शृंगार

सहज एक दिवस विचारल तिला सखे मी तुला काय आणु ? थोडीशी फुल,थोडेसे मोती आणि चांदण आण ओंजळ्भरून मनात म्हणालो स्वतालाच प्रेम भलतच महाग असत जमल तर वार्‍याची झुळुक नाहीतर जाळणारी आग असत ओंजळभरून फुल एक दिवस तिला नेउन दिली काय सांगू आनंदाने सखी मझी हरकून गेली आज फुल दिली उद्या मोती देइल ओंजळ्भरून चांदण माझ्यासाठी घेउन येइल शेवटी एक दिवस सांगितल तिला चांदण तर खूप दूर आहे मी तुला मोतीही देउ शकत नाही तुझी एवढीशी इच्छा माझ्याकडून पूर्ण होउ शकत नाही क्षणभराच्या शांततेनंतर सार आभाळ भरून आल माझ चांदण माझ्या समोर रीमझीम रीमझीम बरसून गेल किती

उजळती दीप स्वप्नांचे अलवार क्षणांच्या भेटी बहरात गंध प्रणयाचा, त्या बकुळफुलांच्या भेटी भिरभिरता अवखळ वारा, सरसरत्या श्रावणधारा नखशिखांत भिजल्या हिरव्या पाऊसखुणांच्या भेटी उलगडली कितिक रहस्ये, गीतांत भाव अवतरले शरदात चांदण्या रात्री हळुवार सुरांच्या भेटी सुकलेल्या गजर्‍यामधल्या गंधाचा अत्तरफाया रुसव्याचे फसवे नखरे, हसर्‍या अधरांच्या भेटी तळव्यावरच्या मेंदीच्या नक्षीत रंगली प्रीती सुकुमार कंठि गुंफियल्या रेशमी करांच्या भेटी विसरून भान काळाचे रंगल्या किती गुजगोष्टी जणु पुस्तकात दडलेल्या मृदु मोरपिसाच्या भेटी अलगद टिपले तार्‍यांनी हृदयाशी मधुर क्षणांना अन् चंद्रानेही जपल्या अंतरी मनांच्या भे

प्रेरणा

मी आल्यावर तु पळतो का रे? वासाने व्याकूळ होउन सांग तू गुदमरतो का रे ? टनांने वाढला देह काय करावे. वजन कसे घटवावे कुणास पुसावे मी पडल्यावर उचलशील कसा रे ?

मी गेल्यावर स्मरशील का रे? आठवणींनी व्याकूळ होउन सांग कधी तू रड्शील का रे ? या प्रश्नाला काय म्हणावे. आत्म्याने देहास पुसावे मी गेल्यावर जगशील का रे ?

मन्मनीच्या चांदण्याला एकदा प्राशून जा | जागले हृदयांतरी जे तू कधी फुलवून जा || स्वप्न आणि सत्य दोन्ही का सारखे माझ्याचसाठी | संदर्भ वेड्या भावनांचे तू एकदा लावून जा || मी बोलावता येणे तुझे मज नित्यनेमाचेच आहे | भेटण्या मजला सखे माझ्याविना येऊन जा || भाव या डोळ्यातला अश्रूंसवे झरतोच आहे | नच साध्य जे ते वर्ज्य हे माझ्या मना शिकवून जा || घेऊ नको तू सोबतीला या अक्षरांची माळ ही | उमलेल जे श्वासातूनी शब्दांविना सजवून जा || अंतरीचे गीत माझ्या मी कधीचे गात आहे | साथ दे भोळ्या सुरांची अन तया जुळ्वून जा || बहरेन मी आता नव्

मिपाकर मंडळींना जन्माष्टमीच्या हार्दिक शुभेच्छा! From Pandurang" alt="" /> त्या सावळ्या सख्याच्या रंगात रंगले मी त्या साजिर्‍या सुखाच्या स्वप्नात दंगले मी ते स्वप्न सत्य होते, की

कुणी रेखिली क्षितिजावरती चंचलशी मेघना अश्व नभाचे दौडत आणित करूनिया गर्जना मल्हाराला छेडित छेडित अळवूनिया गायले पंख फ़ुलवुनी आतुर झाला मयूरही नर्तना.. लाही लाही साहुन धरणी भेगाळुनी गेली 'धाव सख्या रे धाव सख्या!' ती रोज करी प्रार्थना.. "नकोस राणी नको करू गं उगाच तू धावा.. जलद बघ हे, भरून आणिले तुझ्याच मी अर्पणा.." कडे-कपारी, दरि-खोर्‍यांतुन बरसत तो राहिला बांधुनी साकव इंद्रधनुचा बोलविले श्रावणा..

इस्पिक राजा आणि किल्वर राणीचा सुकुमार धूम्रतरल सहवास बाहेर झिम्मड पाऊस नास्पतीची गळणारी पाने अन् मोक्याच्या क्षणी त्याची निरभ्र माघार न सोसणारं कदाचित अपेक्षांचं ओझं पण का व्हावी नेहमीच ही थुलथुलीत प्रतारणा? हे नातंच असं पोकळ रंग, गंध ना चव जणू हिंग उडालेली पोकळ बांधानी डबी मग फेकून द्याव्या सार्‍या सहवासखुणा अन् घेतले दिलेले मनातलेच अल्लड काहीबाही----------- ----------------------काहीबाही म्हणजे हेच--- -रुसवा फुगवा रुतला चावा

मल्हारसांज गर्भारलेली उदरी निशा अशांत ओली दिशांची दिशांना पुन्हा आर्त साद डोहाळे पुरवी जलांच्या पखाली घनभार हल्के जाता झरून कृष्णांबरही झुके सावरून आड धुक्याच्या घेई विचारून गिरीराजाची ख्याली खुशाली घनन घनन घनवृंद घुमा सागर पाश क्षितिजी गनिमा पश्चिमा सलज्ज निरखे प्रतिमा लहरींच्या अधरी, पवनाच्या चाली घुले श्यामरंगी, नभाची निळाई विरत्या परिघा, समीपाची घाई अधीरल्या प्रभेची कवडशी धिटाई रवी पांघरूनी निजे मेघशाली

चारित्र्य चोपन्नकशी चित्रकूटाने केली चारित्र्याची चतुर चिरफ़ाड भाद्रपदाच्या द्वितीय दिवशी खुदुखुदु डोकावे अलवार भरतार भंगुनी कित्येक ओथंबली मने झुरली जर्जर गळाठली पाने पंजरी बाणांच्या शोकाकुल भीष्म असा तळपला भयाकारी ग्रीष्म बिल्वदल सपत्नीक मूर्तीमंत मेकॅनिक चपल ड्रुपल टपल ढुम् ३० जुलै २००९ ,पुणे