कविता

दिवसाचा ताप संपला
कि ऊन उदास होऊन
कोपऱ्यात एकटे बसते.

आपण कुणासाठी सावली
झालो नाही म्हणून
हुरहुरते, हळहळते.

अंधारात गडप होऊन
पाण्यापलीकडचे मृगजळ
शोधू लागते.

-शिवकन्या

मी एकटाच आहे
मज एकटाच राहू दे
काय मागणे असे ते
मी तुजसी देतो रे

स्तुतिसुमनांचा वर्षाव
जरी करिसी मजवरी
तरी संतोष बहुत मज
परी जवळीक न साधी रे

तू वेगळा मी वेगळा
पडू नको गळी रे
देवत्व कठिण आहे रे
तुज पेलणार नाही रे

अंतर राखणे बरे रे
तुज अंतरी थारा नको रे
तू मम सौंदर्यात
लिप्त होउन राही रे

सर्वस्व मजला वाहुनी
कवटाळिशी दारिद्र्य रे
सुखी होउनी संसारी
राहशील तर बरे रे

तू संत ना महंत
ना बुद्ध ना भदंत
नर नारायण जोडी
एकदाच झाली रे

जमले सभोवताली जे
सारे ओळखीचेच होते

साऱ्यांच्याच शस्त्र हाती
निः शस्त्र मीच होतो
हत्यारे उगारली जरी
उपकारकर्ता मीच होतो

जगण्याची भ्रांत त्यांना
जेव्हा केव्हा पडली
माझीच भाकरी मी
त्यांच्या पुढ्यात वाढली

सारेच कसे विसरले ते
जेव्हा नागडे होते
माझेच वस्त्र अर्धे
पांघराया शरमले होते

त्यातील एक लहानगा
अगदीच पोर होता
वार त्यानेच केला
जो माझा मुलगाच होता.

भावनांना नेहमी का आवरावे
आणि अर्ध्यातून सारे का हरावे

धार का लागे तिच्या दो लोचनांना
काय त्याला हे कळावे बारकावे

चूक होते त्यात काही गैर नाही
मान्य ती त्याने करावी मोठ्या मनाने

एकदा त्याने तरी माघार घ्यावी
नेहमी मागे तिनेची का सरावे

डाव आहे दोन वेड्या पाखरांचा
दोन वेड्या पाखरांनी सावरावे

एक रडता एक का हसतो कधी हो
रुद्ध झाल्या पाखराला हासवावे

हासता हातात घ्यावा हात त्याने
ना पुन: होणार आता आर्जवावे

गावाकडच्या मावळतीचे
…….रंग बिलोरी
प्रसन्न पिवळे, गडद गुलाबी
निवांत निळसर, कबरे करडे
पाहून निवती माझे डोळे
…....निब्बर शहरी

प्रसन्न पिवळ्या संध्याकाळी
खेळ अ॑गणी रंगुनी जावा
दावण तोडुन, आचळ सोडुन
....अचपळ गोऱ्हा
.....पिऊन वारा....
उधळत जावा

गडद गुलाबी संध्याकाळी
शुक्र जरासा तेजाळावा
उडता उडता पुन्हा थव्याची
.........नक्षी मोडुन......
.........चुकार पक्षी......
उतरून यावा

माराल काय तुम्ही तयांना
हाती त्यांच्या समशेर आहे
हात तुमचे बांधलेले
क्षमा याचनेची आर्जव आहे

निः शब्द मौनता तुमची
कमाल आहे भ्याडपणाची
त्यांनी किती कुरापती काढल्या
परी षंढ तुमचा जागा आहे

लाज असे तुमची तुम्हाला
सभ्यतेतही भीड भरली
काय तुम्ही कराल सामना
अशा जनांचा वा मनाचा

स्वर्गातला प्राजक्त त्याने रुजवला म्हणे इथे..

आता तो कृष्णरात्रीत फुलवतो,
आणि रात्र संपताच ढाळतो,
ती फक्त फुलं?-
का त्याच रात्रीत कृष्ण शोधणाऱ्या
कुणा वेदनेची आसवं?

हे त्याला-तिलाच माहीत ना?

अथांग धूसर भविष्य उडवी
तुषार अविरत अधुनाचे(*)
क्षणजीवी वर्तमान घडवी
स्फटिक अहर्निश अतिताचे (**)

उत्पत्ती अन स्थिती,लयाचे
रहाट अविरत चालतसे
स्थूल, सूक्ष्म, चेतन नि जडाचे
पोहोरे माळुनी फिरत असे

ताणे-बाणे स्थल-कालाचे
तोलुनी धरिती विश्वाला
जटिल,चतुर्मित रूप तयांचे
गोचर केवळ गणिताला
===============================
(*) अधुनाचे = वर्तमान कालाचे
(**) अतिताचे = भूत काळाचे

"जपून टाक पाउल ...
इथे प्रत्येक वाट आपली नसते
जपून ठेव विश्वास
इथे प्रत्येक माणुस आपला नसतो
जपून घे निर्णय
इथे प्रत्येक पर्याय आपला नसतो
जे भांडल्यावर आधी क्षमा
मागतात,
त्यांची चुक असते म्हणून नव्हे,
तर त्यांना आपल्या माणसांची पर्वा
असते म्हणून..
जे तुम्हाला मदत करायला पुढे
सरसावतात
ते तुमचे काही देणे लागतात म्हणून
नव्हे,
तर ते तुम्हाला आपलं मानतात
म्हणुन......!

सगळ्यांच्या जखमा भरणारी हळद,
तिला मात्र जखमी करून जाते...
आजही ती कोणाच्या हळदीला जायचं
अट्टाहासाने टाळते...

जखमेवर हळद भरायची म्हटलं की
तिचे डोळे येतात भरून...
आजही.. हरितालिका पुजताना,
वटपौर्णिमेला मागणं मागताना,
कातर होते ती...

अंगाला लागलेली हळद
कोणाची..
कळेनासं होतं..
वेडावून जाते ती..

त्याने विनोद पाठवला
जखम होण्याआधी फक्त लग्नातच हळद लागते

तिचे डोळे भरून आले...
हळदीच्या विनोदानेच
जखमेवरची खपली काढली...
हळदीनेच होणाऱ्या जखमेवर उपाय काय.....