शृंगार

सखये तुझ्या मिठीत..... तुज पाहिल्या क्षणी मी , नुरलो जरा न माझा मग एकटाच होतो , माणसांच्या या दाटीत ! कोवळ्या उन्हांत जेंव्हा , होतीस न्हायलेली ते रूप कोंडले मी , पापण्यांतल्या फटीत ! अन्दाज यौवनाचा आला तुला न केंव्हा सगळे तुझ्यात होते , उजवे किती पटीत ! झंकारलो असा मी , हुंकार तुझा घेण्याला होकार लाजलेला , कुठल्या सुरावटीत ? जगणे कधीच गेले , माझे तुझ्या मुठीत .....जगणे कधीच गेले , माझे तुझ्या मुठीत ; मरणे जमेल का गं , सखये तुझ्या मिठीत?सखये तुझ्या मिठीत?

मित्रहो, विसोबा खेचरांनी नाडीऐवजी माडी घालून विडंबनाची प्रेमळ विनंती करून बक्षिसाची चिकनची तंगडी समोर ठेवली होती. त्याचे पुढे काय झाले कळले नाही म्हणून हा नवा धागा टाकायचा अगाऊपणा. त्यांना जबरी वाटले ते इतरांनी चघळावे म्हणून पुन्हा डकवण्यची मुभा घेतली आहे.

काय सांगु त्या गुलमोहोराची साथ बालपणापासुन आहे त्याच्या हातात हात शाळेत जाताना अर्ध्या रस्त्यावर त्याचे अधिष्ठान लाल गोजिऱ्या फुलांमधुन हळुच डोकावे हिरवे पान वयात येता हुरहुर लावतसे जीवा टपोऱ्या फुलांच्या खाली असे थोडा गारवा वाऱ्या सोबतीने पडतसे फुलांचा सडा धुंद वारे वाहताना सोबती गुलमोहोर खडा हिरव्या पानांच्या मखमालीने फुलले माझे मन त्या घरी ही गुलमोहोर असावा आस मनी धरुन पुर्ण व्हावी कामना असे वाट्तसे माहेरी काय सौभाग्य माझे दिसला गुलमोहोर दारी जातानाही गुलमोहोराला सांगा साथ माझी करशील सरणावरती लाल फुलांची रांगोळी तू रेखशील प्रसन्ना जीके

आमची प्रेरणा आभास कविता कि पास कविता *त्यास कविता मिळालेली | हे शिडशीडीत ना फटफटीत ना धडधडीत साध्य कसे ? अर्थ गर्भ पोरी खिसा कशी जाळी गूढ कधी काळी घे जाणोनी | शब्दांचा कंटाळा अर्थांचा घोटाळा नि*धाचा पाचोळा फार झाला | तो श्वास, नि: श्वास लसणाचा वास सार बाजू त्यांस आज तूही | मागणी प्रमाणे प्रेम प्रसवावे मूढ प्रेमीस रे कोणी सांगा | चलनात नाणे मद्य आणि खाणे 'बार' ' बार' करणे एक सत्य | पाहिजे तनू जे पाहता स्तब्ध करी नाद लुब्ध समोरच्यास | आम्हा व्यथा फार नको पुन्हा भार जगू क्षण चार एकट्याने | जो घेई अर्जंटं होई डॉक्टरी पेशंट तो इंटेलिजंटं होई

न ठावे सख्या, तू कुठे गुंतलेला... तुझ्या चाहुली जीव आतूरलेला कधी वाटते की तुला जाणते मी जरी चेहरा तो, नसे पाहिलेला 'असावा असा तो शिलेदार माझा' कितीदा तुला मी मनी रेखलेला इथे रोज नाती नवी गुंफताना उरी भास वेडा, पुन्हा जागलेला कसा तू कुठे भेटशी... कोण जाणे...? कसे ओळखावे... मना राजसाला ? म्हणे... तू विधात्या, असे योजलेले जरा दे इशारा... दिशा वेधलेला

अ्चानकच तूला अस समोर बघितलं आणि काय झालं न कळे शुष्क असलेल्या जिवनात एक कोम्बं अंकुरलं..... निगा राखावी तर कशी कळेना पाऊस प्रेमाचा कधी पडेना रान वाळवंट झाले.... ग्रिष्माचे रण माजले.... मग केले हद्दपार पावसाला या जिवनातून तुझ्यासकट...... आणि पुन्हा अचानक.... हो अचानकच..... तू समोर आलास.. ठरवलं होत थेंब हे पडु द्यायचे नाहित तरी उगाच पाणी तरळले झिरपु नकोस म्हंटल तरी हा पाऊस कोसळलाच प्रसन्ना जीके

आसमंती लाघवी गंध जेव्हा लाजले मोगर्‍याने गे तुझे, नाव तेव्हा घेतले पैंजणांच्या किलबिली, पाखरे नादावली थिरकता तव पावले, सूर साती छेडले मोकळ्या ओल्या बटा, फिरविता वार्‍यावरी थेंब ते सारे झणी, चातकाने झेलले भास्कराने पाहता, वळविला तू चेहरा अन नभीचे मेघ ते, पश्चिमी झेपावले गौर अंगाला तुझ्या, चुंबणारे ऊनही ती झळाळी कांचनी, लेवुनी सरसावले स्मित गाली विलसता, दशदिशा आसावल्या हात अपुले गुंतुनी, जगपरिघ आकुंचले शब्द ही ना बोलल्या, पाकळ्या अधरातल्या श्वास माझा तोलती, अर्थ ते नजरेतले

ह्या काव्याचे हे एक मुक्त स्वरुप- लालसर झाल्या त्या जागा जेथे डासा रे तू मला चावला उडत ये तसाच गुणगुणूनी आजच तू या संध्याकाळी... टायर, डबे, घाण अंगणी त्यात पाणी थोडे ठेवूनी तुझिया स्वागताची तयारी जय्यत करोनी ठेविली... डोक्यावर तेल लावून, बसले मी ओट्यावरी गुणगुण तुझी ऐकूनी कांती माझी आसुसली... टचकन तुझी सोंड खूपसुनी पी हे माझे रक्त लवकरी, सांग मित्र-सग्या-सोयऱ्यांना... अधीर ही तनू बावरी.. खाजवू ती चाव्यजागा, मजाच त्याची निराळी तुझ्या चाव्यांच्या खूणा घेऊनी सुज्जित बाला दिसे निराळी... तुझ्या असंख्य डोळ्यातूनी ऊडून पहा खालती लाललालती सुजगर्विता स

ये बाहुपाशी हलकेच प्रियवरा राजसा, का असा, दुर तू जाशी? सखया तू येना जवळ लवकरी बघ रे कधीची चांदरात झाली ! मिठीत तुझीया रे स्वर्ग साती नाते अपुले, जणु मीन जळाशी, तु घेना मज कुशीत झडकरी प्रीतीची ज्वाला मनी भडकली ! विझवलेले सख्या दीप कधीचे बहाण्यास तुझ्या.., पडले फशी, धरू नकोस ना राग मजवरी बघ रात्र सारी उडून चालली ! सोड ना आता रुसवा फुकाचा कशास फसवे हे कलह प्रियेशी? पंचप्राण घेवूनी उभी निजकरी ये.. मिलनवेळा निघुन चालली ! विशाल.