मिसळपाव
कातरवेळी
कातरवेऴी दिसे तुझा गाव
जागला पुन्हा सांज केशरी भाव
डोंगराआड मालवून गेला सूर्य
हऴूवार करीतो त्यास एकांत अर्ध्य
नजर तुडवीत काळोख फुटला
अवकाशी लाल शुक्रतारा पेटला
भय असे गात्रातूनी उठले
अवेऴी दैवाने पाश जखडले
काव्यरस
कविता
कविता — मिसळपाववरील मराठी कवितांचा विशाल संग्रह. प्रेम, निसर्ग, समाज, विरह आणि जीवनानुभव यांवरच्या हजारो मराठी कविता, गझल, मुक्तक आणि चारोळ्या येथे वाचा व आपली कविताही प्रकाशित करा.
आज मला समजलं
आई ,
ओढ म्हणजे काय असत ,
ते आज मला समजलं
आठवणीच्या डोहामध्ये ,
मन पुरं भिजलं
तहान भूक झोप सारं ,
क्षणात परकं होतं
अनोळखी ते मोठं घर ,
गिळून मला खातं
मनात माझ्या उत्तरांचं ,
काहुर एक माजलं
आई,
ओढ म्हणजे काय असत ,
ते आज मला समजलं
गर्दी असते बाजूला ,
पण हाकेला तो ओ नसतो
दूर जाऊन उमगलं ,
एकटेपणा काय असतो
दूर जाऊन सहवासाच्या ,
किंमतीचं ते बीज रुजलं
आई,
ओढ म्हणजे काय असत ,
ते आज मला समजलं
आवाजाची किमया न्यारी ,
ओढीची ती तहान सारी
शब्द ऐकता तुझे ते सारे ,
होते जणू जादू प्यारी
काव्यरस
:( ?
तुझ्या रूपाने मिळाला,
अस्तित्व घडवणारा एक वटवृक्ष.
माझ्या पावलांना प्रकाश पुरवणारी
तुझी सावली,
पानापानांना जीवनरसाने ओथंबून टाकणारी
मुळंही तुझीच.
माझी सगळी शस्त्र इथेच परजलेली,
संकटसमयी तुझ्याच ढोलीत लपवलेली.
हरवलो जरी कधी तरी,
स्वतःला शोधायला आलो, तुझ्याच गार सावलीत
सापडत गेलो स्वतःला, दरवेळी नव्याने.
तुझ्या ऊन्हाचं कौतुक..
तुझ्या ऊन्हाचं कौतुक
किती करावं करावं
माप पदरी सुखाचं
किती भरावं भरावं
बघ तुळशीला आल्या
मखमालीच्या मंजिर्या
चिऊताईच्या दातांनी
किती खुडावं खुडावं
खिडकीच्या गजावर
झुले डांगराचा वेल
बोटभर आधारानं
वर चढावं चढावं
नंदी बसलेला दारी
गळी लेणं घुंगराचं
येताजाता भक्तीभावे
तिथं नमावं नमावं
झुल्यावर लेकरांची
किलबिल चारीठाव
सांज सरता सयेने
पाय वळावं वळावं
पुण्य कुठल्या जन्माचं
आज फळुनिया आलं
भरलेल्या गोकुळात
दिस सरावं सरावं
काव्यरस
ट्रिंग ट्रिंग !!!!!
ट्रिंग ट्रिंग असा वाजतो जेव्हा Tone..
तेव्हा सर्वाना आठवतो तो "Telephone"
१९९० च्या दशकात केलेला तो पहिला कॉल
आजही आठवतो चाळमालकांच्या घरातला हॉल...
हॉल मध्ये फोनचा "डब्बा" असायचा ठेवलेला
येता-जाता निरखत असायचो आम्ही त्याला..
चाळीतले ते जोशी , नाडकर्णी , आणि पाटील
सर्वांचे कॉल त्या डब्बा फोन वर यायचे..
अन कोणाचा फोन आला आहे हे सांगायला
लहान मुलांनी घरोघरी पळायचे...
