कविता

तो तुकड्या तुकड्याने फिरत असतो ह्या महानगरात
तो राहत असतो कोठेतरी दूर....उपनगरात
वसई ,बोरीवली ,कधीकधी विरारला
अंबरनाथ ,कसारा ,कधी पुण्याला ,नाशिकला देखील
पोटासाठी येत असतो
पहाटे उठतो चारला ,पाचला, सहा किंवा सातला
डबा भरते त्याची बायको
रात्रीच भिजवून ठेवते कणिक
पोळ्या भाजी नि कधी चटणी
तो निघतो भल्या पहाटे ,सकाळी सकाळी
नि स्वप्न बघत असतो उद्याच्या सुखाची
पुढच्या महिन्यात असतो बायकोचा वाढदिवस
एखादया मुलाचा किंवा मुलीचा देखील
छोटा परिवार सुखी परिवार [?]
घट्ट डोक्यात असते त्याच्या
तरीही वेळ मिळत नसतो
क्षणभर....!!

मलाही एकदा मृद्क्कण बनून
गरारा वार्यावर भरारायचय
खूप खूप उंच जाऊन
एकदा त्या आभाळाला शिवायचं

नात, मुलगी, बहिण, प्रेयसी
मैत्रीण सुद्धा नाही बनायचंय
हात पसरून खुल्या मनान
फक्त मी म्हणून जगायचंय

बांधीव उंबरा ओलांडून
मला स्वत:ला ओळखायचंय
मोकळा मोकळा श्वास घेऊन
मनावरल मळभ पुसायचंय

तो उंबरा ओलांडताना
मन स्थिर ठेवायचंय
खोल काही तुटेल आत
तरी स्वत:ला सावरायचंय

स्वैर करताना संचार
जगापासून अलिप्त राहायचंय
सारे सारे तुटतील आधार
तरी स्वप्नांना जगवायचंय

गुंता गुंता फांदी फांदी शकुनाची
ना करिते कसली अनावधानी चिंता
येती जाती ऋतु-पर्णे मोहोर अवघे
अव्यक्त तळातिल; "मूळ" गातसे गीता

निष्काम कर्म गत युगायुगांचे गीत
निश्वासांप्रति श्वासांस खेळवी प्रीत
उधळून गंध रंगात उमलवी काया
बघ निसर्ग कैसा जगण्याचे संगीत

मोहात अडकले पाश पृथक जन्मांचे
विसरले गमक रुजण्यातिल; वंश मनूचे
मिथकांचे रांजण स्वैर उधळवी माया
ओंजळी रिकाम्या स्वप्न काय कामाचे ?

सुकलेला का होइना..?पण कुणीसा
गाडीला घातला होता गजरा
या निमितानी मी माझ्या..
गाडीलाच केला मुजरा

काय सालं नशिब हीचं..?
पाहिलं तरी फिदा होतात
आंम्ही कडक कपडे घालतो
तेंव्हा,कोण जाणे या कुठे जातात..?

जरी असल्या या आजुबाजुला तरी,
नळाला पाणी यावं तश्या बोलतात
आल्याच समोर तर नंतर मग,
मागे जाऊन कुजबुजतात.

''हँडसम दिसतोय गं...हम्म्म्म,
पण कपड्याचा चॉइस बरा नाहीये
दिसतोय जॉन अब्राहम सारखा..,
पण अ‍ॅटिट्यूट काही खरा नाहीये..''

रात्ररात्रभराची ही जागरणं

नि प्रत्येक घटकेला येणारी तुझी सय

अस्वस्थ मनाचं उनाड वागणं ...

स्वतःलाच पुन्हा पुन्हा काहीतरी मागणं...

चालता चालता एकटं नसल्याची जाणीव ...

आणि आजूबाजूला भेडसावणारी तुझी उणीव ...

चांदण्यांनी माझ्या नकळत हिरावून घेतलेली माझी झोप ...

आणि माझ्या अंगणातलं तुझ्या कवितेचंरोप ...

घेऊन जा ...

खूप वाढलंय

आणि दिवसेंदिवस अधिकाधिक

वाढतंच चाललय हे ...

रात्ररात्रभराची ही जागरणं ..

नि प्रत्येक घटकेला येणारी तुझी सय .

- गजानन मुळे

हे कविते ,
तुझ्यासाठी वेडे होण्यातही
किती शहाणपणा आहे ,
हे ह्या शहाण्या टीकाकारांना सांगणे-
हा शुद्ध वेडेपणाच नाही काय !

आकाशीचे मन कोरे निरभ्र होते
चांदणे सुखावत होते रज कैफाने
झाडाआडुन मी होतो वेधत खेळ ऐहिकाचा
पाऊल टाकले क्षितिजावर चंद्राने

ती भोर सावळ्या चतुर्दशीची होती
डौलात ठाकली कोर; पोर सगुणा जणु होती
पाहून ऐट चुकले ठोके हृदयाचे
एव्हाना ती आरूढ काळजावरती झाली होती

आभास नव्हे; हा श्वास खास जगण्याचा
ही साद अशी की अंतर्नाद सणाचा
अचरासह चर ऐशा किमयेचा शेला
मी साक्ष एक; प्रेरीत नित्य; ह्या नव्या युगाचा

........................अज्ञात