शृंगार

देतोस का उजाळा त्या धुंद आठवांना होतोस काय हळवा स्पर्शून आठवांना ती एकली दुपार तो प्रश्न कापरासा ती खूपशी कबुली इन्कार ही जरासा झाल्या मग अचानक सांजा अजून कातर अवघडले होते जगणे विरहातले निरंतर तैसाच चंद्र अर्धा दोघांत वाटलेला त्या पौर्णिमेत अजूनी तू मुक्त सांडलेला आहे तसा शहाणा अपुला जरी दुरावा आतून पेट घेतो कधी तोच रे दुरावा जयश्री अंबासकर

सूत्रधार :- सळसळ नागावानी डौलदार चाल हिची झळझळ सोन्यावानी झळकते काया हिची .. खाण रुपाची, नार गुणाची , कुण्या गावची, कुण्या रावाची, कुण्या नावाची, ही नार कोण ... गुलाब मोगरा शेवंतीला , तुझा चेहरा हाय भारी रूप देखणं, चतुर बोलणं , लाखा मधे तू भारी नटी : मी नार लई भारी , गार होती बघणारी माझी कीरत ही न्यारी , माझी प्रीत तुम्हावरी---- अहो पाव्हनं ... अहो पाव्हनं ... अहो पाव्हनं, अंमळ घ्या विसावा , विडा हातून, माझ्या हा घ्यावा .. बघा सांज, ही येई दाटून , हूर हूर, मनात भरून, अश्या वेळी, कशाला दुरावा विडा हातून, माझ्या हा घ्यावा .. शिणगार, माझा हा पहावा, संगतीत , शीण घालवावा, चंद्रापार, म

मंद वार्‍यात,धूंद तार्‍यात, लाजत रात्र आली चांदण्यांचे तबक हाती, उधळीत रात्र आली ! मंदावला भास्कर.., चांदणे सावळे निळावले स्पर्षाने शशिकराच्या, बघ गरती रात्र झाली ! शृंगारात विरघळे, अस्तमानाचे गीत फिके लाजलेली रातराणी..., फुलवीत रात्र आली ! लज्जेने धरले हळुवार, दाती शेव अंधाराचे गुंफीत गीत मिलनाचे.., आतूर रात्र झाली ! नको रे सख्या हे असे, अता दुरावे अंतरीचे रुणझुणते सुर समीराचे, धुंदीत रात्र आली ! चल मिळून तनुत, आगळा देहराग आळवू मिटले अंतर सगळे...,अन गंधीत रात्र झाली ! विशाल.

प्राजूताईच्या सुंदर कवितेचे विडंबन तितकेच च्यालेंजिंग म्हणूनच ते आव्हान घ्यायला आवडते. खरे म्हणजे हे विडंबन नव्हे - अवघड सुत्रे, यम्म थ्रीतील सांगती हे प्रोफेसर काळे इंटीग्रेशन अन कॅल्कुलस जाती डोक्यावर सगळे एक्झामच्या गं बिकट दिवसा अभ्यासाचे वाजले दिवाळे बेंचवरच आता लिहून ठेवीन येत नसे ते जे सगळे जात पस्तिशी पुढे मजला प्रवेश तिसऱ्या वर्षात मिळे आई म्हणते, ’छान हो बाळा’ बाबांना मात्र कळते सगळे बद्द वाजलेले नाणे माझे मग खणखणीत वाजे गं साजणे राहिले दोनच वर्षे आता गं होतील क्लियर विषय सगळे पहा जमतो का तुलाही डिप्लोमा तरी कमीतकमी आई नाहीतर हरकत घेईन उधळेल स्वप्न आपले सगळे

रिमझिम बरसतो सखा साजण पाऊस साज घेऊन हिरवा, येतो साजण पाऊस तिची प्रतिक्षा ओलेती अन सखा ही आतूर पानापानात शहारा, कणाकणात अंकूर हिरवाईचे डोहाळे तिचे पुरवतो सखा खुळावते राणी कशी साज लेऊन अनोखा मिरविते नवा शालू भरजरी तो हिरवा प्रेमसरीत भिजूनी चढे रंग गाली नवा मेघ दाटती नभात तिचे बघण्या कौतुक हलकेच उतरती, घेती चुंबन नाजुक तीट लावियतो गाली, वारा हळूच वाकून शेला फुलांचा रंगीत, धरा घेते पांघरुन जयश्री अंबासकर

प्रेरणा अन माफी- मुळकविंची! कामांना घरातल्या पटापट उरकत जा ना बैलोबा नुसता; म्हणे नवऱ्याचा दर्जा द्या ना..!! सवलती मला दे की, चालते भुणभूण रोज ती तीच ती कारणे अन त्याच त्या फुसक्या गर्जना.. निस्तरतांना थकते मी चुका तुझ्या पुन्हा पुन्हा करते का हे सहन मी हेच मला समजेना.. काय रे ते निर्वाणाचे बोललास काय नेमके होणार नाही दुःख मला, तुला बाहेर काढतांना... बोच दुखरी आहे तरी मनाला माझ्याही ठोंब्या असला तरी नवराच माझा आहेसना.. एऽऽ, दुपारी थोडीशी विश्रांती तू घेशील ना कामाला त्या नंतरच्या ताकद तर हवीना.. सुटकेची ती स्वप्ने पाहतोसच तू कशाला व्यर्थ आहेत ती बरे, गाठ माझ्याशी आहेना..!

कच्चा माल "स्त्रीसौंदर्य, रुचकर खाणंपिणं, आणि संगीत बजावणं या तिन्ही वाबतीत भारतासारखी महासत्ता कोणाकडेच नाही रे!!!!" व्वा!! क्या बात है!!!

दिवस होता अंधारलेला आणी रात्रही उजाडलेली झाडे होती उघडी बोडकी , किंचीत पानेही गळलेली अशाच काही क्षणी येते आठवण तुझी माझ्या हळव्या मनी खोल साठवलेली मनास धुंद करून जातो तुझा एकच स्पर्श नभासही सार्‍या होतो निमिषात एक कुंदसा हर्ष अशाच एका पावसातील ती पहिली भेट आपली तुला न्याहाळणारा मी आणी तू चिंब भिजलेली त्याक्षणी खुललं माझ्या मनाच्या बँकेत तुझ्या नावाचं एक रिकरींग खातं तेंव्हापासून माझं आणी पावसाचं आहे वेगळं असं एक नातं

मुळ कवीची माफी मागून हे विडंबन सादर! आयडी नाही मिळाला तर लॉगिन होणारच कसे? प्रतिसाद नाही मिळाला तर वेळ जाणारच कसे? होईलच मिपा पूर्ण दंग्याशिवाय कसे? मग कंपू आपले अपूर्णच रंगाविना जसे संपादन- स्वोज्वळपणाचे हे सोंग त्यांना कळले नसेल नाही फुटणार ना रे बिंग आयपी ट्रॅकर लावला तर नसेल?.

(मी 'छंदाग्रही' असल्यामुळे र्‍हस्व-दीर्घाची थोडी मोकळिक घेतली आहे.