कविता

लावुन काळा चष्मा, करतो माझ्यापुरता ताप कमी,
उतरवुनी अन् विमा, उद्याची मनात मी मानतो हमी ।

सामान्यच मी, असेच आहे जगणे माझे नित्याचे
मला कसे हो जमेल करणे, 'प्रयोग माझे सत्याचे'?

चालविते मज गरजच माझी, नसे प्रेरणा वा स्फूर्ती
(मला सोसणे नको, नको अन् सोसण्यातली सत्कीर्ती ! )

पाय पाहुनी निवडुन घेतो अंथरूण माझ्यापुरते
बायकोस मी गजरा घेतो, सुख नाही मज यापरते ।

बिचकत जातो मी रस्त्याने, जिवात नसतो जीव कधी
कधी स्वतःवर हसतो, रडतो, आणिक करतो कीव कधी ।

तरी उद्याची थोडी आशा माझ्या हृदयी मिणमिणते
आणि देवळामधली घंटा माझ्या कानी किणकिणते ।

https://www.misalpav.com/node/21045#comment-381773

समुद्र का विहिर...? बेडकं का खेकडे..? या नस्त्या व्यापाला कटाळुन, जरा नाचगानं करुन शीन घालवावा,,,म्हंन्तो... या मंग करु वाईच डोस्कं ग्गार...
(चाल--- पाडाला पिक्कलाय अंबा...)

सोडलं हो...आता सोडलं हो...आता सोडलं हो,सोडलं भसाभसा पानी
हो...ओ...सोडलं भसाभसा पानी,,,ध--नाजी राव पाटाला भसाभसा पानी ॥धृ॥

ते एक घर आनंदाने बहरलेल
चिमण्या पाखरांच्या किलबिलाटाने गजबजलेल.

ते एक घर तारुण्याचा उत्साह भरभरुन वाहणार
ते एक घर संपत्ति यश ह्यावर समाजात मान तोलणार.

ते एक घर देवावर अगाढ श्रध्दा असणार
ते एक घर शिक्षणाला महत्व देणार.

ते एक घर आलेल्या प्रत्येकाचि विचारपूस करणार
प्रत्येक उत्सवात आनंदाने सामिल होणार.

आणि..

तेच ते एक घर त्याच घरातिल एक अडगळिचि खोलि
एक फाटका बिछाना एक मोडक कपाट
व तिथे राहणार एक म्हातार जोडप.

तेच ते एक घर मुलगा चांगला कमविता असताना
म्हातार्‍या आई वडिलाना अडगळ समजुन त्या खोलित रवानगि करणार ते च ते एक घर

स्वप्नाळू राती, सहज एकदा, नदीकिनारी बसले
ओढून घेता, पदर नभाचा, रम्य दॄश्य ते दिसले
चांदणे होते, चमचमणारे, तीरावरी उतरले
पाण्यामध्ये, पोहते तारे, पाहुनिया मी हसले

आकाशीच्या पडद्यावरति, चालत होते, मन कुंचले
चंद्र सोळा चितारलेले, लख्ख दिवे लखलखले
रंगीत संगीत रेषा हलता, जरा जरासे पर हलले
फुलपाखरे, फडफडणारी, स्वप्नचित्र असे दिसले..

हिरवाईत होते, शुभ्र रेशमी, ससे देखणे, गोजिरवाणे
पिठूर चांदणे, माळून येता, शुभ्रतेत मी न्हाले
कुठे एकला, गात होता, चंदन तो .. गंधित गाणे
मधुर सुरांवर, सुगंधित कण, मंद मंदसे दरवळले

कधी करावे भांडण अंधाय्रा दु:खाशी
कधी करावे स्वागत आनंदरुपी उजेडाचे

कधी भरकटावे बिन्धास विचारांच्या जंगलात
कधी उडावे उंच मनाच्या आभाळात

कधी सुटावे सुसाट वाय्राच्या जगात
कधी यावे पोहुन भावनांच्या समुद्रात

कधी बघावे बसुन अनुभवाच्या शाळेत
कधी दरवळावे होउन प्रेमाचा सुगंध

मग बनावे प्रकाश दिवा होउन
शेवटी व्हावे लुप्त मेणासारखे जळुन

तेव्हा येईल अर्थ खरा जगण्याला
जाताना ही मग खेद नसेही कुठला.

हाणा रे हाणा ,
या विडंबकांना..
हे चावताती,
हळव्या कवींना..

टांगून उलटे,
माळावरी अन..
नवकवितांची
धुरी द्या हो त्यांना..

जशी कोवळ्या कवितांची,
पिसे हे उपटती..
यांच्या बोडक्याचे,
केस केस उपटा..

तरीही जर उरले,
अतृप्त अस्वस्थ आत्मे,
हृद्य गद्य ललितात यांना बुडवून टाका..

(अपूर्ण आणि विस्तारासाठी सर्वाना खुले आवाहन... आणि ह. घ्या. हे सांगणे न लगे.. )

उडाली पाखरे परदेशी ,मोकळा चौसोपी वाडा.
पोपडे पडे ओसरीस ,नाही अंगणी शेणसडा..

परसदारी तो औदुंबर, असे शांतपणे उभा.
ना त्यास प्रदक्षिणा, ना कुणी राखे निगा.

कोनाड्यातील आरसा ,उडाला त्याचा हि पारा
भीतीवरील कुंकु खुणा, मिरवी सौभाग्याचा तोरा

अडगळीतली रेशमी वसने, सांगे शृंगाराच्या कथा
कोप~यातली उभी काठी, रडे वार्धक्याच्या व्यथा.

कोप~यातल्या खाटेवर, श्वास मंदसा घुमे कुणाचा?
ना हाती जीवनमरण ,भोग भोगणे खेळ नियतींचा

छातीत फुले फुलण्याची
वार्‍यावर मन झुलण्याची
ती वेळ निराळी होती.... ही वेळ निराळी आहे.

डोळ्यात ऋतुंचे पाणी
मौनात मिसळले कोणी
वाळूत स्तब्ध राहताना
लाटेने गहिवरण्याची
ती वेळ निराळी होती.... ही वेळ निराळी आहे.

तू वळून हसलीस जेव्हा
नक्षत्र निथळले तेव्हा
मन शहारून मिटण्याची
डोळ्यात चंद्र टिपण्याची . . .
ती वेळ निराळी होती.... ही वेळ निराळी आहे.

ज्या चंद्र कवडशा खाली
कुणी साद घातली ओली
मग चंद्र वळून जाताना
किरणात जळून जाण्याची
ती वेळ निराळी होती.... ही वेळ निराळी आहे.