कविता

सप्तसरुच्या काट्यामधुनी झरझर लागे पाझरु
कृष्णवनीच्या खोडामागे चाले रे पाखरु

घनान वारा भनान होई सप्तसुरांचे तरु
सृष्टीचे हे सारमिलन रे अवचित अंबर झरु

चकोर चांदणी नभात दिसता आम्ही रे बावरु
टपटप चाले सावज ऐसे टपटप रे पाखरु

उनाड गाई खळ्यात येत्या लागती हंबरु
उत्थानाची सांजकृपाळी मोत्यांनी पांघरु

अवखळ येती गंगामाई उधळे रे वासरु
कृष्णकळ्यांच्या वेलीवरती जिंकू किंवा मरु

तू फक्त चल म्हण
मी कधीची तयार आहे
बेगडी समाजाच्या बेड्या
तोडायला आतुर आहे

तू फक्त बोल म्हण
मी सांगायला तयार आहे
न उल्लेखलेल्या घटनांची
आज फुटणार माळ आहे

तू फक्त हो म्हण
सगळं मी निभावणार आहे
संगत-सोबत असेल तुझी तर
समाजाला अंगावर घेणार आहे

तू फक्त.... फक्त....
आहे मी म्हण.......
म्हण मात्र ...
जोवर अंगात प्राण आहे...

कलेवरा जवळ बसून राडण्यापेक्षा
जोवर तू अन् मी आहे तोवर 'जहां हें'

['मनाचा एकांत' ही शृंखला इथे संपत आहे.
सगळ्या कवितांना मनापासून दाद देणाऱ्या,
त्यातल्या काहींचे विडंबन पाडणाऱ्या सर्व रसिकजनांचे दिल से आभार! :)]

पहाडातला जख्ख दद्दू
सरोवरात नाव सोडून
पलीकडे निघून गेला
तेव्हापासून,
नाव हलत नाही, डुलत नाही,
पण जराशीही कुजत नाही!
सरोवरात कुणाला येऊ देत नाही,
सरोवरातून कुणाला जाऊ देत नाही!
सरोवरभर तिचीच प्रतिबिंबे खोलवर....
भरल्या सरोवरातल्या रित्या नावेसाठी,
.
.
.
दुसरं काय असतो
एकांत म्हणजे तरी!

शिवकन्या

ते गाव मला माहित नाही, म्हणून बरं आहे.
तिथल्या सावल्या, चांदणे, उन्ह .. सारं काही माझ्याकडे सहज येतं.

कुठल्याही प्रकारच्या नात्याचा अडसर लागत नाही त्यात!

मी ही त्याच्याच सारखा 'सहज' ..,
म्हणून त्याला सहजपणे सामावून घेतो माझ्यात.

एकदा त्या गावाने मला विचारले, "अरे मुला.. , येत का नाहिस इकडे आत.. वेस ऒलांडून!? "

मी म्हटले, "नको रे , कशाला उगाच गावकरी होऊ मी? त्यापेक्षा हेच चांगलं आहे."

गाव म्हणते, " जे तुझ्याकडे न मागता सहज येतय, त्याच्याकडे तू नाही येणारं.. सहज... एकदातरी? "

('नाही कळले कधी' गाण्याच्या चालीवर आधारित)

प्रित ही.. अंतरी.. उमलली साजिरी.. मोहरली गोजिरी.. पाहता ती परी..
तुच ती सुंदरी.. तुच ती सुंदरी..

ऐक ना साजणे
हाक ती साजिरी
तुच माझी सखी
तुच ती सुंदरी..

प्रित ही.. अंतरी.. उमलली साजिरी.. मोहरली गोजिरी.. पाहता ती परी..

मंद ते हासणे.. धुंद ते बोलणे..
उतरले अंतरी.. लाजरे चांदणे..
संगतीने तुझ्या.. जडली प्रिती उरी..
तुच माझी सखी.. तुच ती सुंदरी..

