आईस्क्रीम

ढिश्क्लेमर - पोगो बघणार्यांसाठी नाही....नंतर बोंब मारु नये :D . . . . . . . . . . . . . . नशिल्या दिवसाची संध्याकाळची वेळ शुभ्र वाळूसोबत गुंजणार्या लाटा खिदळणारे ओठ आणि सूचक नजरा सोनेरी पाणी व शनेलचा सुगंध धुंद संगीताचा मंद आवाज "गरम सोबती" बरोबर आवडती "श्टेपनी" बोला आणखी काय हवं?

कोविडमुळे नाक-शिंकर-प्राणायाम करताना आठवतं काहीबाही.. 'शिंच्या येणारे, तंबाखू चुना आण 'आऽआऽऽआऽऽआक्षीऽऽऽऽऽ' गाय-छाप!

भादरायला हवे वाढलेले, भादरायला गेलो न्हावी होता बिझी म्हणून पेपर वाचू लागलो पेपर वाचता वाचता एक जाहिरात बघितली होती तशी छोटी पण लक्षात बाकी राहिली नंबर आला जवळ म्हणून पेपर घेतला छाटून न्हावी होता मग्न कामात , दिला खिशात ढकलून भादरवुन थेट घरी मी अंघोळीला गेलो जाहिरात तशीच खिशात पडून , विजार मागे सोडून आलो दुसर्या दिवशी आरोळीने जाग मला आली मला वाटलं मनातल्या मनात, आमची हि खपली उभा राहिलो बघण्यासाठी , बघतो तर हे काय जाहिरातीचे पान हाती घेऊन डोके पिटत होती हि बाय सांगून सांगून थकलो तिला हरलो सारे उपाय अक्कल सारी गुडघ्यात यांची , दुसरं करणार तरी काय ? लंपट समजून मला तिने ,

बघुनी तुझी ती रंगीत अम्ब्रेला जीव माझ्झा कासावीस झाला असलीस जरी तू तोंडाने फाटकी तुझी अम्ब्रेला मात्र नीटनेटकी रंगबिरंगी चांदण्या त्यावरी झेलण्या ओघळण्या पाऊस सरी कापड ऐसे तरल मुलायम पिळवटते हे हृदय ते कायम सडपातळ ती नाजूक दांडी बघणार्यांच्या उडती झुंडी बटनावरती नक्षीदार दांडा देती सलामी बघणाऱ्या सोंडा काय असे ते गुपित न कळले त्या अम्ब्रेलातच सर्व अडकले मीही नसे अपवाद त्याला मलाही आवडली तिचीच अम्ब्रेला =========================== सिद्धेश्वर विलास पाटणकर

पारंपरिक बायकांच्यात, एक गोष्ट कॉमन असते. आई झाल्यावर त्यांच्यातली, बायको बरीचशी मरते. सगळ लक्ष मुलांकडे, त्यांचं सुख पहिलं! नवरा म्हणजे शंकराची पिंडी, वाटीभर दूध.., वाहिलं..न वाहिलं! ''अग तुला काही होतय का ? मी स्वंयपाक करू का ? " " तुम्ही स्वयं - पाक'च करता! तोच पिऊन मी मरू का!???" (दुष्ट दुष्ट बायकू! ) "कशाला मरतेस?

मी पण अमिताभ बनलो असतो भाय पण आपल्याला रोलच कधी मिळाला न्हाय " अय साला " करून, डिट्टो करतो हाणामारी स्टाईल आपली बघून येड्या होतात साऱ्या पोरी बिग बी ची ऍक्टिंग म्हणजे खाऊ वाटलं काय उंची सोडली तर बाकी इथं सर्व ठीक हाय मी पण अमिताभ बनलो असतो भाय पण साला तसा रोलंच मिळाला न्हाय शहेनशहा बनुन बाहेर पडलो एका काळ्याभोर रात्री चमकणारा हात बघून लागली भरपूर मागे कुत्री लटपट लटपट धावत होतो जणू अग्निपथावरती जंजीर धरुनी दिवार चढलो मग पडलो तोंडावरती तोंड फुटुनी पार सुजले , आला गळ्यात माझ्या पाय मी पण अमिताभ बनलो असतो भाय पण काय करू , आता पाय गळ्यात आलाय भाय नायतर नक्की बनलो असतो बि

पेरना आजकाल इंजिनीअरिंग कॉलेजात कित्येक मुलांना प्रेमदिनासाठी टंच गफ मिळणे दुरापास्त झाले आहे. कित्येक भावी विंजिनेर विशेषतः मेक्यानिकल ब्रांचमधले लास्ट इयरला आले तरी अजुन फ्रेशर बॅचमध्ये पाखरू न आल्याने दुष्काळग्रस्त आहेत. हि समस्या दिवसेंदिवस गंभीर बनत चालली आहे. अगदी प्रत्येक कॉलेजात नसले तरी ज्या ज्या कॅम्पसमध्ये मी फिरलो त्यापैकी 90% कँटीनमध्ये अश्या कितीतरी स्टोरीज सापडल्या. काहींचे ask out प्रसंग अत्यंत गमतीशीर होते तर काही अत्यंत वेदनादायक (लाल गालांसकट)..