कविता

दर्पणाने सांगावे, काय बदल झाले गं
रोजची मी आहे जरी, दुनिया का बदलते गं......... । धृ ।

रोजचाच रस्ता हा, बगीचा गं भासतो
ताटवे हे फुलांचे गं, सांग कसा आखतो
उंबराच्या शाखेवर, मोगरा हा डूलतो
मोकळ्या या केसांशी, वारा बघ खेळतो

एकटीने हरवावे, हाय असे वाटे गं
रोजची मी आहे जरी.....................................| १ |

आतुन बाहेर पाहू म्हणता
काचेवर धुक्याचा खेळ
बाहेर कशी मजबुत झालिये
वहानांची पुरति भेळ

पावसाचं पाणी भेळेवरती
वाढवू पाहातय तिचा भाव
त्यातच मधे बाइकवाला
जणू फिरे पातेल्यात डाव

पुढे एक छोटी गाडी
गाडिवरती रांगडी घोडी
ट्रॅफिक जॅम असुन सुद्धा
वाट देती तिला थोडी

इतक्यात तिथे एक काकु
घरी पहाती फोन टाकु
मागून काका म्हणती त्यांना
तू चालव मी देतो टेकू

मी कडेला गाडीमध्ये
पार्किंग करुन बसलोय मस्त
बाहेर छान भेळ जमतीये
मजेमजेनी करतोय फस्त

माझेच मी.....

*
कुणी भेटता, ठाव माझेच मी विचारतो
शहरात या, नाव माझेच मी विचारतो
*
असा दूर आलो, कळेना कुठे पोहोचलो
प्रवासात या, गाव माझेच मी विचारतो
*
काढले विकाया माझेच सर्वस्व मी
दुकानात या, भाव माझेच मी विचारतो
*
तो बैसला समोरी, हार माझी नक्कीच आहे
शत्रूस माझ्या, डाव माझेच मी विचारतो
*
जायबंदी शरपंजरी, शेवटी युद्धात मी
किती जाहले, घाव माझेच मी विचारतो
*
-अशोक

आर्त आहे अंतरीचे जाहलो व्याकूळ मी
भावना लंघून गेल्या प्रीतओल्या संगमी
सावल्या बेधुंद झाल्या कुंद छाया घनतमी
समजले उमजे परी ना प्राण माझे संभ्रमी

गोत हळवे व्यापलेले व्याध सावज उभय मी
गुंतले पाशात दोघे पोत अवघे रेशमी
दाखवे उसवे न कोणी गाठ त्यांची संयमी
वाटकाठांची फुले ही बहर त्यांचा मोसमी

..........................अज्ञात

व्हतास सारथी म्हणोनी....

व्हतास सारथी म्हणोनी , माझ्या दारीया फुलेली ,येलं जाई-जुई भारी,
तुळशीला अंगणात कशी आलीया उभारी,
रंग रांगोळीचा ठसा दिसं उठूनं पुढल्यादार,,
पिक जोमानं वाढलं , कस नाचतं शिवार,,,

देवा जाई-जुई वानी , येल बहरुदे संसार,
तुळशीच्या सत्वापरी , मी लाभूदे या घरी,
रंग रंगात दिसूदे रं , मज पती श्रीहरि
नशीबाच्या शिवारात , दे रं पुण्याईच्या सरी

एक थेंब वळवाचा
अंकुर पुन्हा उजवेल
खपलीखालच्या वळणापाशी
नवा श्रावण हिरवळेल

पाउलवाटांचं काय
पाऊल पडेल तिथे वाट सापडेल
अवखळ खळखळणारं पाणी
ओंजळीत साकळेल

आकाशही मावेल मग त्यात

रुसलेलं गावेल
निर्व्याज पावेल
मावळतीच्या संध्येकाठी
चंद्र चांदणं हसेल

..................अज्ञात

प्राचीला गच्ची जोडण्याचा आमचाही एक प्रयत्नः

आठवांचे सूर,
अश्रूंचे पूर,
लागे हूरहूर,
जीवालागी..

नि:शब्द बोलणे,
हळूच ते स्मरणे,
अव्यक्त भावना,
हृदयात...

मनात तू,
स्पंदनात तू,
जीवघेण्या श्वासात तू,
ध्यानीमनी...

दिशा सांजावल्या,
गोकुळे बहरली,
परि एकलेपण,
कातरवेळी...!!

- सुधीर बागुल, मस्त कलंदर

भिजल्या डोळ्यासही ना काही वाटले
गालावर अमुर्त दु:ख ओघळले कोवळे
ना दिशा, ना आकार ना झंकार माहित
ओठांत अव्यक्त शब्द अडकले सगळे

सोनेरी दर्प घेवून अवतरली किरणे
मायेचा अर्क दवबिदुंत पाझरे
आसवांच्या मोत्यांची मजजवळ तोरणे
हलकाच स्पर्श ओलसर, दु:खाचे निखारे

कोमेजलेला गंध, झिजलेला वृ़क्ष
ओघळणारे मेघतांडव नेत्रात लुप्त
ना दिशा, ना आकार ना झंकार माहित
भिजल्या डोळ्यासही ना काही वाटले

------ शब्दमेघ

एक नाव
जिचे मी अस्तित्व आहे
जिची मी ओळख आहे

एक नाव
जिचे मी स्वप्न आहे
जिची मी इच्छा आन्कांक्षा आहे

एक नाव
जिच्या आयुष्यातील मी एक आनंद आहे

एक नाव
जिने मला हसायला शिकवले अन रडायला शिकवले

एक नाव
जी माझ्या दु:खात बुडालेली आहे

एक नाव
जिच्या ओंजळीत आकाशही ठेंगण आहे

एक नाव
जी मला प्रत्येक संकटातून मार्ग काढून जपत आहे

एक नाव
जिने मला ह्या जगात आणल्याचे उपकार आहे

हो,
तेच एक नाव
जिचा मी प्राण आहे
फक्त आणि फक्त
" आई "