कविता

अभिषेकाचे ओढे नाले वाहुन गेले माघारी शिरी बोडके उरले कातळ हिरवळ सुकली संसारी तळी साचले मुके सरोवर किमया प्रतिबिंबित सारी अगणित लेणी खंड कपारी दिसल्या मजला गाभारी काठ किनारे भिजलेले आकाश पृष्ठ्भर निजलेले रंगात निळ्या लहरींवरती पवनाचे स्पर्श पहुडलेले जड एक कोपरा माझाही काळजात काहुर दडलेले कजळरात्री अंधार नभी चांदणे भ्रमात विखुरलेले .........................अज्ञात

नेमेचि येतो मग पावसाळा. पाऊस आला की मान्सूनइतकाच मुसळधार बरसणार्‍या वर्षाकवितांचा पाऊसातच आपली माझी एक बारकीशी सर. :) परवा मुंबईत मान्सूननं आगमनाची वर्दी दिल्याचं वाचलं. मागोमाग विविध सोशल नेटवर्क्सवर उष्म्यानं जीवाची काहिली झालेल्या तमाम मुंबैकरांनी नि:श्वास टाकल्याचंही वाचलं. मनात पाऊसकवितांची उजळणी सुरू झाली. आणि बोरकरांच्या एका द्विपदीवर मन येऊन अडलं ते तिथंच उरलं. त्यातून निर्माण झालेली ही 'उरातली' सर!

चिमणे चिमणे दार उघड, म्हणत कावळा थांबत होता बाळाला तीट लावत लावत.. चिमणीचा वेळ जात होता शेणा-मेणाच्या त्यांच्या घरात पाऊस दंगा करत होता बाळ मजेत आईच्या कुशीत, रंगीत स्वप्नात शिरत होता ! ...पावसाची वाट पहात पहात, चिमणी खूपच थकली आहे दाराबाहेरच्या कावळ्याने, मान बाजूला टाकली आहे जुनी गोष्ट..नव्या पिढीतली आई बाळाला सांगत आहे बाबाचा जीव सिमेंटच्या घरांत वरखाली टांगत आहे !

थकल्या भुकेस पटकन केवळ कळले ते अंडे नेमक्यावेळी पचका करूनी जळले ते अंडे खरपूस वास, तोंडी पाणी, भट्टी जमली वाट्टं परंतु केकच्या झाकणामागे हसले ते अंडे गणिताच्या पेप्रात मी दिली उत्तरे सारी तरी पेपरावरती शेवटी उरले ते अंडे कठोर तपाच्या नंतर देवा मनभावे स्मरले. विश्वाचे इंगीत म्हणूनी दिसले ते अंडे रंगत चढल्या मैफिलीत मग मीही घेतली तान पण स्टेजवर बसल्याबसल्या झेलले ते अंडे **सध्याच्या अंडे महोत्सवाच्या निमित्ताने पटकन काही स्फुरले. वृत्त वगैरेवर अजिबात विचारही केलेला नाही

गुरु रे गुरु तो कसा रे असावा...? न चिडता ओरडता,डबलसीट बसावा पुढुन वहान येता,मागुन बोंब मारावा असा गुरु कमी,मित्र जास्ती असावा धरो कान त्यानी जसा मी चुके रे रडो तो ही जर कान माझा दुखे रे उभयता असे प्रेम नसतो दुरावा डोळे झाकुनी तेथे,प्लस वन भरावा कसे ओळखावे,गुरु श्रेष्ठ आहे जरा मी घसरता,करी तो ही - ह्हे...!

माझ्या मित्राने बुगडी माझी सांडली ग या लावणीचे विडंबन केले आहे अर्थात गीतकारांची माफी मागून. महाविद्यालयीन तरुणीला काही विषयात ए.टी.के.टी.

"गंध फुलांचा" ऐकल्यावर मनात नेमकं काय दाटायचं कुणास ठाऊक मला तेव्हा नेमकं काय वाटायचं आतून येणारी हाक त्या हाकेतली आर्त स्पंदनं याचा ठावच घेतला नव्हता मनातल्या वादळाचा तेव्हा अर्थच उमगला नव्हता येणारी हाक कुणाची होती की होते ते फक्त मनाचे खेळ? ती होती का "आशा"च्या आवाजाने निर्मिलेली एक अगम्य, वेडी आशा.....? की अव्यक्त भावनांची हळुवार अमूर्त भाषा? मग जळमटं बाजूला सारून जुन्या कपाटातून काढलीच बाहेर माझ्या आयुष्याची वही तिची पानं थोडी कोरी थोडी भरलेली तुझ्यासमोर ठेवली तेव्हा सारं काही उमगलं बांध फोडून मनात दाटलेलं त्या वहीवर अलगद उमटलं भरलेल्या पानांना तुझ्या अक्षराची सोबत झाली कोरी पानं वाट

हात जोडतो देवापुढती, कधी न जातो दूर, घरातली माणसे देव, हे माझे पंढरपूर | वारकरी ना दिंडीमधला, मनास ना हुरहूर नातीगोती वारकरी, हे माझे पंढरपूर | सुखात सोबत विठ्ठल माझा, दु:ख बने कापूर सुविचारांचा टाळगजर, हे माझे पंढरपूर | कर्तव्याचे रिंगण माझे, त्यात कधी न कसूर सेवापूर्ती पालखीत, हे माझे पंढरपूर | घेता नामस्मरणी विठ्ठल, चंद्रभागेला पूर नयनामधुनी भिजे मूर्ति, हे माझे पंढरपूर ||

आता तू येशील...हळूच गालात हसशील उगाच "फुरंगटून" मग शेजारी बसशील लडिवाळ रागवताना पाठमोरी बसशील हळूच चाफा माळताना अलगद लाजशील बराच वेळ शब्दांविना खूप काही बोलशील जमिनीकडे पाहता पाहता एकटीच हसशील गार वारा तुझ्या कुंतलाशी झुलेल उडणार्‍या बटांमध्ये जीव माझा भूलेल हातात हात गुंफताना नशीब जुळवू पाहशील गुंतलेल्या रेषात मग आयुष्य शोधशील बोलके तुझे डोळे जेव्हा माझ्या डोळा भिडतील चटकन लहानाची... मोठी मग होशील वास्तवाची जाण होता हात अलगद सोडवशील मग चेहरा लपवता लपवता डोळे ओलावशील बराच वेळ शांत बसून हळूच हसशील लाजर्‍या डोळ्यांनी मग निरोप माझा घेशील पाठमोरी सुद्धा मग किती छान दिसशील हाय...