कविता

टळट्ळीत दुपारी, पायाशी पडलेल्या सावलीने, हळुच मागे वळुन पाहिल्या, स्वतःच्याच पावुलखुणा. काही ठसठशीत होत्या दुरवर, मातीत जवळ्च्या काही विरलेल्या.. एका रेषेत रस्ताही नव्हता, पावलही पडलेली झिंगल्यासारखी, आठवतात आता वाटांचे ईषारे, मागच्या वळणांची निमंत्रणही.. हसत स्वीकारलेली, रडत अव्हेरलेली, मुकी अजुनही उभी माझ्यासाठी.. काही अत्रुप्त इच्छांचे भोग, काही अत्रुप्त भोगांच्या ईच्छा.. काही त्रुप्तल्या भोगांच्या आवर्तनांची, जळजळुन उठणारी वखवख.. आजही बनवतोय एक नैतिक चौकट, माझ्या पापांच्या मापाची.. कधी वार्‍यावर वाहत गेलेलं मन, कधी मनावरुन वारं गेलेलं, दगडी पायाला फुटलेली शेवाळ, अन मातीच्या धरणांत अडले

जेव्हा जेव्हा सीमेवर गोळी वर गोळी चालली तेव्हा तेव्हा मॄत्युची गिधाडे आस पास वावरली. झेलले घाव छातीवर होउन रक्तबंबाळ कितीदा घेतले पाय मागे न कधीही लढलो परी शूरासारखा. घर ठेवले मागे, नाती सगळी विसरलो झुंजता झुंजता शत्रुशी, नमकहराम दोस्तामुळे घायाळ हा झालो. श्वास असे जोपरी तनात, करीन शत्रुवरी मात. मेलो जरी रणात तरी, अमर होउन राहिन नेहमी जिवंत तुमच्या मनात. राहिल देशभक्ति मनात राहिल देशभक्ति मनात

3

लावुन काळा चष्मा, करतो माझ्यापुरता ताप कमी, उतरवुनी अन् विमा, उद्याची मनात मी मानतो हमी । सामान्यच मी, असेच आहे जगणे माझे नित्याचे मला कसे हो जमेल करणे, 'प्रयोग माझे सत्याचे'? चालविते मज गरजच माझी, नसे प्रेरणा वा स्फूर्ती (मला सोसणे नको, नको अन् सोसण्यातली सत्कीर्ती !

http://www.misalpav.com/node/21045#comment-381773 समुद्र का विहिर...? बेडकं का खेकडे..? या नस्त्या व्यापाला कटाळुन, जरा नाचगानं करुन शीन घालवावा,,,म्हंन्तो... या मंग करु वाईच डोस्कं ग्गार... (चाल--- पाडाला पिक्कलाय अंबा...) सोडलं हो...आता सोडलं हो...आता सोडलं हो,सोडलं भसाभसा पानी हो...ओ...सोडलं भसाभसा पानी,,,ध--नाजी राव पाटाला भसाभसा पानी ॥धृ॥ धागा ह्यो पडला थंड ,बॉडीत होईल बंड ... ओ धनाजी... थंड कसा पडला जी,,हो ओ,, थंड पडला कसा जी... ओ पाटिल... सोडा ना लवकर पानी... ध--नाजीराव सोडा ना भसाभसा पानी..

ते एक घर आनंदाने बहरलेल चिमण्या पाखरांच्या किलबिलाटाने गजबजलेल. ते एक घर तारुण्याचा उत्साह भरभरुन वाहणार ते एक घर संपत्ति यश ह्यावर समाजात मान तोलणार. ते एक घर देवावर अगाढ श्रध्दा असणार ते एक घर शिक्षणाला महत्व देणार. ते एक घर आलेल्या प्रत्येकाचि विचारपूस करणार प्रत्येक उत्सवात आनंदाने सामिल होणार. आणि.. तेच ते एक घर त्याच घरातिल एक अडगळिचि खोलि एक फाटका बिछाना एक मोडक कपाट व तिथे राहणार एक म्हातार जोडप. तेच ते एक घर मुलगा चांगला कमविता असताना म्हातार्‍या आई वडिलाना अडगळ समजुन त्या खोलित रवानगि करणार ते च ते एक घर आयुष्य म्हंजे म्हातारपणि भोगावा लागणारा तुरुंगवास अस समजुन त्याना आयु

स्वप्नाळू राती, सहज एकदा, नदीकिनारी बसले ओढून घेता, पदर नभाचा, रम्य दॄश्य ते दिसले चांदणे होते, चमचमणारे, तीरावरी उतरले पाण्यामध्ये, पोहते तारे, पाहुनिया मी हसले आकाशीच्या पडद्यावरति, चालत होते, मन कुंचले चंद्र सोळा चितारलेले, लख्ख दिवे लखलखले रंगीत संगीत रेषा हलता, जरा जरासे पर हलले फुलपाखरे, फडफडणारी, स्वप्नचित्र असे दिसले.. हिरवाईत होते, शुभ्र रेशमी, ससे देखणे, गोजिरवाणे पिठूर चांदणे, माळून येता, शुभ्रतेत मी न्हाले कुठे एकला, गात होता, चंदन तो ..

कधी करावे भांडण अंधाय्रा दु:खाशी कधी करावे स्वागत आनंदरुपी उजेडाचे कधी भरकटावे बिन्धास विचारांच्या जंगलात कधी उडावे उंच मनाच्या आभाळात कधी सुटावे सुसाट वाय्राच्या जगात कधी यावे पोहुन भावनांच्या समुद्रात कधी बघावे बसुन अनुभवाच्या शाळेत कधी दरवळावे होउन प्रेमाचा सुगंध मग बनावे प्रकाश दिवा होउन शेवटी व्हावे लुप्त मेणासारखे जळुन तेव्हा येईल अर्थ खरा जगण्याला जाताना ही मग खेद नसेही कुठला.