कविता

ग्रीष्माच तप्त ऊन ,
पुरातन काळ्याशार मंदिराचा रणरणता प्रदक्षिणा मार्ग
गावोगावच्या आबाल वृद्धांनी
श्रद्धा , भक्ती , उपचार , सोपस्कार आणि दृढ विश्वासावर जागृत ठेवलेलं देवस्थान
पूजा , आरत्या , फेर्या , लोटांगणे
यांनी तापलेल्या वास्तवाला शमवण्यासाठी देवाला दिलेली हाक
देवाने ऐकली बहुतेक.
कारण ..
यानंतर जवळच्या संगमावरून गार वारे वाहू लागले
नंदादीप उजळले ,
दीप माळांनी तळावलेल्या डोळ्यांचे पारणे फिटले
आरत्या - कीर्तनांच्या आवाजाने कान
तर प्रसादाच्या माधुर्याने जठराग्नी निवळले

ना होतो नवा मी

ना होती ती जुनी

गोष्ट चालूच होती

होती फक्त राजा न राणी II

सांगे आषाढ पाऊस

नको सोडून जाऊस

संगे थांब तू जरासा

वाटे हृदयास दिलासा II

किती दिल्या आणा भाका

चुके काळजाचा ठोका

वर्षे क्षणात लोटली

आता क्षण वाटे मोठा II

असा काय घात झाला

झाली दुसरीच राणी

राजा दूर दूर गेला

सोडून साऱ्या आठवणी

आता कुणासंगे बोलू

मन उदास उदास

आषाढ पावसाचा जोर

देई राजाचा रं भास

फुटकं नशिब त्ये माझं

संगे आठवणींचं ओझं

आपुल्या नात्याचा शिलालेख कल्पला

विषाद नव्हता मनी तो कसला

ना होती मनीषा अन विजिगीषा

पाषाण शोधण्यातच हया गेली

अनभिज्ञ ,घन अन नाजूक बंधन

अक्षय संचयात किल्मिषे दाटली

पृथ्थककरणात अन निरूपणात

कैक अमावास्यां पौर्णिमा लोटली

भ्रमिष्ट अस्थिपंजर

शोध कूर्म गतीने पाषाणाचा

अनिर्वचनीय बंधनात अविरत

सोबतीने शोध अस्तित्वाचा

अनावृत वैचित्र्य अनाहूत गाठे

यथास्थित स्थितिस्थापक

क्षणभंगुर वाटे

शिरकाण बलिदान ती ज्येष्ठ नाती

पाषाण शोधण्यात दिली मूठमाती

निखळून स्वप्न एखादे गालावर येते तेंव्हा
मी नाव टाळतो ज्याचे,ओठावर येते तेंव्हा!

मी वादळातही करतो,मौजे मौजेची स्वारी
ओढाळ नाव भरकटते,काठावर येते तेंव्हा!

बॉस हा नेहमी बॉस असतो

तुमचा काय न आमचा काय

एकदम झक्कास असतो

आपल्या खाली वात लावून

उजळतो कार्यालय सारे

अन लख्ख प्रकाश टाकतो

बॉस हा नेहमी बॉस असतो

तुमचा काय न आमचा काय

एकदम झक्कास असतो II

नको वाईट वाटून घेऊ

दुः ख समजतंय मला , मित्रा

तू देखील आमच्या सारखाच येतोस कामावर

बुडाखाली लावून पत्रा

टक टक आवाज होई पत्र्याचा

पत्रा निनादत राहे

गरीब मेहनती कामकरूस

तो ठोकुनी निरखुनि पाहे II

बॉस वरचा क्लास असावा

पाहताक्षणी तो उर भरावा

रिकामी दिसली एक गाडी
त्यात जाऊन बसलो मी
आता मजा येईल प्रवासाची
म्हणून स्वतःशीच हसलो मी

कधी वाटलं गाडीला थांबवावं
कधी सुसाट पळवावं तिला
पण आयुष्य नामक चालकाने
माझा पूर्ण भ्रमनिरास केला

मी नेईन तसंच जायचं तू
म्हणालं मला माझं आयुष्य
कसला हट्ट करायचा नाही
विचारायचं नाही कधी भविष्य

घडवीन तुला सफर मी आता
एका वेगळ्याच जादुई दुनियेची
कुठे फार थांबायचं नाही आपण
आणि घाईही नाही करायची

आलास जसा जन्माला
सगळे रंग तू बघून घे
लक्षात नाही यायचा खेळ हा
हे पहिल्यांदा समजून घे

माझ्या गावाचा पाऊस
आडंरानी आडंवनी..

फुले अंगांगी हो त्याच्या
रूजे थेंब पानोपानी..

अजून एक चान्स तू घ्यायला हवा होता

ठाऊक मजला ठिकऱ्या ठिकऱ्या उडाल्यात

निवड चुकली जरी तुझी पहिली

तरी अजून एक हात धरायला हवा होता II

हि वाट नयनांनी खुलते

स्पर्शाने फुलते

रमते मन सदैव त्यात

अचानक सत्य येता बाहेर

अकस्मात होतो मनावर आघात II

अपघात घडतच असतात

अशा फैरी नित्य झडतच असतात

म्हणून मनाची बंदूक म्यान करायची नसते

पुन्हा नव्याने उठून अजून एक फैरी झाडायची असते II

विसरायचे ते सारं काही

आता कशात मन रमत नाही

असं पुन्हा म्हणायचे नाही

नको तेच ते तू दुबारा करु
हवा देउनी मज निखारा करु!

भिजू दे मला तू मिठीशी तुझ्या
पुन्हा पावसाला इशारा करु!

नको मोकळे केस झटकून तू
इथे चांदण्याचा पसारा करु!