कविता

हे कविते , तुझ्यासाठी वेडे होण्यातही किती शहाणपणा आहे , हे ह्या शहाण्या टीकाकारांना सांगणे- हा शुद्ध वेडेपणाच नाही काय !

आकाशीचे मन कोरे निरभ्र होते चांदणे सुखावत होते रज कैफाने झाडाआडुन मी होतो वेधत खेळ ऐहिकाचा पाऊल टाकले क्षितिजावर चंद्राने ती भोर सावळ्या चतुर्दशीची होती डौलात ठाकली कोर; पोर सगुणा जणु होती पाहून ऐट चुकले ठोके हृदयाचे एव्हाना ती आरूढ काळजावरती झाली होती आभास नव्हे; हा श्वास खास जगण्याचा ही साद अशी की अंतर्नाद सणाचा अचरासह चर ऐशा किमयेचा शेला मी साक्ष एक; प्रेरीत नित्य; ह्या नव्या युगाचा ........................अज्ञात

चालते आठवण उतरुन एकल घाट क्षण; विसरुन थांबे उसंत घेइ रहाट जन्मांच्या वेठी भावुकल्या भातुकल्या भेटी येती चंद्रासह उजवे उगवे रमण पहाट बागडे चांदणे; रास खेळती राती कांही न उरे तळहाती सरल्या अंती बहु शंख शिंपले आदळती ओघात कातरला अवघा लाट झेलुनी काठ पलकांतिल गाठी रमल फुलांची माला शमवी हृदयातिल विरही दारुण ज्वाला साकडे घालतो रोज नव्या स्वप्नांसाठी तुम्हि येत रहा नित करुन वाकडी वाट ............................अज्ञात

3

मी एकटी आयुष्य एकत्र अनुभवायचं वचन तू विसरलास मला एकटीला सोडून न जाणे का तारा झालास.. कदाचित नाही ओळखता येणार मला इतक्या असंख्य चांदण्यात पण तू मला बघशील वरून अशी खात्री असते मनात रोज इथे येते मी तुला शोधायला या गगनात तुझं अस्तित्व भासतं मला फक्त काळोखात भोवताली काळाकुट्ट अंधार आणि वर मोकळे आकाश निशा झाली आहे माझी सोबती, नको वाटतो आहे हा प्रकाश प्रयत्न चालू आहेत स्वतःला धीट करण्यासाठी खंबीर होऊन एकटीने जगण्यासाठी.. पटत आहे की जिद्दीने दुःख हलके नक्कीच होणार नाही चालणार सतत आश्रू ढाळून कारण आसवांची चव ही नेहमीच खारट असणार ~~ प्रिया

डुबुक डुबुक डुबुक डुबुक, डराव डराव डराव डराव, काव काव काव काव, म्याव म्याव म्याव म्याव, तडतड ताशा, धडधड गाज, ढोल वाजतो मठ्ठ स्वरात, वृषभ त्वचा ही पॉवरबाज, वॄषोदर उतरे माडी आज, पंकज भार्या जगास तारी, मोहनमर्कट वन्दा भारी वृषणे ठेचा घाला दोरी, मंडुकरावही चाबुक मारी, पिवळा शेंबुड वाहे भळभळ, अश्वथामा करतो जळजळ, तरुणाईची बिभित्स सळसळ, गाभार्‍यातील पिसाट वळवळ, गुरुवर्यांना सुटते खाज, गुरुकुलातला नंगा नाच, ज्ञानरज्जुला पतंग माज, शरपंजरीवर मदीरा पाज, जगणे थोटे, सारे खोटे, नर्मदेतले दगड गोटे, लोचट कुत्रा पायही चाटे, जनमृत्युचे घालत खेटे, रामाला शरयूने गिळले, शामराव बाणाने निमले या स

थरथरणारे ओठ लपविती व्यथा मनीची दुखरी आवाजातून शब्द सांगती कथा तुझी ग दुसरी निरोप देण्या आलीस तू जरी स्मितकळ्या लेवूनी कशा खुलाव्या तव वदनी त्या कळा खोल दाबूनी बळे रोखीले अश्रु पुसती राहू तुजविण कशी मी कांता ओठातील आवाज बोलती मुळी करू नको माझी चिंता लटिके ऐसे का बोलावे गुलाब पंखी ओष्टकळ्यानी वाटे हळूच उकलावे का गुपित त्यांचे मम अधरांनी पर्ंतू आहे ठावूक मजला आत साचले प्रच्ंड वादळ स्पर्श जरासा होता माझा, लाटांचे उफळतील सागर मुठीत ओला रुमाल लपवुनी वळलो तुजला सोडुनी जाता, पाठीचे मग मिटले डोळे, चिंब नेत्रवती तुजशी बघता