शृंगार

बेगॉन/ डायझोन्/टीक२० सगळे एकदम वापरुन पाहिले कितीही झटकले तरी झुरळ काही मरत नाही जीव तुटता तुटता पुनर्जन्म होतो हात पाय हलत रहतात अधुनमधुन पंख फडफडतो जातो जातो वाटते पण जीव काही जात नाही कितीही झटकले तरी काही झुरळ मरत नाही तु काहीही कर पोसलेला नेता आहे मी इथल्या सगळया समाजाच्या नामर्दगानीवर कुरतडत राहीन अंधारात तुलाच. जगत राहीन तुझ्या उष्ट्यावर आणि माज करेन त्यावरच. तूच शेवटी हरणार आहेस मी असाच आहे शतकांपासुन तु ही असाच आहेस शतकांपासुन सोशीक आणि सहनशील निवडणूका वगैरे जन्तुनशाकाना आम्ही दाद देत नाही. हे सांगितल्यावाचुन ते रहात नाही या उपायांनी काही होत नाही, आमची जाड कातडी कशालाच दाद देत नाही ह

बरेच दिवस झाले तुला पाहून तुझा सुगंध माझ्या श्वासात भरून डोळ्यात साठवलेल्या त्या सुंदर चेहर्‍यावर अन तुझ्या फोनवरच्या आवाजावर समाधान मानतोय ऑफिसच्या जिन्यावरचा तो चहा ती शेअर केलेली कॅडबरी बस मधे बसून ऐकलेलं 'जरा जरा' नंतरच्या त्या फोनवरच्या गप्पा सगळ्याची आठवण येतेय आजही माझ्याकडे आहे तुझा तो पहिला मेसेज आणी पहिल्या शॉपिंगचा शर्ट आज तोच शर्ट घालून ऑफिसला जावे म्हणतोय

पुन्हा नवी धून छेड, जुने राग गाऊ नको वाट चुकवेल वाट, वळणांनी जाऊ नको रानवारा अंगणात, गुणगुणेल कानात, तुला वेळूच्या बनात बोलावेल; जाऊ नको धुंद केवड्याचे रान, गंधमुग्ध पान पान, हरपून गेले भान, असे वेड लावू नको माझ्या भाळी गोंदले तू गर्द पळसाचे ऋतू भावबंधाचे हे सेतू ओलांडून जाऊ नको येता सांज अंधारून, कशी निघू रे घरून? काळवेळ विसरून आर्त साद देऊ नको नको घाई, जरा थांब; पावसात चिंब चिंब ओंजळीत चार थेंब, टिपून ते घेऊ नको

नववधु हातात हिरव्या बांगड्यांचा चुडा भरला होता तोच हात मेन्दीने तेव्हा रन्गला होता नथनीचा तुझ्या त्यावेळी डउलच न्यारा होता गालावरिल लालीचा रन्ग लाजरा होता डोळ्यांमधे निरागसता पराकोटीची जपलेली गोश्ट होती माझ्या प्रेमाची तव ओ लपलेली

त्या तरल भावना, नाहीच आम्ही कधी पाहिल्या ज्या लिहिल्या आम्ही, विडंबितच डायरेक्ट झाल्या- ह्या तरल कवितेला मुजरा व हे त्याचे रुप- ती- शिजली कोबी सारी, पाणी ते टाकून दे जीवघेणा दर्प सारा, बंद नाक करुन घे... जेव नाही तर मुस्काडीत मारीन तुझिया घरचे खावे, तूच बोले, मुकाट्याने खाऊन घे.. उसळ नको तर हवे काय रे तुला गिळायला स्वैपाकाला आईला, तुझ्या बोलावून घे.. नेहमीचंच झालंय हे तुझे मी तरी काय करु? रात्रीचे शिळे न्याहरीला, खायची तयारी करुन घे.. तो- हात जोडूनी म्हणतो, असले हे बोलणे नको तुझे ते खाणारा नवरा नवा करुन घे.. तुझा तो तोरा, रोज ती, लाखोली मला क