नाखु
Tue, 22/11/2016 - 15:26
नवीन कवीता कधी ? लोक खोळंबून राहिलेत तुम्ची नवकविता वाचायला. लवकर टाकणे नवकविता.

अखिल मिपा नवकवितांची हिवाळी भुईमूग लागवड व नवकाव्याची रब्बी पेरणी संघाची संयुक्त मागणी

--------------------------------------

(खुला सा :- नाखु(न) ;) अंकल आणी त्यांचे मंडळाचे विनंतीस मान देऊन , आंम्हाला त्यांनी टाकलेल्या (वरील) ताज्या खरडीवरून हे काव्य शीघ्र प्रसविले आहे! धीराने घ्यावे! )

लिहितो कविता तुमच्यासाठी
जमवून सारी सामग्री
शब्द, कल्पना, यमके सारी
करूनी त्यांची "ही" जंत्री!

खुळ्या सांजवेळा खुळा तोच गहिवर कुणी रोज त्याला कसे सावरे ??
कधी मुक्त उन्मुक्त गंभीर केव्हा.. मनाची किती हाय! स्थित्यंतरे ..

उन्हासोबतीने असे चालते की जणू सावलीशी न नाते जुळे
झुगारून देई जुन्या रीतभाती मिठी मारते वादळाला खुळे
फिरे धुंद, संदिग्ध पण सोवळेसे, थव्यातून फिरती जशी पाखरे
कधी मुक्त उन्मुक्त गंभीर केव्हा.. मनाची किती हाय! स्थित्यंतरे ..

सळसळणारी हिरवळ देही, विस्तीर्णाचे पान
समांतराचा ध्यास उराशी, सममितीचे भान

हिरवट पिवळे, तांबूस लोलक, नाजुक इवली फुले
वार्‍यावरती सरसरणारे , गंधविभोरी झुले

हिरवाईवर तांबूस हळदी, केसर भरले तुरे
चेंडूवरती कशिदाकारी, रुणझुणती गोपुरे

कृष्णासखा की म्हणू कदंब, रूप तुझे भरजरी
पानोपानी जणू वाजते कान्हाची बासरी

अवतीभवती पिंगा घालत भ्रमरांची लीला
मोह वाटुनी सोडून येई आम्रतरु कोकिळा

रुंद–अरुंदशा हिरवाईची दाट तुझी सावली
शांत असा विश्रांत जीवाला, स्मरते मज माऊली
- प्राजु

तत्वा, तुझी किंमत बघ शून्य झालीय आता
जनता तुला टाकूनच धन्य झालीय आता

चोरी, लबाडी यांच्या वाटा गजबजल्यात सार्‍या
सत्याची तर वर्गवारी 'अन्य' झालीय आता

आपली झोळी भरत जावं अगदी मनोभावे
जावो बाकी खड्ड्यामधे आपण सुखी रहावे
कर्माची ही नवी व्याख्या मान्य झालीय आता

आदर बिदर लाड झाले, विचारणंही खूप
आपलं अडल्यास बोंबाबोंब बाकी चिडीचूप
वागण्याची ही तर्‍हाच 'सौजन्य' झालीय आता

कोण तो लाकूडतोड्या सांग त्याचे काय झाले
आज इतिहासातले आदर्शही ते चूक ठरले
माणसांची ती प्रजाती 'वन्य' झालीय आता

नाही ओठावर हसू
डोळा नुसतेच आसू
उभा आत जळताना
कसा फुलताना दिसू?

रूपाची तुझ्या चांदी
झळाळे उष्ण बेभान
माझ्या उघड्या मनाने
सांग कसे आता सोसू?

तुझी साद खोलवर
चिरत मला गेलेली
आता नव्या पाखरांच्या
गाण्यांना मी कसा फसू?

तुला मिळालाय कोरा
चकाकता तो आईना
माझी जागा सांग कुठे
सांग कुठे आता बसू?

- संदीप चांदणे