कविता — मिसळपाववरील मराठी कवितांचा विशाल संग्रह. प्रेम, निसर्ग, समाज, विरह आणि जीवनानुभव यांवरच्या हजारो मराठी कविता, गझल, मुक्तक आणि चारोळ्या येथे वाचा व आपली कविताही प्रकाशित करा.
चंद्र फुलांचे हार गळा
रात्र सजविशी अंग-कळा || धृ. ||
धुंद धुंद मन, बहर-बंध तन
स्पर्श रेशमी, घुसमटतो घन
छेड काढता, लटक्या रागे
म्हणसी मजला 'कृष्ण-काळा'! || १ ||
देह उमलले, मिठीत रमले
श्वास केतकी, गुंफून पडले
रात्री मधुनी, कळीकाळाच्या
रंगला हा रास खुळा || २ ||
एकतनूता, एकतानता,
द्वैत मिटले, दोघांकरता
आसक्तीच्या मैफिलीत ह्या
जीव भोगे ब्रह्म-कळा || ३ ||
-पूर्वप्रकाशित
.
रक्षाबंधन... रक्षाबंधन
दोन मनांची अतूट गुंफण !
हिरा भाऊ अन् बहीण अंगठी
अंगठीस हो सुरेख कोंदण !
मदतीस्तव वा संकटातही
धावे बंधू करण्या रक्षण !
भावाचा बहिणीस आधार
द्रौपदीसखा तो नारायण !
दुजाभाव ना मनांत कोठे
दोघांचे ते एकच रिंगण !
रक्षाबंधन ... रक्षाबंधन
दोन जिवांचे अतूट बंधन !
.
आलाबाई एकदाचा पाऊस तुझा,...
सैरभैर एकांत माझा,..
झिंगल्या वाटेत सयी सावळ्या-
थेंबाथेंबात डोलु लागल्या बाहुल्या
श्वास रुंदावले गोत नादावले
पावलो पावली चाहुली पावल्या,..
साचलेले तळे जाहले मोकळे-
अंगणी सांडल्या मुक्त शब्दसावल्या
...............अज्ञात
हर देशीही तू, हर वेशीही तू
रूपात हरेक, असशी परी तू
तुझी रंगभूमी, ही सृष्टी जरी
खेळांतही तू, मेळांतही तू
सागरी उठशी, मेघांतूनी तू
पर्जन्य होशी, जल होऊन तू
मग निर्झर, ओढा, नदी होशी
प्रकार अनेक, जलाशय तू
घडला मातीतुनी, अणुरेणू
रूप जीवसृष्टीचे, शाश्वत तू
पर्वत कधी, विशाल तरूही तू
कौतूक तुझे, सत्‌ एकची तू
दाविशी दिव्य, जरी हे तू
गुरूदेव दयाघन, प्रसन्न तू
तुकड्या सांगे, परका न कुणी
एकच सगळे जण, मी आणि तू
आता अण्णा पुन्हा एकदा उपोषणाला सुरुवात करणार आणि कदाचित नेहमीप्रमाणे ते संपणार किंवा कसे याबद्दल विचार सुरु होते. कारण ‘ नेमेची येतो’ प्रमाणे दर संसद अधिवेशना आधी ते होऊ लागलंय. एकूणच आंदोलनं वगैरे कधी सुरु झाली असावीत? राजेशाहीत तर ते दुर्मिळच. लोकशाही किंवा त्यासदृश राज्य व्यवस्थेतच ते शक्य आहे.
शब्दांच थैमान
डोक्यातल्या कप्प्यातून
घुटमळतात शब्द
तेच मनांत कधीपासून -
डोकावतात
संधी साधत बेटे
लेखणीतून घरंगळत
पहुडतात कागदावर
कविता बनून !
तुझे हात नाग गळ्याभोवताली
सुर-केवड्याचे रान बहरून आले
देहवाटेवरी मिठीचा चकवा
हरवणे सापडावे नव्याने जीवघेणे
सुखाचा बसे काळजास दंश
शरीरावरी शरीर ठिणगी सोसणारे
विष-वादळानंतर उरे दगडदेह
अन मन पिसापरी तरंगणारे
चांदणे रमावे असा हा प्रदेश
स्पर्शाच्या समेवर निःश्वास सांडणारे
-पुर्वप्रकाशित
हट्ट कोणता करू तुजकडे?
थिट्या मनाची झेप थिटी
फिरून येती मनात इच्छा
भेट हवी मज, हवी मिठी |
आणि हासुनी ओळखशी तू,
देउन जाशी हवे तसे
मंतरल्यासम ते क्षण जाता,
इच्छांचे त्या पुन्हा पिसे |
'थांब थांब तू, नकोस जाऊ'
सांगावेसे तुज वाटे,
त्याच क्षणी अन् सभोवताली
काजळगहिरे तम दाटे |
म्हणून जाशी मिठी छेडुनी
झिणिझिणि वलये गात्रात
अन् पुढल्या भेटीची होते
मनी अनावर सुरुवात |
कधी कधी आयुष्य,
साचून राहिल्यासरखं वाटतं!
सगळे मु़ख्य प्रश्न
एकाच पदावर जाऊन बसलेले,
अनुत्तराच्या!
वेळेने तरी किती कळ सोसावी?
शेवटी,
आपल्याच इच्छाशक्तीची कुदळ,
आपलेच दोन घाव आणि
साचलेल्या आयुष्याला नवी वाट,
नवा प्रवाह!!
मोकळ्या झालेल्या त्याच खळग्यात,
सार्‍या किचकट प्रश्नांना टाकून, मुठमाती दिलेली,
कायमसाठी!
आता, नव्या प्रवाहाचा उन्माद, त्याचा खळाळ,
सुगंधी.... वेडावणारा!
-वेणू
तुझ्या विना ही रात्र माझी सरते काळी काळी
तुझ्या विना मी लावून आलो संसाराची होळी ||
तुझ्या विना हा अल्लड वारा रुंजी घालत नाही
तुझ्या विना या पाउसधारा रुसून गेल्या काही ||
तुझ्या विना हा कुंद मोगरा गंध सांगत नाही
तुझ्या विना या मैफलीचा रंग रंगत नाही ||
तुझ्या विना बघ उडून गेले रांगोळीचे रंग
तुझ्या विना मी करत बसतो आठवणींशी संग ||
तुझ्या विना मी शोधात आहे जगण्याची आशा
तुझ्या विना मज अवगत नाही प्रेमाची भाषा ||
तुझ्या विना हे सुटतच नाही विरहाचे कोडे
तुझ्या विना हे मन म्हणते ‘श्वास उरले थोडे’ ||
मिसळपाव