चारोळ्या

वाटे व्हावे उन्ह,फुलवावी धरा सारी वाटे व्हावे मेघ तृप्त करावी धरा सारी वाटे व्हावे मलय शितल करावी धरा सारी वाटे व्हावे कवि आनंदवावी धरा सारी. वाटे उडावे इंद्रधनु शोधाया वाटे उडावे दवबिंदू शोधाया वाटे उडावे मधुबिंदू शोधाया वाटे उडावे मन: शांती शोधाया काव्य हे स्फूराया हवे हास्य हे फुटाया हवे विचार हे प्रगटाया हवे भाव हे फुलाया हव

काव्य शोधण्या हवे मन कोमल हास्य शोधण्या हवे मन निर्मल प्रेम शोधण्या हवे मन गंभीर दुःख झेलण्या हवे मन खंबीर डाॅ.राजा सोवनी.

वारा घोंघावत अवती गिरकी देहाभोवती कानात फुलांचे डूल केसात माळत रानभूल गीत गुंजन श्वासभर पैजण नाद नभभर .....कृष्णाची राधा डोलती...

परडीत काढुन ठेवला मोगरा तरी हातास सुगंध तसाच राही कितीतरी वेळ तसचं तुला स्मरुन लिहलं मी काही तरी शब्दास सुगंध तुझाच राही कितीतरी वेळ -प्राजक्ता

मदनाच्या भेटीला आज रती ही आली चंद्राच्या कुशीत ती चांदणी विसावली तुझ्या माझ्या प्रितीसाठी रात्र थबकली दूर का उभी तू तिथे ये इथे जवळी

1 आकाशातून खिडकीत, खिडकीतून फोटोत उतरलेला चंद्र, तुला WhatsApp वर पाठवला की मग कुठे माझी पौर्णिमा सुरू होते. अन तुझा त्यावर reply आला की ती शारदीय होते. 2माहीत असतं, "छान, ओके किंवा तूच माझा चंद्र" याहून दुसरा तुझा reply येणार नाही. पण तरी मी खूष असते कारण मला कळतं याहून अधिक तुला खरंच काही सुचणार नाही. 3 आठवतं? एका रात्री एअरपोर्टवरवरून तू मला कॉल केला होतास. तू घरी पोचेपर्यंत आपण बोलत होतो. . तेव्हा चंद्रसुद्धा खिडकीपाशी थांबून राहिला होता. 4 एकदा मोकळ्या आभाळाखाली समुद्रकिनारी तुझ्या कुशीत चांदणी रात्र घालवायचीय. खाली चमचमणारी वाळू, समोर चमचमता समुद्र पांघरायला चांदणं... प्लीज?

एका कोपर्‍यात अंग फुगवून बसली होती सूरनळी टोकावरल्या डोळ्यांनी मला पाहत होती || माझ्याशी बोलायला लागली ती जेव्हा खरे नाही वाटले मला तेव्हा तुम्हालाही माहित आहे ही आहे थापेची गोळी || " अनेक गोष्टीं मधे उपयोग माझे जळी स्थ्ळी तरी तुम्ही का बोलतात घालून घे रे सूरनळी हेअर पीन ने कान कोराल तर त्याने सूजेल कानाची पळी || पूर्वी आदेशांना होता मोठा बाजार भाव साहेबांच्या मागे धावायचे सगळे रंक आणि राव आता मात्र न्याय आहे बळी तो कान पिळी || कधीही मी कामी येई सुटता कानी खाज कोणत्याही कागदाचा तुकडा शोधा सोडून लाज मोठ्या निगुतीने मग त्याची गुंडाळी वळी || उपयोग संपल्यावर तुम्ही मला कचर्‍यात टाकता चोळामोळ

ओळखीतल्या सगळ्या मुलांना राखी बांधणारी छोट्टीशी बाला, काॅलेजमध्ये ज्याला टाळायचं त्यांनाच राखी बांधणारी मुग्धा. रक्षाबंधनाचे मेसेज फक्त कझिन्स ग्रुपमध्ये टाकणारी प्रगल्भा.. आणि तो सरसकट सगळ्यांनाच फाॅरवर्ड करणारी प्रौढा.. "तिच्या" या चारही रुपांना एकत्र ओवणारी तरीही अलगद विलगणारी पण खुलवणारी, ती राखी!

वाचायला(च) गेलो, लिहून काय आलो? आमंत्रण नव्हते तरी ज्ञान पाजळून आलो .. ना अर्थ आशयाचा बोली.. लावून आलो . कावलेल्या समयी भडास काढून आलो .. होते कोण न कोण बघतोच मी कशाला ? बिना वातीचेच (मुद्दाम) कंदील लावून आलो ? धागे जरी भिकार डोके फिरवून आलो.. जाऊ मुळी न देता संधी साधून आलो . (जालिय विचारवंत आणि सल्लागारांना समर्पित)