कविता

जगाच्या पटी हा तुझा खेळ सारा हरेकासमोरी तुझा मोहरा तुझा ना भरोसा जरी वाटला रे तरी वाटतो का तुझा आसरा ? 'लढावे' असे वाटले ना मनाला जसे ठेवले तू तसा नांदलो तुला खोड होती मला छेडण्याची तरीही कधीही न मी भांडलो मला ठाव होता तुझा धूर्त कावा 'धरूनी दबा एकटे गाठणे' चहूबाजुनी घेरुनी एकट्याला विजेत्यापरी आवही आणणे ! तुझी चाल दैवा कधी वाकडी वा कधी चाल होती तुझी थेटही मला जिंकणेही न मंजूर होते दिली जिंकण्याची तुला भेट ही अखेरीस केलीस कोंडी इथे तू मनापासुनी हार मी मानतो जरी खेळ आयुष्य झाले तरीही ....रसप.... ४ एप्रिल २०१२ http://www.ranjeetparadkar.com/2012/04/blog-post_05.html

जवळ असूनही तुझ्यापासून मी खूप दूर आहे राहवत ना मुळी म्हणून ऐकवते हा सल आहे तुझ्या प्रेमात सजणा, झाले मन हे किती बेज़ार कोणी पाहो वा ना पाहो ईश्वर पाहतो आहे अंतरी तुझी मूर्ती स्थापित, झाली जेव्हापासून आहे शप्पथ एकही रात्र न मला, झोप लागली फार आहे हवा हवासा दर्द आहे, निश्वासही माझा सर्द आहे, चेहराही माझा जर्द आहे, न कळे कुठला रंग रंगवे तुझी पाहणे वाट तूच माझा जीव आहेस, तू ची आहेस प्राणही मला मिळावास तू, हीच मनात एकची आसही संगतीस तू साथ हो, काही मना-मनाची बात हो, गुजगोष्टी दिलखुलास हो, गाणीही गावी प्रेमाची छेडावी मनची तार ओवाळीन मी जीव तुझ्यावर, भग्न हृदय हे सांध तू नजरांमधला दूर दुरावा नजर

किरकिर किरकिर गजर वाजतो भल्या पहाटे 'पिडतो' 'स्नूझ' करुन मी परत झोपतो रोजच उशीर होतो..! खडबडून मग उठतो आणिक किती धावपळ करतो नाश्ता सोडुन देतो कारण रोजच उशीर होतो.. कापुन घेतो हनुवटीस मी पटपट दाढी करतो पाणी ओतुन बदाबदा मी 'बुडबुड गंगे' म्हणतो! इस्त्री करतो शर्टाला अन तशीच पँट चढवतो सॉक्स घालतो पुन्हा कालचे, रोजच उशीर होतो ! खिश्यात केवळ चिल्लर असून रिक्शाला थांबवतो पुन्हा पुन्हा मी घड्याळ बघतो अन सुस्कारे देतो कसाबसा तो चुकवून ट्रॅफिक स्टेशनला पोचतो रुपया-रुपया मोजुन देता रोजच उशीर होतो तोबा गर्दी भरलेली, मी पुन्हा पुन्हा चेंगरतो गाडी माझी निघून जाते हताश मीही बघतो लगडुन येते पुढची गाडी मी

आयुष्य मी चालत आहे , सोबतीला चंद्र चांदण्या - मी नाही कंटाळलो, बिचारा चंद्र मूक राहिला ! पाठवून दिले त्याने माझ्या सोबतीला - विनातक्रार शांतपणे किरणांसवे सूर्याला ! ...आता मला सोबत करताना

होते रोज सुरू पहाटसमयी गर्दी इथे धावती सारे शांतपणे कसे समजुनी वेगास त्या पाळती ? कंटाळा करती कधी न बसती काट्यासवे चालती पाहूनी तुज वाटले गजब ना ही मुंबईची गती ? जागेला धरण्यास लोकलमधे घेती उड्या धावुनी हॉटेलात कधी पहा बसुनिया खाती भुका मारुनी जो-तो येउन हो अधीर बनुनी होतो उभा मागुनी घाई ही कसली असे?

रंग नाही, रूप नाही, सुगंध नाही पान नाही, पाकळी नाही, देठही नाही - अजबसे फूल, देते हूल, कुठे दिसेना आकर्षण आहे तरी तयाचे सर्वांना ; फजितीत फसवते, स्वत:लाच हसवते एप्रिलमध्येच कसे नेमके बघा उगवते - एक तारखेचे "एप्रिल फूल" भारी जीव जडवते, मी मी म्हणणाऱ्याची खिल्ली पाहता पाहता उडवते !

दूरदर्शनचे हिरकणी सन्मान पुरस्कार जाहीर, विविध क्षेत्रांतील महिलांचा गौरव २१ मार्च रोजी प्रतिनिधी, मुंबई मुंबई दूरदर्शन केंद्र सह्याद्री वाहिनीतर्फे दरवर्षी देण्यात येणारे हिरकणी सन्मान पुरस्कार जाहीर झाले आहेत. हा पुरस्कार बुधवार, २१ मार्च रोजी संध्याकाळी सहा वाजता दूरदर्शन केंद्राच्या वरळी येथील प्रांगणात आयोजित केला आहे.

विडंबन करुक पडत्याती कष्ट, दुसर्‍यांच्या जीवावर बांडगुळा होती धष्टपुष्ट. विडंबन करुन थकुन जाय चांगली कविता ह्यांच्या डोक्यावरुन जाय. ह्यांका घरात नसा मान विडंबना करुन नवकवीक म्हणतत, ह्यांची कविता असता घाण. घरचो राग कवितेत काढतत नवकवींच्या जीवावर आपलो धंदो चालवतत. चोरलेल्या कोंबड्या अन उधारीचो मसालो म्हणुन ह्यांच्या कवितेत असता टमरेल चाळो. जाउन जाउन हे लोका जाती खय स्वताक झाकायचा सोडुन दुसर्‍यांक उघडो बघुची सवय. ऑफीसातला काम ह्यांका येणा नाय एक विडंबन करुक ह्यांचो आक्खो दिवस जाय. एक विडंबन करुक ह्यांचो आक्खो दिवस जाय

जगण्याची लय गवसली, असं जाणवताच सर्वांग सरसावतं ठेका धरायला.... 'पण-परंतू' येणारच आडवे.....! खाच-खळग्यांशिवाय मजा ती कसली? अपरिहार्य प्रवासातलं- ठेचकाळणं, बांधीलच जणू! बिघडतोच ठेकाही! प्रवास मात्र, तसाच अखंडित.. त्याच्याच गतीचा...!! येणार खळगे, विस्कटणार सूरही.. तालास लयीची भेट घडवून आणण्याची कसरत आणि जिम्मा, फक्त आपलाच! जगणं असं स्विकारलं ना की मग सहज जमतं, लयीत ठेचकाळायला.... -बागेश्री (पूर्वप्रकाशित- दीपज्योती दिवाळी अंक २०११ - http://deepjyoti2011.blogspot.com/2011/10/blog-post_09.html)