कविता

ती सध्या काय करते माहिती नाही पण भेटते अधून मधून.... कधी शहारते चिंब पावसात कधी वेढते रेशमी धुक्यात कधी लुकलुकते चांदणरातीत तर कधी भेटते मला.... मदहोश धुंद निशिगंधात........... ती सध्या काय करते माहिती नाही पण भेटते अधून मधून.... कधी त्याच जुन्या वळणांवर कधी तिच्या ओळखीच्या खुणांवर कधी गुलाबी सांजवेळी तर कधी भेटते मला.... दूर एकएकट्या क्षितिजावर ............ ती सध्या काय करते माहिती नाही पण भेटते अधून मधून.... कधी कुणाच्या चुकार बटांत कधी कुणाच्या खोट्या रुसव्यात कधी कुणाच्या गालावरल्या खळीत तर कधी भेटते मला....

ठरवून मुलुख सारा,भिजवून परतलो मी कळ आतल्या जीवाची,चेतवून परतलो मी | अतृप्त आर्त वारा,त्रासून प्राशिला मी मर्जी नसे मनाची,भिजवून चाललो मी || बेरंग या जगाला, रंगून टाकताना रुधीरार्त आर्त माझे हलकेच सांडताना | तुज रंग रंजीताचा,रक्तरंज हा दिसेना मनी माझिया सखी हे,काहूर हासवेना || न्हावून घे बरे तू ,आसुसल्या सुखाने दुखवू कसा पुन्हा मी बोलू कुण्या मुखाने? कोंडून दुःख सारे,विस्फोट आज व्हावे हे देह संचिताचे,भेदून लखलखावे || येशील का जगी तू,बनुनी पुन्हा धरा ती मी मूक (कि मुक्त )मेघ नभीचा,बरसेल बेहीसाबी | सोसून वेड सारे,रुजूदे पुन्हा मलाही समजू नकोस काटा,मी पुष्प ते गुलाबी || रुजुनि तुझ्या ऊराश

ती एक वेडी जुन्या आठवणींचा कोष मनाच्या कोपऱ्यात ठेवणारी एक दिवस तिच्याही नकळत हा कोष जाणिवेत आला बघता बघता त्यातनं एक सुंदर फुलपाखरू निघालं तिच्या तळहातावर अलगद बसलं अगदी विश्वासानं ती कुतूहलाने त्याच्याकडे पाहत राहिली त्याची ओळख पटवू पाहू लागली हळूच त्याने पंख मिचकावले तिला वाटलं ते काहीतरी बोलतंय मिश्कीलपणे ओळख पटली ती हसली तिच्या कल्पनेपेक्षाही ते आकर्षक निघालं त्याच्या रूपानं हरखून गेली जुन्या आठवणीत हरवून गेली एकटेपणी त्याच्याच विचारात डुंबून गेली पुन्हा एकदा नवथर प्रेमाची चाहूल लागली तीच तरुणपणातील धडधड तीच हुरहूर तीच ओढ़ तिचा विश्वास बसेना स्वतःवर पण ती तिच्या भावनांशी प्रामाणि

जेव्हा ती सोबत असते तिची किम्मत नसते तिच्या instructions.. कामं सांगणे अगदी नको वाटते 'किती ग तेच तेच सांगशील? आता मी मोठी झाले... थोडं थांबशील?' शिकणार आहे ग घरातली कामं थोड मला भटकू तर दे... तुझं ऐकतेच आहे; पण हव तस जगु तर दे... ए मैत्रिणीचा वाढ दिवस आहे गिफ्ट काय देऊ? तू किती ग ओल्ड फॅशन्ड मी थोडा शॉर्ट ड्रेस घेऊ? ए बाबांना पटवशिल? हो म्हणायला सांगशील? रात्रि थोssडा उशीर होईल... तू सांभाळून घेशील? ऐक न... त्याने मला विचारलय चिडवू नकोस ह... पण मला ते आवडलय हो ग बाई...

