कविता

जमलंच तुला...... तर जमलंच तुला...... तर करुण दू: खानं ओथंबलेल्या डोळ्यांना धागा (सुखाचा) दे विसावण्यासाठी या लोकशाहीला थोड़ी जागा दे प्रसवण्यासाठी त्यामुळं उघड्यावर होणारे तिचे प्रसव टळतील नाहीतर उगाच लोक बड़बड़तील काहीही अन कुठेही ? जमलंच तुला...... तर कान फूंक त्या बलातकाय्रांचे दे पाणी त्यांना मर्दानी कर्तुत्वाचं ! एरवी गंज चढलाय त्यांच्या माणूसपणाला पौरुषत्वाची एक ठिणगी असते कायम पण तीही पेट घेते फ़क्त वासनेच्या वाय्रानेच त्यांचा पुरुषार्थ शोभून दिसतो टेबलावरच्या कागदी फुलांच्या ताटव्यांत अगदी गुबगुबीत, गुलाबासारखा ना गंध, ना वास! फूल आहे, तेवढा भास ! जमलंच तुला......

टीव्ही वरची धूळ नेहमीच्या भांडणाला कारण मिळाल पण देव-दयेने त्याच टीव्हीतल्या सासू-सुना योग्यवेळी भांडल्या अन त्या रोजच्या भांडणात आमच भांडण विरलं तीच वाढत वजन आमच्या भांडणाला पुन्हा एक कारण बनल पण त्याच वेळी पिझ्झा हट वाल्यांची फ्री होम डिलिव्हरी मी स्मरली अन आमच भांडण विरलं फिरायला जाऊया म्हणे गमतीत गाडी पेट्रोल पंपावर टाकली नेहमीचं भांडणाला कारण बनलं अन त्याच वेळी नेमका गाडीनी ड्रायचा दिवा लावला त्या क्षीण प्रकाशात आमच भांडण विरलं आमच्या भांडणाच सदाहरित कारण तिच्या दिसण्यावर मी दिलेली कॉमेंट पुन्हा एकदा कारण बनल पण नेमका त्याच वेळी आय सर्जन मित्राचा फोन यावा तिच्या

जगावेगळी ती स्वप्न असतो एक अजोडसा ठेवा कोणत्याही क्षणी आठवणीला एकटे सुटू देत नाही स्वप्नांचे असते सगळ्यांशीच सख्य हा आपला अन तो परका असा भेदभाव तिथे होत नाही 'ती' हा व्यक्तिविशेष कोणी न कोणी प्रत्येकच तरुणाच्या स्वप्नात असेल तरीही कवितेत सही पण 'माझी ती' वेगळीच वाटो या अट्टाहासाला अजिबात तळ मिळत नसेल प्रेम हि कल्पना प्रत्येकच जण अनुभवतो हातात हात घेऊन नशिबाशी भांडाया बघतो पण 'जिचा' हात 'माझ्या' हातात आहे तीच जगावेगळी या अन यासम मान्यतेला अजिबातच अंत नसतो वेगळेपणा तिचा कुठे नि कसा स्मरावा??

काहीच नाही म्हणता म्हणता चंद्राभवती पडले खळे, खळेच पडले इतके सुंदर चंद्र दिसेना त्यानंतर! काहीच नाही म्हणता म्हणता चाफ्याभवती पान उमटले पानच इतके गर्भरेशमी, फूल दिसेना त्यानंतर! काहीच नाही म्हणता म्हणता बागेभवती जडली माया माया इतकी गर्दसावळी बाग दिसेना त्यानंतर! काहीच नाही, काहीच नाही कशी म्हणू मी यानंतर? तव श्वासांचे गान ऐकते इथले तिथले मिळून अंतर!

व्याकूळ चातक विरही मीरा दग्ध धरती भूक बळीची. आसुसलेल्या डोळ्यांना एकच आस प्रेमाचा वर्षाव.

पाप पुण्य अन् काल आजच्या पल्याडही जर असेल काही, अनादि, आदिम त्या तत्वाशी नाळ जोडली आहे माझी ... काळाची विक्राळ कातरी कापू पाहते त्या धाग्याला.. जळजळीत कधी चटके देतो तीव्र अतीव दु;खाचा प्याला.. गळ्यात बेडी अंध भक्तीची प्राण तिचे कंठाशी येती.. डोळस, निर्दय नास्तिकतेचे घाव बैसती माथ्यावरती .. पण अतूट आहे टिकून अजुनी जीर्ण बकुळीसम ती ताजी.. अनादि आदिम त्या तत्वाशी नाळ जोडली आहे माझी..

ओलसर भिंतिंच माजघर खांबास टेकुन ति बसलेली कंदिलाच्या धुरकट प्रकाशात काय शोधतेस समोरच्या पत्रांत?? कसा शोधते गंध त्या निर्माल्यात?? झाडावर पिंगळ्याच्या चालल्या गप्पा, तु तशाच ऎकत रहाणार.. अन सकाळपासुन परत वाट पहात रहाणार.. त्याच्या न येणा~या पत्राची,,

छान छान जावे दिवस छान छान व्हावी भेट दिवस जसा रात्रीला येऊन भिडतो थेट थेट मग होते रोजची सकाळ सूर्य येताे प्रकाशात दिवसभर थकून भागून रात्री मिटतो आकाशात असाच दिवस अशीच रात्र मला खूप आवडते मन माझं भेटीच्या त्या सोनसंध्येला निवडते आवडेल तुला जीवनात अशी भेट झाली तर? रात्री सोबत दिवसाला नवी पालवी आली तर!? मैत्रीच्या या फुलामधला परागकण मी व्हावे अश्या भेटिच्या पूर्णत्वाला वर्षे ने ही यावे .............................

निरोप घेऊन जाता जाता क्षणभर बाप्पा मागे फिरला खांद्यावरती हात ठेऊन मनामधल सार बोलला गड्या मला घरी सोडून मंडळामध्ये शोधतोस नावावरल्या व्यापाराला तुही चालना देतोस वाटल होत जोडीन गप्पा मारत दिवस काढू नैवेद्याच्या जोडीने तुझ माझ ताट वाढू सोडून वेड्या घरात मला चौकामध्ये फिरतोस मनामधल मागण्यासाठी बाहेर नवस बोलतोस? नको मला हार-तुरे नकोत असल्या सजावटी भक्त मिळावा साख्यासारखा नकोत चेहरे बनावटी विचार तुमच्या सुखाचाच रे लाच कशाला घेऊ मी नारळ, पैसे घेऊन तुमचे कुठे नेउनि ठेऊ मी चल माझी वेळ झाली जाता जाता इतकच सांगतो मंडपात मूर्ती सुरेख असली तरी मी तुमच्या घरात थांबतो