चारोळ्या

"ळ" हे अक्षर जास्तीत जास्त वापरुन मी काही रचना केल्या आहेत. छंदबद्ध किंवा चारोळी प्रकारचे हे लेखन आहे. म्हणून 'जे न देखे रवी ..' हे व्यासपीठ मी निवडले आहे. या रचना तुम्हाला कशा वाटतात बघा. सूचनांचे स्वागत आहे.

"ळ" चे यमक जुळावे असा प्रयत्न केलेला नाही.

१) आजोबांची कवळी
अळिमिळी गुपचळी,
नातू येता जवळी
आजोबांची खुलली कळी

२) कसलं खूळ , कोवळं मूल
डावा डोळा , लोण्याचा गोळा
बावळा बोका, मटकावी सगळा
मुलाच्या डोळा , पाणी गोळा

३) पिवळे पातळ, निळे काठ
गळा माळ पोवळ्याची |

पाठी रुळे नागीण काळी
माळी वळेसर बकुळीची |

दिसती अनेक हिरवे ठिपके तरी
कुणी देईना रिप्लाय हायला
वेदना नेमकी तीच जाणे फेसबुक
राहिलो व्यर्थ मी लॉगिन
चालली वायाच एमबी चालली

माझ्या विषयी सगळ्यांना
गैरसमज मोठा आहे
प्रत्येकाला असे वाटते
की मी खूप शहाणा आहे

तुझ्या अंतरीची, मला जाण आहे;
जरी गीत माझे, तुला ताण आहे.
जरी ना निथळली, कधी कांत माझी;
तुझे पावसाळे, मला रोष आहे.
..............................................मुकुंद

उकलत मनाची पाकळी
सांज हळवी होते; कधीतरी.....

भिजवून पापणी ओली
रात्र हळवी होते; कधीतरी.....

चुकवून पाहारे सारे
नजरा-नजर होते; कधीतरी.....

मोडून मनाची दारे,
तिची आठवण
उच ...!
येते;
ऊ...च...!!ऊ...च...!!!

(इतक्या रात्री कोण आठवण करतय कोण जाणे ?)
कधीतरी.....
-मुकुंद

कुणी छापिती शिवमुख ध्वजी
कुणी घालिती राजमुद्रा करी
शिवरायांची तत्वे न कळे काही
दाढी वाढवून जो तो आरशात पाही

© कर्रोफर नमुरा

कधी वाटे मजला जणु पोट भरून हसावे..
प्रेमाच्या या नात्यामध्ये अलगद हळूच फसावे..

कधी वाटे मजला जणु डोळे पाणवून रडावे..
काय जाहले विचार करूनी जीव आवळून चिडावे..

कधी वाटे मजला जणु तुझ्या प्रेमात रंगावे..
मिठीत घेऊन तुला कानी प्रेमळ गूज सांगावे..

कधी वाटे मला जणु तुलाच पहात बसावे..
नयनी माझ्या तुझे निर्मळ निरागस हसू ठसावे..

कधी वाटे मजला जणु तुझी साथ असावी..
चांदण्या रातीत चंद्राच्या प्रकाशी तुझीच प्रित दिसावी..

कधी वाटे मजला जणु तुला समजून घ्यावे..
तुलाच माझ्या हृदयी ध्यानी मनी स्थान द्यावे..

कधी वाटते तिच्यासाठी जगावे..
तिच्या कुशीतच अलगद मरावे..
कधी वाटते तिची बडबड ऐकावी..
तिची स्वराक्षरे कानी ठसावी..
कधी वाटते तिचा सोबती व्हावे..
चांदण्या रातीत तीला चंद्रापाशी न्यावे..
कधी वाटते तिला खूप काही शिकवावे..
तिनेही प्रेमाने मला दोन शब्द ऐकवावे..
कधी वाटते माझ्या कवितेत ती असावी..
माझ्या प्रेमाची छबी तिच्या हृदयी फसावी..
कधी वाटते ती असावी माझी सोबती..
तिनेही स्वीकारावी माझी अल्लड प्रिती..

नजरेलाही नजरकैदेत ठेवले असता
नजरेतही तूच दिसलास ,
स्वतः दुःख देऊन मला
असा दर्दभरा का हसलास ?

कधी व्हावे गुलाब असे मला वाटे
पण नंतर आठवी की जीवनात असती काटे
मग त्या गुलाब प्रमाणे माझाही कंठ दाटे
परंतू सर्वांनाच उमगे या गुलाबाचेच रहस्य मोठे !