एकट असण्याचा संबंध दु:खाशी का लावतात? त्यातही काहींना सुख मिळत हे का न मानतात? एखादी कविता, छानशी गाणी, एखाद्या कादंबरीतली मोहक कहाणी... हे सगळ एकट्यानेही अनुभवायच असत सारख गर्दीतच का हरवायच असत? एकटेपणात स्वत:ला शोधता येत.. झालेल्या चुकांना समजुन घेता येत.. अपल्याशिच खुपस बोलता येत.. भविष्यातल्या चुकांना टाळता येत.. एकटेपणात कोणतही बंधन नसत! 'हव ते कर' कोणी बघतही नसत! मात्र... धमाल एन्जॉय करून परतायच असत! सगळ्यांच्या बरोबरीने हसायच असत!

जखमात यौवनाच्या झाले किती दिवाणे असती कुणी विलासी कोणी उदासवाणे असतात काळजाचे गुंते जुने-पुराणे शून्यात जाई कोणी घेतो कुणी धीराने लाखो तऱ्हा तयांच्या नि शेकडो ठिकाणे बाजार काळजाचा लाखो इथे दुकाने मदिरा कुणा सुखावी कोणास आर्त गाणे भासे आयुष्य कोणा ती पेटली स्मशाने ते दुःख झाकण्याला करती किती बहाणे ओठात गोड हासु कोणा नटाप्रमाणे ती आग अंतरीची जाळी कणाकणाने ना सांगता कुणा ये हे मोकळेपणाने होती अबोल का हो?

जीवनात दूखा:ने डोळ्यात पूर आला तू हासला जरासा ,थकवा दूर झाला तू जन्मलास अन मी जगलो असा नव्याने प्रारब्ध गवसला जो, निशब्द सूर आला उचलता हात बाळा, दिधला जरी धपाटा काहूर मनी माझ्या, भरुनी उर आला इवले हात रेखिती आभाळावर नक्षी तू रागावला कधी, चंद्रास खूर आला तूझी पावले उन्ही,बघता या मेघांनी भिजवण्या धरणी,पाऊस आतूर झाला तूझी ओढ इतूकी, कामास दूर सारी तूज भेटाया रोज बाप फितूर झाला

कुणाच्या विचारांचा दर्जा कुणी ठरवू शकत नाही पण माझ्या वडिलांबद्दलच्या कवितांना घाणेरड्या प्रतिक्रिया आल्या. मला अशा लोकांकडे दुर्लक्ष करायचे असते हे माहीत आहे. मला खरेच त्यांची कीव...कीव येते.कुठलाही माणूस असे दुर्गंधीयुक्त विचार घेऊन मोठा होत नसतो.

अर्धी बोबडी चिमणी हाक डोळ्यांमधली चिमणी झाक अधुनमधुन फेंदारलेले नकटे नकटे चिमणे नाक....... चिमणे तोंड, चिमणे केस चिमणे हात, चिमणा वेश काही कारण नसतानाही रागवण्याचा चिमणा आवेश तुझे मन चिमणे चिमणे असेच फुलवत राहेन मी दोघेही राहु अगदि असेच.... चिमणी तु, चिमणा मी.....

प्रवासाच्या प्रत्येक वाकणा-वळणावर तुझ्या भेटीचे भास खात्री होती........ तू गहन ग्रन्था॑तून गवसशील, भोळ्या भक्तीतून भेटशील, उपभोगाच्या उबगातून उमजशील, कठोर कर्मकाण्डातून कळशील, प्रखर प्रज्ञाचक्षू॑ना प्रतीत होशील, प्रकाण्ड प्रमेया॑तून प्रकटशील.... तू मात्र.. श्रद्धेच्या साखळ्या सैलावून तर्काच्या तटब॑द्या तोडून ... नि:शेष निसटलास ....मला अपेक्षाभ॑गाच्या आघातात व॑चनेच्या वावटळीत भ्रमनिरासाच्या भोवऱ्यात भोव॑डत भरकटत ठेवून........ पण आता स्वतःला सावरून आस्तिकता अव्हेरून नास्तिकता नाकारून निघालोय..... अज्ञेयाच्या अनन्त यात्रेला