कालचा काळोख माझा आजचा अन् हा प्रकाश
होत आहे विश्व माझे, मीहि त्याचा सावकाश ||
अंतरीचे सूख माझ्या आज झाले बोलके,
आणि माझे दु:ख आपोआप झाले पोरके
गवसलो माझा मला मी, भोगले मी त्या क्षणास
होत आहे विश्व माझे, मीहि त्याचा सावकाश ||१||
काळज्या होत्याच खोट्या आणि भीती ती खुळी
जे जसे दिसते जगाला ते तसे नसते मुळी
कळुन आले, जाणिवेने बघत गेलो आसपास
होत आहे विश्व माझे, मीहि त्याचा सावकाश ||२||
काल नव्हतो मोकळा मी, आज नाही बद्ध मी
कालच्याइतकाच उरलो आज आहे शुद्ध मी
बंधने वा मोकळेपण हे मनाचे फक्त भास
होत आहे विश्व माझे, मीहि त्याचा सावकाश ||३||
जेवढा अव्यक्त आहे तेवढा प्रत्यक्ष मी
मीच माझी सर्व कर्मे आणि माझी साक्ष मी
कर्म त्याचा मार्ग चालो, चालतो मीही उदास
होत आहे विश्व माझे, मीहि त्याचा सावकाश ||४||
-चैतन्य दीक्षित
| लेखनविषय: |
|---|
वाचने
1924
प्रतिक्रिया
12
मिसळपाव
प्रतिक्रिया
अप्रतिम.
+१
In reply to अप्रतिम. by प्रचेतस
खरंय.... छान आहे कविता!
कालगंगा झिंदाबाद
सुंदर
धन्यवाद
In reply to सुंदर by सुधीर
मग तर फक्कड जमलीए!
In reply to धन्यवाद by चैतन्य दीक्षित
छान आहे...
चैतन्य दीक्षित साहेब, अतिशय छान कविता आहे.
अतीशय उत्कट अभिव्यक्ती
वाह रे.........
धन्यवाद