कविता

गर्द नजरेची नार जणु चांदण्याची धार होता पैंजणांचा वार सार डोलतं शिवार कधी उसळता ज्वार कधी बावरी ती खार चिंब मोगर्‍यांचे हार हसु तिचं वाहणारं उंच उडणारी घार जशी तेज तलवार करी नजरांचे भार एका नजरेत गार गर्द नजरेची नार काय शब्द बोलणारं तिच्या नजरेतं सारं माझ्या मनातलं सार

पूर्वी ,म्हणजे जेव्हा 'ख्वाबों को सच बनाने का ख्वाब देखने की ऊमर थी ' तेव्हाचे लिहिलेले आहे ..

मन पाऊस पाऊस चिंब अंगण- ओसरी, कुंद गारव्याची हवा गंध मातीचा पसरी.. मन पाऊस पाऊस होते गालिचा हिरवा, टेक क्षणभर तू ही नको होऊस पारवा! मन पाऊस पाऊस पाणी डोळ्यांच्या द्रोणात, अवखळ ओघळते मंद हवेच्या झोकात! मन पाऊस पाऊस थेंब थेंबाने रुजतो, ध्यास रुजे त्याच्यासवे कोंब आशेला फुटतो.. मन झिम्माड पाऊस आठवांची बरसात माझ्या काजळात ओल्या फुले उद्याची पहाट!! मन पाऊस मेघांचा सुटे मळभ जीवांचे रंग आसमानी झाले तुझ्या माझ्या नशीबाचे! मन इतके बरसे, दु:खं झाली मातीमोल सल काढले खुडून सरे पापण्यांची ओल...! असे चित्र पावसाचे, जणू इवला कोलाज सार्‍या आठवणी खुळ्या त्यांत मावल्या सहज..! मन पाऊस पाऊस म्हणे कसा बरसल

प्रेरणा:-http://www.misalpav.com/node/21293 मिथकांचे रचुनी भांडार, दिवाभितांचे सोपस्कार स्त्री होउन मी पुन्हा वाचते, भेद तव कथेचा वारंवार शापित जीवन सदा सर्वदा, राजयोग जरी दिसे दर्शना तळमळ सारी उरात लपवी , माता कुंती पांडव जोजवी बालिका तू कोवळी , बळी तू कुण्या एका जोगड्याची जन्म अभागी पुत्राचा अन मिथक प्रसवली मंत्रांची कलंकित त्वा मग जोड कोठली सामर्थ्यवान पुरुषाची म्हणुनच मग विवाह योगी ...पंडु...ज्या गरज भासे मंत्रांची दिसतो मज अत्याचार ठायी ठायी तव जीवनी कुस्करलेले बालपण अन तहानलेल्या तारुण्यी त्यागुनी सारे राजवैभव पतीसह तू वनवासी राखाया

आता कंटाळा आलाय मोठं होऊन जगण्याचा उगाच मक्ख चेहऱ्याने जगभर वावरण्याचा कधी वाटत आपलेही लाड कोणीतरी करावेत अन भीती वाटल्यावर हळूच कुशीत घ्यावे कधी दुडक्या चालीने रान भर हुंदडाव तर कधी भर पावसात चिंब भिजावं कधी कडक उन्हात बर्फाचे गोळे खावे वाट दिसेल तिकडे वेड्या ओढीने पाळावे कधी पोटात दुखतंय सांगून शाळेला बुट्टी मारावी अन बाबांच्या भीतीपोटी आईशी सलगी करावी कधी जेवताना चिऊ काउचे घास कोणी भरवावे मग झोपताना काका दादाबरोबर घोडा घोडा खेळावे नेहमीच आपल्याकडे सर्वांनी लक्ष द्यावं म्हणून काहीही करावं अन मनासारखा नाही झाल तर फुगून बसावं आता अपेक्षांचे ओझे वाहताना स्वतःला रोज्गाड्याला जुंपून बस