काही वर्षांनी,
वेदना..
फुकाचे भरवसे मिळतात सारे, हवे ते नेहमीच हुलकावते..
मागावयाचे कुणाला-कशाला.. वेदना मनातील वदू लागते!
जगातील घडणे - जगाचे बिघडणे.. जगाचीच सारी दोषांतरे..
विवेकात शक्ती किती ती असावी.. डोळ्यात दिसती जुनी जळमटे!
कधी दिव्य काही मनातून उठते [की] स्वतःचीच झोळी खुजी भासते..
फुटक्या घड्याची ओंजळ कितीशी.. थेंबासही ती नको वाटते!
आशा-निराशा.. पुन्हा तीच रेषा.. गिरवण्यात आयुष्य शिलगावते!
असावी मनाची किती लक्तरे ती.. वेचावयाला उलटती युगे!
राघव
पाऊस असा रडतो
पापण्यांच्या दाराशी हाक येती
जीवास जखमांचे रंग फुटती
घन वेदनांतूनी पाऊस असा रडतो
दूर दूर वारा टाहो फोडतो
उरात क्षितिजाच्या वैषम्य पेटले
वैरी वादळ डोळ्यांत आले
आगीत बुडाला प्राण वेडापिसा
राऊऴातला नाद अस्त झाला कसा
कदाचित (भयगुढ कविता)
कदाचित ही फक्त हवा असेल
जी चाल करून येतीये
विव्हळणाऱ्या जीर्ण फांद्यांना
खिडक्यांवर फटकारतीये
कदाचित हा फक्त पाऊस असेल
जो ढगांना प्रसवतोय
दाराछतातून टपटपून
अंगावर बर्फशहारे आणतोय
कदाचित ह्या फक्त सावल्या असतील
ज्या श्वापदांसारख्या दिसताहेत
सराईत शिकाऱ्यासारख्या
मला चारीबाजूंनी घेरताहेत
कदाचित हा फक्त कावळा असेल
जो आत्ताच खिडकीवर धडकलाय
रक्ताळलेली चोच आदळून
काचांना तडे देत सुटलाय
कदाचित हा फक्त भास असेल
कुणीतरी जोरात किंचाळल्याचा
आपोआप दिवे विझल्याचा अन
मानेवरच्या उष्णगार श्वासांचा
काव्यरस
एवढं करंच...
अविचार करण्याआधी
एक काम कर
कृत्रिम जगाच्या चौकटीतून
एकदातरी बाहेर पड
दऱ्याखोऱ्या कडेकपारीतून
पाखरासारखं उडून बघ
खळाळणाऱ्या नदीमध्ये
मासोळीसारखं पोहून बघ
फेसाळ धबधब्याखाली
निमुट उभा रहा
पावलं थकेपर्यंत
बेलगाम धावून पहा
रस्ता हरवलेल्या पावलांना
खोलवर जंगलात ने
गळा फाटेपर्यंत ओरड
आसवं संपेपर्यंत रडून घे
संध्याकाळ झाली की
डोंगरमाथ्यावर जा
सावल्या लांबताना अन
सुर्य हरवतांना पहा
नसतेस घरी तू जेव्हा
संदीपच्या या कवितेविषयी लिहीण्यासारखं माझ्याकडे काहीही नाही, फक्त एक उत्कट अनुभव आहे तो मांडण्याचा प्रयत्न करतो. ही कविता कार्यक्रमात एकदा तरी सलीलऐवजी संदीपनं गावी, अशी अत्यंत प्रामाणिक इच्छा आहे, कारण तो ही कविता जगलायं.
आयुष्यातली सगळी नाती मान्यतेची आहेत कारण विवाह या बेसिक मान्यतेतून ती निर्माण होतात. पत्नी ही व्यक्ती नाही, ते तुम्ही घडवलेलं एक नातं आहे. जो हे नातं अत्यंत उत्कटतेनं आणि हृदयाची बाजी लावून घडवतो, त्याला ही कविता कळू शकेल. मजरूह सुल्तानपुरींनी म्हटलंय :