कविता

आयुष्य मी चालत आहे ,

सोबतीला चंद्र चांदण्या -

मी नाही कंटाळलो,

बिचारा चंद्र मूक राहिला !

पाठवून दिले त्याने

माझ्या सोबतीला -

विनातक्रार शांतपणे

किरणांसवे सूर्याला !

होते रोज सुरू पहाटसमयी गर्दी इथे धावती
सारे शांतपणे कसे समजुनी वेगास त्या पाळती ?
कंटाळा करती कधी न बसती काट्यासवे चालती
पाहूनी तुज वाटले गजब ना ही मुंबईची गती ?

जागेला धरण्यास लोकलमधे घेती उड्या धावुनी
हॉटेलात कधी पहा बसुनिया खाती भुका मारुनी
जो-तो येउन हो अधीर बनुनी होतो उभा मागुनी
घाई ही कसली असे? कळ नसे, थांबावया जाणुनी

घेणे श्वास जरा नसेच जमणे ह्या धावणाऱ्या जगा
नाही मंजुरही कुणास दमणे, रेंगाळणेही उगा
विश्रांती नच लाभते क्षणभरी आकाशवेड्या ढगा
त्याला ठाउक एक फक्त असे होणे जळाचा फुगा !

रंग नाही, रूप नाही, सुगंध नाही
पान नाही, पाकळी नाही, देठही नाही -

अजबसे फूल, देते हूल, कुठे दिसेना
आकर्षण आहे तरी तयाचे सर्वांना ;

फजितीत फसवते, स्वत:लाच हसवते
एप्रिलमध्येच कसे नेमके बघा उगवते -

एक तारखेचे "एप्रिल फूल" भारी जीव जडवते,
मी मी म्हणणाऱ्याची खिल्ली पाहता पाहता उडवते !

दूरदर्शनचे हिरकणी सन्मान पुरस्कार जाहीर, विविध क्षेत्रांतील महिलांचा गौरव २१ मार्च रोजी
प्रतिनिधी, मुंबई

विडंबन करुक पडत्याती कष्ट,
दुसर्‍यांच्या जीवावर बांडगुळा होती धष्टपुष्ट.

विडंबन करुन थकुन जाय
चांगली कविता ह्यांच्या डोक्यावरुन जाय.

ह्यांका घरात नसा मान
विडंबना करुन नवकवीक म्हणतत, ह्यांची कविता असता घाण.

घरचो राग कवितेत काढतत
नवकवींच्या जीवावर आपलो धंदो चालवतत.

चोरलेल्या कोंबड्या अन उधारीचो मसालो
म्हणुन ह्यांच्या कवितेत असता टमरेल चाळो.

जाउन जाउन हे लोका जाती खय
स्वताक झाकायचा सोडुन दुसर्‍यांक उघडो बघुची सवय.

ऑफीसातला काम ह्यांका येणा नाय
एक विडंबन करुक ह्यांचो आक्खो दिवस जाय.

जगण्याची लय गवसली,
असं जाणवताच
सर्वांग सरसावतं ठेका धरायला....

'पण-परंतू' येणारच आडवे.....!
खाच-खळग्यांशिवाय मजा ती कसली?

अपरिहार्य प्रवासातलं- ठेचकाळणं,
बांधीलच जणू!
बिघडतोच ठेकाही!

प्रवास मात्र, तसाच
अखंडित..
त्याच्याच गतीचा...!!

येणार खळगे,
विस्कटणार सूरही..

तालास लयीची भेट
घडवून आणण्याची
कसरत आणि जिम्मा,
फक्त आपलाच!

जगणं असं स्विकारलं ना
की मग सहज जमतं,

लयीत ठेचकाळायला....

ए माझे संजीवनी,
तुला माहीत नाही
अजूनही तू रुचिरा,
आणि मी युवा
तुझ्यावर वाहिले
कधीच मी जिवा

ते कटाक्ष, ती चपळाई अन्
जी तुझ्यात असे, नसे कुठे
ती कला मनास मोहवी
जी तुझ्यात असे, नसे कुठे
मी तुझ्या, मी तुझ्या,
डोळ्यात पावलो सर्व जगा

तू मधुर जे बोल बोलशी
हसून जराही सुंदरी
तर अजूनही स्पंदने
नशेत धुंद रंगती
ए परी, ए परी,
मी तुझा कायमच ग खुळा

वक्त चित्रपटात बलराज सहानी असा दावा करतात की वय झाले तर काय झाले,
अजूनही सारे कसे शाबूत आहे. तसेच. पूर्वीसारखे. शब्द पुरवले आहेत साहिर लुधियानवी ह्यांनी.

म्हणून ............

सावरायचे होते आता सगळ्यांनाच
एकमेकांबरोबर स्वतालाच .............
कुठेतरी बिनसले कि सगळे संपले असे नाही ........
नाती अशी सहजासहजी तुटत नाहीत
..म्हणून..............

झाल्या असतील खुळ्या काही चुका
सुधारून पाहू ना एकदा..........
नाही जगता येत 'तुझ्याशिवाय'
सांगून पाहू एकमेकांना एकदा.........
...म्हणून .................

पाण्यात मिसळलेला रंग जसा
वेगळा करता येणार नाही
तसाच तुझ्या आठवणीचा पसारा
आवरता येणार नाही
दोन श्वासातले अंतरही मोजता येणार नाही
..म्हणून...........

अल्लखकरण

मी तुला पाहताच
मनोमन बद्धरुपांतरण|
रोजच ते अनुभववावे
तव धन्यमरण||

ती आज आली
घेऊन गुलमोहतरण|
मला देतेसे चषक
तेच अल्लखकरण||

अजूनी ते येतातच
पाहताच झल्लकसरण|
तसे पाहता नजरेचे
हे विक्षेपसंक्रमण||

शब्दांचे असे कसे
सदैव कर्षित्रचर्वण|
एकटाभयाण विचार
ते बिंबाणुश्रवण||