कविता

घन मंदावले मन धुंदावले जळ वाकून वाकून ओघळले झाकलेल्या कळा आत ओढाळल्या रंग हिरव्यात दाटल्या ऊन सावल्या झाडपानात सण पळ श्रावण श्रावण अंग अंगणात चाहुली पागोळल्या लवे भरून डोळा कणकण हळवेला एक एकटाच जीव होई खुळा बावळा पापणीची स्थिती आळवावी किती ओठ शब्दांसवे चहु ओर नाचती नागमोडलेली वाट चिंब ओला घळघाट नव्या नवरीचा थाट जणू हीच पावती .........................अज्ञात

साय ताजी ताजी हाय दूधावरची साय, ताजी ताजी हाय दूधावरची साय ! दादा माझी होणारी वहिनी रे कुठाय ? गोर्‍या गोर्‍या वाहिनीची साईसारखी काया, साईसारखी काया तीची वडरुपी छाया, वडरुपी छायेत करील मातृरुपी माया ! सांग कधी आणतोस अशी वहिनी भाऊराया !! गोर्‍या गोर्‍या वहिनीची वाजत गाजत काढेन वरात, कधी घेउन येशील सांग वहिनीला घरात! वहिनी येता घरी मिळेल ताजी ताजी साय, दादा माझी होणारी वहिनी रे कुठाय ? ताजी ताजी हाय दूधावरची साय, ताजी ताजी हाय दूधावरची साय ! दादा माझी होणारी वहिनी रे कुठाय ?

एकदा वाटल की देवळात जावं आणि देवाच दर्शन घ्यावं भर दुपारी तशी शांतताच होती, बहुतेक देवाचीसुद्धा आरामाची वेळ होती, मनात म्हंटलं नको द्यायला त्याला त्रास घटकाभर बघावी वाट, आणि पहावी आरास गाभारा तसा दिसत होता बराच प्रशस्त त्याची भग्नता देत होती गतवैभवाची साक्ष प्रांगणही देवळाच तसं जाणवत होतं मोठं पडक्या तटबंदीत सावरत होतं कस बसं एका कोनाड्यात काही लोक दिसत होते, दगडातून काहीतरी घडवत बसले होते, त्यातली काही वयस्कर, प्रौढ तर काही तरणी होती, जी छन्नी हातोड्याने नवनिर्मितेचे गीत गात होती, आजूबाजूला काही लहान मुलं ही खेळत होती, पण उडणार्‍या दगडांची त्यांना मुळीच चिंता नव्हती एक वेगळीच जादू त

दर्पणाने सांगावे, काय बदल झाले गं रोजची मी आहे जरी, दुनिया का बदलते गं.........

आतुन बाहेर पाहू म्हणता काचेवर धुक्याचा खेळ बाहेर कशी मजबुत झालिये वहानांची पुरति भेळ पावसाचं पाणी भेळेवरती वाढवू पाहातय तिचा भाव त्यातच मधे बाइकवाला जणू फिरे पातेल्यात डाव पुढे एक छोटी गाडी गाडिवरती रांगडी घोडी ट्रॅफिक जॅम असुन सुद्धा वाट देती तिला थोडी इतक्यात तिथे एक काकु घरी पहाती फोन टाकु मागून काका म्हणती त्यांना तू चालव मी देतो टेकू मी कडेला गाडीमध्ये पार्किंग करुन बसलोय मस्त बाहेर छान भेळ जमतीये मजेमजेनी करतोय फस्त रोज त्याच तिकिटावरती चालु होतो तोच खेळ उद्या या तुंम्ही सुद्धा दोघे मिळुन खाउ भेळ ...

माझेच मी..... * कुणी भेटता, ठाव माझेच मी विचारतो शहरात या, नाव माझेच मी विचारतो * असा दूर आलो, कळेना कुठे पोहोचलो प्रवासात या, गाव माझेच मी विचारतो * काढले विकाया माझेच सर्वस्व मी दुकानात या, भाव माझेच मी विचारतो * तो बैसला समोरी, हार माझी नक्कीच आहे शत्रूस माझ्या, डाव माझेच मी विचारतो * जायबंदी शरपंजरी, शेवटी युद्धात मी किती जाहले, घाव माझेच मी विचारतो * -अशोक

आर्त आहे अंतरीचे जाहलो व्याकूळ मी भावना लंघून गेल्या प्रीतओल्या संगमी सावल्या बेधुंद झाल्या कुंद छाया घनतमी समजले उमजे परी ना प्राण माझे संभ्रमी गोत हळवे व्यापलेले व्याध सावज उभय मी गुंतले पाशात दोघे पोत अवघे रेशमी दाखवे उसवे न कोणी गाठ त्यांची संयमी वाटकाठांची फुले ही बहर त्यांचा मोसमी ..........................अज्ञात

व्हतास सारथी म्हणोनी.... व्हतास सारथी म्हणोनी , माझ्या दारीया फुलेली ,येलं जाई-जुई भारी, तुळशीला अंगणात कशी आलीया उभारी, रंग रांगोळीचा ठसा दिसं उठूनं पुढल्यादार,, पिक जोमानं वाढलं , कस नाचतं शिवार,,, देवा जाई-जुई वानी , येल बहरुदे संसार, तुळशीच्या सत्वापरी , मी लाभूदे या घरी, रंग रंगात दिसूदे रं , मज पती श्रीहरि नशीबाच्या शिवारात , दे रं पुण्याईच्या सरी मज ठाऊक नाही देवा, तुझी भक्ती तूच करशी आम्ही लेकरं तुझी रं , किती पोटं तूच भरशी.. मी लावते दिवा जरी , सुर्य तेजाच तुझ रुपं संसाराला हात तुझा , निर्गुण ब्रम्ह तु स्वरुप , मज आसक्ती नको रं, खेळ सारा हा कर्तव्याचा ओं