ्या हतात वाटी,ठेऊन ते पळुन गेले।
टाकला होता डोसा मग, आम्लेट कसे बाहेर आले?॥१॥

तो पोखरतोय आतून.............
उत्खननातून;
एकेक कविता बाहेर काढतोय..............

कींमती जगणं आणि जगण्याची किंमत
ह्यांची तौलनिक मिमांसा करतोय...............

खर्‍या खोट्याची
आपल्या परक्याची
रुजवात घालून देण्यासाठी आलाय तो....................

आयुष्यभराच्या ओळखीचे;
परिचय झालेत त्या निमित्ताने.................
मुखवट्यापलिकडचे चेहरे
दृष्टीपथात आलेत...........

झटताहेत सर्वच कर्तव्यापोटी
आपापली कामे सांभाळून....................
कुणी; जणीव करून देताहेत आल्याची;
एक उपचार म्हणून................

मी जपली जीवनभर जी
वसने सारी ती विरली
ओसाड शून्य नजरेच्या
स्वप्नांची चौकट झिजली

भुरभुर कापूस धुक्याचा
चौफेर पसरला आता
रस्ताही संपुन गेला
ह्या वळणावरती येता

काजळल्या क्षितिजापाशी
नि:शब्द गुंतली किरणे
श्वासांना अवजड झाले
श्वासांचे ओझे बनणे

माझ्यामागे शब्दांचे
उद्विग्न उसासे काही
त्या शेवटच्या पानावर
गवसेल सांडली शाई

तू नकोस माझ्यासाठी
थेंबातुन वाहुन जाऊ
माझ्या अधुऱ्या कवितेने
तू नकोस भारुन जाऊ

बीज अंकुरे अंकुरे
रुपं नव्हाळ मातीला,
गर्भारता देह तिचा
रंग केतकी कांतीला!

बीज अंकुरे अंकुरे
माझे स्वप्न तुझ्या डोळा,
सूर ल्याले रे तुझे मी
शब्द शब्द झाला खुळा...

बीज अंकुरे अंकुरे
जमिनीला लागे ध्यास,
वाढ वाढावे गं रोप
नको आभास आभास...

बीज अंकुरे अंकुरे
आता स्वप्नांना आकार,
उद्या उमलेल पातं
घरी बहार बहार..

बीज अंकुरे अंकुरे
म्हणे करा तपासणी,
जर देशी वंशा दिवा
आकाशास गवसणी!

बीज अंकुरे अंकुरे,
का हा वणवा पेटला?
नवा जन्म रुजताना
कुणी गळा गं घोटिला?

ती नाहीये.. माहितेय..
पण मला तिच्या प्रोफाईलला फ्रेंड म्हणून ॲड करायचंय
ती काहीच बोलणार नाहीये, लिहिणार नाहीये
मला माहितेय
पण मला तिच्या शांततेला 'लाईक' करायचंय
ती येणार नाही.. माहितेय..
पण तरी मला तिला माझ्या आवडत्या ग्रुपमध्ये गुपचूप जोडायचंय
ती कुठेच दिसणार नाहीये
हेही माहितेय
पण मला तिच्या जुन्या फोटोत तिलाच टॅग करायचंय

बघू तरी काय होतं..
तेव्हा तिने बोलणं बंद केलं होतं
तिच्या अबोल्याने अतोनात छळलं होतं
माझ्याकडे बघणंही कटाक्षाने टाळलं होतं
अगदी सहजपणे आयुष्यातून गाळलं होतं

आमची प्रेरणा:- https://www.misalpav.com/node/21151

बंद बनियन आटलेला
भायेर येती बेंबी
चुन्याची निवळी जणू
पिचपिचीत

घामाचा हा वास
कोंडे आत श्वास
फाडावा तो बनियन
जीवं-घेणा

ढेरं जणू सागर
बेंबी उपडी घागर
प्यांटही सैलू
घालीतसे

तिची माझी साथ
बनियन मधे प्यांट
भायेर येई खास
डोकाऊनी

(न घातलेली)-टिपः-घट्ट बनियन घालायचा पहिलाच प्रयत्न आहे... उसवले तर शिऊन घ्यावे

ग्रेससारख्या श्रेष्ठ कविच्या कवितेचा अर्थ आपण आपल्या सामान्य सीमित जीवनाच्या अनुभवांच्या चौकटीतच शोधायला निघतो..... तिथे अर्थ अपुरा राहू शकतो कारण कदाचित अशा कविच्या अनुभवाचे, कल्पनेचे आणि प्रतिभेचे क्षितिज नक्कीच आपल्यापेक्षा अधिक विस्तृत असतं.... !!!

भय इथले संपत नाही..मज तुझी आठवण येते
मी संध्याकाळी गातो..तू मला शिकविली गीते

या जगात, तु गेल्यावर मी भयभीत झालो आहे, आई तु मला जीवन जगण्यास शिकवलेस पण तरी मला तुझी आता खुप आठवण येते आहे
तु शिकवलेले सगळे मी व्यवहारात आणतो आहे पण भयामुळे दिवस संपल्यावर.

मंद तारका त्या
तेजाळती नभी
विश्वाची दिवाळी
सदोदित ।

तुझा सहवास
करे उल्हसित
नको तो विरह
जीवघेणा ।

अथांग सागर
जैसे तुझे मन
निराळेच पैलू
दावितसे ।

तुझी-माझी साथ
हातामध्ये हात
घालू गगनास
गवसणी ।

टीपः कवितेचा पहिलाच प्रयत्न आहे, सांभाळून घ्यावे.