कविता

तुझे म्हणावे तुझेच केवळ असे काही एक माझे निव्वळ कुणी म्हणाले तिथेच बनती जुळती तुटती रेशीमगाठी मी न पाहिले हात तयाचे तुझ्या किनारी सापडले घर आयुष्याच्या अंक पटावर दिले घेतले हिशेब झाले समर्पणाच्या वाटेवरचे आज पडावे पहिले पाउल उलगडताना ह्रदयाची धून सूर कापरा कातर कातर शब्दांची वीण उसवीत जाती शब्दांवाचून डोळ्यांचे तळ तुझे म्हणावे तुझेच केवळ असे काही एक माझे निव्वळ

महाराष्ट्राच्या मातीमधुनी आवाज उठतो मराठीचा सह्याद्रीच्या रांगामधूनी सूर्य उगवतो मराठीचा कीतीही डोंगर पोखरले परक्यांनी तरीही सह्याद्री सांधला हा बहुमान मराठीचा धगधगत्या सह्याद्रीच्या पोटामध्ये घुमतो आवाज मराठीचा एकतेची साद घेवुनी संवाद मराठीचा शब्द चिंगार आवाज मराठीचा संस्कार दिसे खुलुनी साजशृंगार माय मराठीचा हाती तेजोमय तलवार तळपते रणांगणात गर्जतो यल्गार मराठीचा गरजले परके सारे जरी घरात आपापल्या नभी उठतो बुलंद आवाज हा ललकार मराठीचा शिवबाची ज्योत ह्रदयी ठेवतो तेवत, बाणा मराठीचा . . . . . . . . . . .

तो तुकड्या तुकड्याने फिरत असतो ह्या महानगरात तो राहत असतो कोठेतरी दूर....उपनगरात वसई ,बोरीवली ,कधीकधी विरारला अंबरनाथ ,कसारा ,कधी पुण्याला ,नाशिकला देखील पोटासाठी येत असतो पहाटे उठतो चारला ,पाचला, सहा किंवा सातला डबा भरते त्याची बायको रात्रीच भिजवून ठेवते कणिक पोळ्या भाजी नि कधी चटणी तो निघतो भल्या पहाटे ,सकाळी सकाळी नि स्वप्न बघत असतो उद्याच्या सुखाची पुढच्या महिन्यात असतो बायकोचा वाढदिवस एखादया मुलाचा किंवा मुलीचा देखील छोटा परिवार सुखी परिवार [?] घट्ट डोक्यात असते त्याच्या तरीही वेळ मिळत नसतो क्षणभर....!! किती तरी दिवसात तो बायकोला नाही घेऊन गेला सिनेमाला नाही कधी प्रेमाने बघितले त्याने

मलाही एकदा मृद्क्कण बनून गरारा वार्यावर भरारायचय खूप खूप उंच जाऊन एकदा त्या आभाळाला शिवायचं नात, मुलगी, बहिण, प्रेयसी मैत्रीण सुद्धा नाही बनायचंय हात पसरून खुल्या मनान फक्त मी म्हणून जगायचंय बांधीव उंबरा ओलांडून मला स्वत:ला ओळखायचंय मोकळा मोकळा श्वास घेऊन मनावरल मळभ पुसायचंय तो उंबरा ओलांडताना मन स्थिर ठेवायचंय खोल काही तुटेल आत तरी स्वत:ला सावरायचंय स्वैर करताना संचार जगापासून अलिप्त राहायचंय सारे सारे तुटतील आधार तरी स्वप्नांना जगवायचंय त्या स्वप्नांचा ध्यास घेऊन वेड्यासारख त्यांमागे धावायचंय सारी सारी बंधने झुगारून फक्त एकदाच स्वत:साठी जगायचंय

गुंता गुंता फांदी फांदी शकुनाची ना करिते कसली अनावधानी चिंता येती जाती ऋतु-पर्णे मोहोर अवघे अव्यक्त तळातिल; "मूळ" गातसे गीता निष्काम कर्म गत युगायुगांचे गीत निश्वासांप्रति श्वासांस खेळवी प्रीत उधळून गंध रंगात उमलवी काया बघ निसर्ग कैसा जगण्याचे संगीत मोहात अडकले पाश पृथक जन्मांचे विसरले गमक रुजण्यातिल; वंश मनूचे मिथकांचे रांजण स्वैर उधळवी माया ओंजळी रिकाम्या स्वप्न काय कामाचे ? सौहार्द मुके रे जगा जगू द्या सारे शिणु नका; मिळूनी; वस्त्र विणू या न्यारे भंगूर क्षती मग चिरंजीव होतील पुन्हा रे ऋतुमानपरत्वे; आपले आपण; वळतिल बुजरे वारे ......................अज्ञात

सुकलेला का होइना..?पण कुणीसा गाडीला घातला होता गजरा या निमितानी मी माझ्या.. गाडीलाच केला मुजरा काय सालं नशिब हीचं..? पाहिलं तरी फिदा होतात आंम्ही कडक कपडे घालतो तेंव्हा,कोण जाणे या कुठे जातात..? जरी असल्या या आजुबाजुला तरी, नळाला पाणी यावं तश्या बोलतात आल्याच समोर तर नंतर मग, मागे जाऊन कुजबुजतात. ''हँडसम दिसतोय गं...हम्म्म्म, पण कपड्याचा चॉइस बरा नाहीये दिसतोय जॉन अब्राहम सारखा.., पण अ‍ॅटिट्यूट काही खरा नाहीये..'' ''ए,,तुला काय करायचाय अ‍ॅटिट्युट..? नुसतं नाव विचार ना..?'' ''शी...!नाव काय विचारायचं..? त्यापेक्षा डायरेक्ट फोन नंबर घे ना..!'' असे पिछाडीला संवाद घडुन सैन्य

रात्ररात्रभराची ही जागरणं नि प्रत्येक घटकेला येणारी तुझी सय अस्वस्थ मनाचं उनाड वागणं ... स्वतःलाच पुन्हा पुन्हा काहीतरी मागणं... चालता चालता एकटं नसल्याची जाणीव ... आणि आजूबाजूला भेडसावणारी तुझी उणीव ... चांदण्यांनी माझ्या नकळत हिरावून घेतलेली माझी झोप ... आणि माझ्या अंगणातलं तुझ्या कवितेचंरोप ... घेऊन जा ... खूप वाढलंय आणि दिवसेंदिवस अधिकाधिक वाढतंच चाललय हे ... रात्ररात्रभराची ही जागरणं .. नि प्रत्येक घटकेला येणारी तुझी सय . - गजानन मुळे