मुक्त कविता

रवा आणि खसखस वेगवेगळे करायची शिक्षा भोगताना, सूक्ष्म नजरेने, एकाग्र चित्ताने, वेचत राहते मन जनामनातले साम्यभेद तासनतास, . . . दुसरं काय असतो एकांत म्हणजे तरी! शिवकन्या

चांदण्यात एकदा न्हायचंय मला ताऱ्यांच्या गावाला जायचंय मला वेळूच्या बनात दूर किर्र रानात गातो जे गीत वारा, गायचंय मला रात्रीच्या काळोखात नदीच्या पात्रात सोडलेल्या दिव्यासंगे वाहायचंय मला अंधारात सुगंधाचा मागोवा घेत घेत स्वप्नांच्या गावाला जायचंय मला माझ्यात जो खोल खोल बसलाय दडून त्याचा रूप एकदा पहायचंय मला

*|| फक्त तू खचू नकोस ||* एक डाव हरला तरी त्यात काय एवढं ..? कुणीतरी जिंकलंच की हे ही नसे थोड ... संधी मिळेल तुलाही, लगेच हिरमसु नकोस, आयुष्य खुप सुंदर आहे, फक्त तू खचु नकोस... सूर्य रोजच उगवतो, त्याच नव्या तेजाने ... रोज मावळतीला जातो रोजच्याच् नेमाने ... येणे जाणे रितच् इथली, हे तू विसरु नकोस ... आयुष्य खुप सुंदर आहे, फक्त तू खचु नकोस... प्रेम तुझ्यावर करणारे , कितीतरी लोक आहेत ... तुझ्यासाठी जोडणारे , खुप सारे हात आहेत ... अरे अशाच आपल्यांसाठी , तू ही थोड हसुन बघ ... आयुष्य खुप सुंदर आहे, फक्त तू खचु नकोस... वाट तुझी बघत असतं, रोजच कुणीतरी ... तुझ्यासाठी जगत असतं , आस लावून प्रत्येक क्ष

आले कोण गेले कोण कवतुक आता वाटत नाही , कुणी थांबले हसून बोलले मनात किणकिण वाजत नाही , पानाफुलापक्ष्यांसाठीही दार सुखाचे उघडत नाही . . . इतके माणूस छिलून निघते एकांताच्या सुखासनावर! -शिवकन्या

चंद्र चांदण्या समुद्र पाऊस सगळ्या कविता झाल्या करून मग पाटी कोरी केली आणि खूप वाट पाहिली पण काहीच सुचेना मग एक चंद्र काढला आभाळासारख्या पाटीवर उठून दिसला मग त्याला सोबत म्हणून चार चांदण्या भरतीच्या लाटा आदळल्या खडकांवर मग लगोलग पाऊसही बरसला ओलेत्या वाळूत तुझं नावही लिहिलं तुला आवडतात म्हणून सगळ्यांना आणलं होतं सोबत चंद्र चांदण्या समुद्र पाऊस पण नेमकी तू आली नाहीस तळव्यावर मेंदीचा अजून रंग ओला एवढंचं कळवलंस मी त्या मेंदीत चंद्र असेल का? चांदण्या असतील का? समुद्राच्या लाटांसारखी नक्षी असेल का? तुझ्या डोळ्यातल्या पावसाने मेंदी ओलीचं राहिली का?

'काळोखाच्या वाटांमध्ये अंधार माझ्या सोबतीला, पावसाळ्याच्या चिंब रात्रीमध्ये तुझ्या आठवणी माझ्या सोबतीला, गेलेले क्षण साक्ष देतात आपल्या प्रितीची, त्या सोबत जागवलेल्या दिर्घ रात्रीची, अबोला तुझा छळतो गं मला क्षणाक्षणाला, असा कसा गं गुंतलो मी तुझ्यात झुगारुन सर्व बंधनांना, आज पाहिलं डोळ्यात तुझ्या जुन्या जखमा ओल्या होतांना.....!

पावसाळी पिकनिक हिरवाईच फ्याड धबधबे, डोंगर चिकन,भुजिंग , पोरींची परमिशन असेल तर दारू पोरी भिजलेल्या जाकीटातल्या खेड्यातली उघडीनागडी पोर त्याशिवाय कारुण्याचा टच नाही आमच्या फिलिंग आवसमला... वरती अवसान न्याचरल सुखाच अपलोडिंग ..... ट्याग कर रे मला ... सत्राच लाईक अजून..... शी ...पुढच्या वेळी मोठा धबधबा शोधू.....

(१) वस्त्रांत देह स्त्रीचा पुरुषांनी गुंडाळला. भोगदासी झाली स्त्री त्या क्षणापासूनच. (२) पद्मिनीने म्हणे चितेत उडी घेतली. आगीत वासनेच्या नाही ती जाळली. (३) देह वासनेचा अग्नीत हा जाळला उरले फक्त आता अमर प्रेम तराणे.

आठवतेय का? पावसातली पहिली भेट धुक्याची दुलई पांघरूण लपुन बसलेली वाट आणि तोल जाता जाता तू हाती घेतलेला हात ओल्या गवताळ मातीचा थंड हुळहुळता स्पर्श आणि भिजल्या पापण्यात तुझ्या श्वासांची ऊब मला उगीच असलेली घरी जायची घाई आणि तुझ्या आर्जवात शहारलेली जाईजुई डोळ्यांनीच दिलेघेतलेले कितीतरी मुके निरोप आणि परतीच्या वाटेवर हरवलेली दोन मनं आठवतेय ना? पावसातली पहिली भेट

समीकरणाच्या एका बाजूला कधी कधी दुसरी बाजूच सापडत नाही ते असंच लटकत राहतं मग तिज्यायला म्हणजे कसं ना, की (a+b)^2 ला पत्ताच नसतो (a^2 + 2ab + b^2) चा आणि याचा त्याला पत्ता नसतो कुणीतरी सांगतं मग की बाबा (a+b)^2= (ab)^2 किंवा असच काहितरी आणि 'यालाच जीवन म्हणायचं' वगैरे मग सुरू होते एक फरफट... कधीमधी त्याला जाणवतंही की काहीतरी चुकतंय पण हाकत राहतो तो गाडी कारण, त्याला नीटसं समजत नसतं समीकरणच चुकतंय की आपण कधी भास होत राहतात त्याला समीकरण सुटल्याचे तर कधी स्वीकारली जाते ती असमानता कधी निद्रिस्त ज्वालामुखीसारखी खदखदत राहते ती आत. मला रविवारी सुट्टी असते . . . मला रविवारी दिसतात आरश्यात माझी काही