मूळ गीताच्या चालीवर लिहिण्याचा प्रयत्न केला आहे - नको इतकी अशी रंगेल उगा चर्चा ही लोक "अकारण अबोला कशास?" पुसतील "कसली चिंता तुला वाटे" असे विचारतील दावतील अंगुली पाहून त्या केसांस खुल्या आणि उलटून बघतील काळास सरल्या कांकणांना बघुन होतील आरोप किती कापरे हातही ठरतील गुन्हेगार किती लोक निष्ठूर हे सुनवतील खड्या बोलांनी माझ्या विषयास छेडतील विषय फिरवूनी लावुनी घेऊ नको मनाला जरासेही तू प्रिये तुझ्या चेहऱ्याची चलबिचल टिपून घेतील ते साहुनी घे परि, पलटून प्रश्न मांडू नको माझ्या नावाला त्यांच्यासमोरी घेऊ नको नको इतकी अशी रंगेल उगा चर्चा ही मूळ कविता - "बात निकलेगी तो फिर.." मूळ कवी - कफील

उगाच काहीतरी... प्रश्नांची जेव्हा उत्तरे मिळाली तेव्हा प्रश्नच जवळचे वाटले गर्दीमध्ये वावरताना एकटेपण आपुलकीने भेटले नात्यांना जपता जपता अपेक्षांच्या जाळ्यात गुंतत गेलो मग स्वप्नांच्या बाजारात मात्र स्वतःला विकून बसलो भिजण्याच्या भीतीने आडोश्याला लपून बसलो मग पाउस पाहताना मात्र आतून कोरडा पडलो कधीतरी वाटत कि आपल्यासाठीही कधी मोगरा फुलवा आपल्या आठवणींनी कोणाच्या डोळ्याचा काठ ओलावा सगळ्यांसमोर हसून मी स्वतःला रोज फसवतो घरी आल्यावर मात्र आठवणींच्या कुशीत विसावतो तुझ्या आठवणी अजूनही डोळ्यात दाटून येतात... पावसासारख्या पडून मग रोम रोम भिजूवून जातात... गर्दीत कसाबसा लपतो मी स्वतःपासून प

ए सुमनांचे राणी, बहर स्वामिनी तू तुझे स्मितहास्य, कहर जाहले न मन शुद्धीवर अन्, नसे शुद्धीवर मी कटाक्षांचे मिलन, कहर जाहले तुझे ओठ की, पद्म कोमल गुलाबी ह्या दो पाकळ्या, प्रेमकविता जणू की त्या पाकळ्यांनी, तव स्नेहार्द्र गूज मला ऐकविणे, कहर जाहले कधी मुक्त मिलन, कधी संकोचणे ते कधी चालतांना, बिथरणे, उसळणे हे भुवयांची महिरप, चढवून उतरणे उतरून चढविणे, कहर जाहले ही थंडी हवेतील, वयातील ही रात्र तुझ्या कुंतलांची, कृपा केवढी ही ही प्रत्येक बट जणू, शत गंधकोशी तुझे धुंद होणे, कहर जाहले ह्या गाण्यातली बहार अनुभवलेल्यांना गीतकार ओळखता यावा नाही का!

जगाच्या पटी हा तुझा खेळ सारा हरेकासमोरी तुझा मोहरा तुझा ना भरोसा जरी वाटला रे तरी वाटतो का तुझा आसरा ? 'लढावे' असे वाटले ना मनाला जसे ठेवले तू तसा नांदलो तुला खोड होती मला छेडण्याची तरीही कधीही न मी भांडलो मला ठाव होता तुझा धूर्त कावा 'धरूनी दबा एकटे गाठणे' चहूबाजुनी घेरुनी एकट्याला विजेत्यापरी आवही आणणे ! तुझी चाल दैवा कधी वाकडी वा कधी चाल होती तुझी थेटही मला जिंकणेही न मंजूर होते दिली जिंकण्याची तुला भेट ही अखेरीस केलीस कोंडी इथे तू मनापासुनी हार मी मानतो जरी खेळ आयुष्य झाले तरीही ....रसप.... ४ एप्रिल २०१२ http://www.ra