कविता

ती नाहीये.. माहितेय.. पण मला तिच्या प्रोफाईलला फ्रेंड म्हणून ॲड करायचंय ती काहीच बोलणार नाहीये, लिहिणार नाहीये मला माहितेय पण मला तिच्या शांततेला 'लाईक' करायचंय ती येणार नाही..

आमची प्रेरणा:- http://www.misalpav.com/node/21151 बंद बनियन आटलेला भायेर येती बेंबी चुन्याची निवळी जणू पिचपिचीत घामाचा हा वास कोंडे आत श्वास फाडावा तो बनियन जीवं-घेणा ढेरं जणू सागर बेंबी उपडी घागर प्यांटही सैलू घालीतसे तिची माझी साथ बनियन मधे प्यांट भायेर येई खास डोकाऊनी (न घातलेली)-टिपः-घट्ट बनियन घालायचा पहिलाच प्रयत्न आहे... उसवले तर शिऊन घ्यावे

ग्रेससारख्या श्रेष्ठ कविच्या कवितेचा अर्थ आपण आपल्या सामान्य सीमित जीवनाच्या अनुभवांच्या चौकटीतच शोधायला निघतो..... तिथे अर्थ अपुरा राहू शकतो कारण कदाचित अशा कविच्या अनुभवाचे, कल्पनेचे आणि प्रतिभेचे क्षितिज नक्कीच आपल्यापेक्षा अधिक विस्तृत असतं.... !!!

मंद तारका त्या तेजाळती नभी विश्वाची दिवाळी सदोदित । तुझा सहवास करे उल्हसित नको तो विरह जीवघेणा । अथांग सागर जैसे तुझे मन निराळेच पैलू दावितसे । तुझी-माझी साथ हातामध्ये हात घालू गगनास गवसणी । टीपः कवितेचा पहिलाच प्रयत्न आहे, सांभाळून घ्यावे.

तव चिंतनातही मी तव चिंतनातही मी, बाहुंतही तव मीच मी \-२ माझीच दोन्ही घरे, ए प्रियकरा ही इथे जणू दिप्ती पहाटेसची, नेत्रांत तव हरपली उघड लोचने तू तुझी, पुतळ्यांत असणार मी मी आहे, कला ज्या स्थळी, नेत्रांत तुझिया उभी मदनमस्त चंचल ही सांज, संकेतच देते तुला दगडांत कर शायरी, वंदन मी करते तुला तू अससी, तेथ मी, नाचे ही भू-आसमान शांतारामांच्या रोमांचक स्वप्नाला हसरत जयपुरींनी शब्द दिले तेव्हा हे गीत निर्माण झाले. उघडच आहे की ते माझे नाही. हा आविष्कार मात्र माझाच आहे. त्याला वाण नाही तर नाही पण गुण तरी लागला आहे की नाही, हे मात्र तुम्हीच सांगू शकाल.

तू आलास ,थांबलास, आणि मनाला चटका लाऊन गेलास. शब्दांना शब्दांच्याच माळेत गुंफलेस तु लय, ताल, माधुर्य सार्‍यांनाच थंड निखार्‍यावर जाळलेस तु चालावयास पायवाट होति या नागफणिच्या वनात हळुवार कोरलीस आपलीच पायवाट तू पाणी विद्रोहाचे पिऊनि, उतरलास सागरात या झेलणारा मंथने हजारो तु एकटाच देवमासा मज नाहि आज दु:ख क्रुसावरिल 'माणिका' होशिल भाग तु या मैत्रेय जातकाचा. ................................................................................................................... कविवर्य 'ग्रेस' यांना विनम्र अभिवादन

टीचली काच बिलोरी, दुखा:चा हलला पारा, अस्फुट वेदना जाते, मग वाहे उदास वारा.. एकाकी होता कोणी, रिचवित विषाचे प्याले, हळुवार तरल जखमांचे, गुंफीत मोती ओले.. शब्दांतुन द्यावे त्याने, चरचरीत तलम हुळहुळते, अन जग शोधित बसते, त्याच्याशी आपुले नाते.. रक्तातील गहरी त्याने, काजळी लपवली नाही , नक्षीत कवडश्यांच्या, कधी प्रकाश चोरला नाही.. कोंडले आतुन काही, विष्षण्ण नाद निनादे, झुंबर दचकुन हलले, अन लोलक एक उनावे.. -- शैलेंद्र

जीवणाच्या भावगर्दित मेहमान अस्तित्व माझे बसू कसा पंक्तीत तुमच्या, बदनाम अस्तित्व माझे निसर्गाच्या चक्रात अडकले सूर्य,चंद्र,तारे भावनांच्या बाजारात, बंदिवान अस्तित्व माझे घायाळ नजर शोधती, ओळखीच्या खानाखुना आसवांच्या गावात, गुमनाम अस्तित्व माझे माणसांच्या कल्लोळात हरविले मनाचे स्वैर बंध भासांच्या ताटव्यात, सुनसान अस्तित्व माझे सुगंधाच्या मायाजाळात अडकली फ़ुलपाखरे झुगारले नभाला असे, बेगुमान अस्तित्व माझे रात्रीस, सांजवेळी साद घालतो जख्मी सूर्य झाकोळले अंधारात, दीपमान अस्तित्व माझे छप्परविरहीत घरट्यात उभ्या असंख्य भिंती नभांकणात विखुरले, बेभान अस्तित्व माझे स्वरविरहीत शब्दांचे उठते निशब्द क

झाड झाडासवे बोले, काय गूढ आहे सारे? नाही प़क्षी घरट्यांत कसे झाले बंद वारे? झाड उत्तरे झाडाला, अरे सारे बदलले, पक्षी रमती बाहेर घेत वार्‍यासवे झुले.. झाड झाडासवे बोले, काय सांगतोस असे? नाही पक्षी नाही वारा आता जगायचे कसे? झाड उत्तरे झाडाला, नको होउस उदास, वय तुझे माझे झाले त्यांचे तारुण्य भरास.. झाड झाडासवे बोले उरे पानगळ अशी, होतो बहरलो जेव्हा सारे होते माझ्यापाशी... झाड उत्तरे झाडाला, जगण्याची रीत खरी पंख फुटता फुटता पक्षी भरारी भरारी झाड झाडासवे बोले, आत दाटून रे येते रोज बोलतो जरी हे फिरुनीया तेच वाटे..! यावा बहर बहर भेट चिमण्यांची व्हावी, माझ्या अंगाखांद्यावर पुन्हा हसावी खेळावी.. प