प्रेम असावे झाडासारख्रे दिवसेंदिवस वाढत जाण्यासाठी एकमेकांना सुखाची सावली देणासाठी प्रेम असावे पहाडासारखे अढळ अचल राहाण्यासाठी एकमेकांना भक्कम आधार देण्यासाठी प्रेम असावे फुलासारखे नाजूक हळूवार फुलण्यासाठी एकमेकांना जीवापाड जपण्यासाठी प्रेम असावे नदीसारखे बेधुंद प्रणयात वाहून जाण्यासाठी एकमेकांना उत्कट प्रेमसागराकडे नेण्यासाठी प्रेम असावे हवेसारखे न सांगता अनुभवण्यासाठी एकमेकांना प्रेमसुगंध देण्यासाठी प्रेम असावे आकाशासारखे जीवनातील पोकळी भरुन काढण्यासाठी एकमेकांवर अनंत प्रेम करण्यासाठी अन या आकाशाच्या आभासात... हवेच्या

आमच्या कवितेचा विषय आमची 'ती'.......दुसर्‍या विषयावर कविता जमत नाहीत :) जाता दुरदेशी वाटलं होतं विसरेन तूला पण नुसत्या विचारानेच त्रासले मला नाही विसरू शकलो मी येते का कधी आठवण गं माझी? शेवटचे पाहिले तुला त्या दिवशी सोडवायला ही आली नाहीस तू वाट बघून वाट धरली मी प्रवासाची अशी का पाठवण केलीस गं माझी? पहिल्याच दिवशी पावसाने स्वागत केलं आठवली आपली पहिल्या पावसातली एकाच छत्रीतली सफर बसस्टॉपवरची पावसाने का पाठ सोडली नाही गं माझी? मनाची समजूत घालत फोन केला तूला आवाज ऐकताच मनातलं एक वादळ शांत झालं आणी दुसर्‍या शिडाला वारा भेटला या वेगालाही का कीव नाही आली गं माझी? आता थोडेच दिवस उरलेत इथे परत य

आपल्या दोन आयुष्यांचे क्षण एकमेकांत मिसळून जाती झालो मी तुझ्या आयुष्याच्या प्रत्येक क्षणाचा सोबती ------------------ एका क्षणी तुला पाहिले क्षण तो खास अगदी त्या क्षणी मिळाला क्षणाला क्षणाचा सोबती ------------------ तुझ्या प्रेमातला "मी" ------------------ प्रेमात तुझ्या गुंतलो मी माझाच नाही उरलो मी प्रेमाच्या खेळात जिंकलो मी हृदयात तुझ्या व्यापून उरलो मी..... भेटलीस तेव्हा हरखलो मी हसलीस तेव्हा हर्षलो मी रुसलीस तेव्हा हुरहुरलो मी निघालीस तेव्हा हिरमुसलो मी..... तू दूर होतीस तेव्हा तुझ्या हृदयात दिसलो मी परत कधी आलीच नाहीस तेव्हा माझ्याच अश्रूंमध्ये

मंडली, म्या कालरातच्याला, नव्या वर्षाच्या मुहूर्तावर एक कविता ल्यिहल्येली हाय. हिरो आन हिरवीन आपले ग्रामीन भागातले हैत. आन त्ये शेतामदी मजा कराया आलेले हैत हा शिण हाये. जरा मजे मजेच्या अंगान त्ये खेळ खेळू र्‍ह्यायलेत. डोक्याला ताप नसल्यागत आनंद लुटायाचा आसल आन सेन्सॉर सारकं व्हत नसल तर हितं टाकू काय? नाय काय आस तस लिवलेलं नाय हो. साधं सरळ हाय. जरा जरा दादा कोंडके यांच्या लिखानासारखी हाय. नाय आधीच विचारून घ्येतो.

सुपातली पाखड अंगणात भिरकावून भुलवतेस चार भुरट्या पाखरांना भर दुपारी. गुमसुम गुपचुप. आतून बंद कडी घालतेस दुपारच्या अधमुर्‍या अंधाराची. खिडकी आड भोचक राघू किंचाळतोच, माहीत्येय .. ....... माहीत्येय.. दुपारची दंगल आणि बाहेर बंदोबस्त.