कविता

मराठीचे कवतुक
नाही पहिले उरले
उरेल ही बोली भाषा
कोणी मोठयाने बोलिले
"मिपा" सम धन्वंतरी
कशा उगा चिंता वाहे?
शाश्वताच्या वाणीतून
सत्य जणू हुंकारले
इंद्रायणी तीरि पहा
कोण उन्मेष उसळे
ज्ञानेशाच्या काळजात
लक्षदीप उजळले

काहि बालके खुप गोड क्युट असतात
काहि बालके खुप गोड क्युट असतात
..
म्हणुन वैशाख वणव्याचा भडका थांबत नाहि
श्रावण सर धरतिवर कोसळत असतेच.
वठलेल्या वृक्षाला त्याचे काय?
.
माजघरात बसलेली ति निपुत्रीक बाई
थिजलेल्या डोळ्याने सारे पहातच असते

जमलंच तुला...... तर

जमलंच तुला...... तर
करुण दू: खानं ओथंबलेल्या डोळ्यांना
धागा (सुखाचा) दे विसावण्यासाठी
या लोकशाहीला थोड़ी जागा दे प्रसवण्यासाठी
त्यामुळं उघड्यावर होणारे तिचे प्रसव टळतील
नाहीतर उगाच लोक बड़बड़तील
काहीही अन कुठेही ?

टीव्ही वरची धूळ
नेहमीच्या भांडणाला कारण मिळाल
पण देव-दयेने त्याच टीव्हीतल्या सासू-सुना योग्यवेळी भांडल्या
अन त्या रोजच्या भांडणात
आमच भांडण विरलं

तीच वाढत वजन
आमच्या भांडणाला पुन्हा एक कारण बनल
पण त्याच वेळी पिझ्झा हट वाल्यांची
फ्री होम डिलिव्हरी मी स्मरली
अन
आमच भांडण विरलं

फिरायला जाऊया म्हणे
गमतीत गाडी पेट्रोल पंपावर टाकली
नेहमीचं भांडणाला कारण बनलं
अन त्याच वेळी नेमका गाडीनी ड्रायचा दिवा लावला
त्या क्षीण प्रकाशात
आमच भांडण विरलं

जगावेगळी ती
स्वप्न असतो एक अजोडसा ठेवा
कोणत्याही क्षणी आठवणीला एकटे सुटू देत नाही
स्वप्नांचे असते सगळ्यांशीच सख्य
हा आपला अन तो परका असा भेदभाव तिथे होत नाही

'ती' हा व्यक्तिविशेष
कोणी न कोणी प्रत्येकच तरुणाच्या स्वप्नात असेल
तरीही कवितेत सही पण 'माझी ती' वेगळीच वाटो
या अट्टाहासाला अजिबात तळ मिळत नसेल

प्रेम हि कल्पना प्रत्येकच जण अनुभवतो
हातात हात घेऊन नशिबाशी भांडाया बघतो
पण 'जिचा' हात 'माझ्या' हातात आहे तीच जगावेगळी
या अन यासम मान्यतेला अजिबातच अंत नसतो

काहीच नाही म्हणता म्हणता
चंद्राभवती पडले खळे,
खळेच पडले इतके सुंदर
चंद्र दिसेना त्यानंतर!

काहीच नाही म्हणता म्हणता
चाफ्याभवती पान उमटले
पानच इतके गर्भरेशमी,
फूल दिसेना त्यानंतर!

काहीच नाही म्हणता म्हणता
बागेभवती जडली माया
माया इतकी गर्दसावळी
बाग दिसेना त्यानंतर!

काहीच नाही, काहीच नाही
कशी म्हणू मी यानंतर?
तव श्वासांचे गान ऐकते
इथले तिथले मिळून अंतर!

व्याकूळ चातक
विरही मीरा
दग्ध धरती
भूक बळीची.

आसुसलेल्या
डोळ्यांना
एकच आस
प्रेमाचा वर्षाव.

पाप पुण्य अन् काल आजच्या
पल्याडही जर असेल काही,
अनादि, आदिम त्या तत्वाशी
नाळ जोडली आहे माझी ...

काळाची विक्राळ कातरी
कापू पाहते त्या धाग्याला..
जळजळीत कधी चटके देतो
तीव्र अतीव दु;खाचा प्याला..

गळ्यात बेडी अंध भक्तीची
प्राण तिचे कंठाशी येती..
डोळस, निर्दय नास्तिकतेचे
घाव बैसती माथ्यावरती ..

पण
अतूट आहे टिकून अजुनी
जीर्ण बकुळीसम ती ताजी..
अनादि आदिम त्या तत्वाशी
नाळ जोडली आहे माझी..

ओलसर भिंतिंच माजघर
खांबास टेकुन ति बसलेली
कंदिलाच्या धुरकट प्रकाशात
काय शोधतेस समोरच्या पत्रांत??
कसा शोधते गंध त्या निर्माल्यात??
झाडावर पिंगळ्याच्या चालल्या गप्पा,
तु तशाच ऎकत रहाणार..
अन सकाळपासुन परत वाट पहात रहाणार..
त्याच्या न येणा~या पत्राची,,