चंद्र चांदण्या समुद्र पाऊस सगळ्या कविता झाल्या करून मग पाटी कोरी केली आणि खूप वाट पाहिली पण काहीच सुचेना मग एक चंद्र काढला आभाळासारख्या पाटीवर उठून दिसला मग त्याला सोबत म्हणून चार चांदण्या भरतीच्या लाटा आदळल्या खडकांवर मग लगोलग पाऊसही बरसला ओलेत्या वाळूत तुझं नावही लिहिलं तुला आवडतात म्हणून सगळ्यांना आणलं होतं सोबत चंद्र चांदण्या समुद्र पाऊस पण नेमकी तू आली नाहीस तळव्यावर मेंदीचा अजून रंग ओला एवढंचं कळवलंस मी त्या मेंदीत चंद्र असेल का? चांदण्या असतील का? समुद्राच्या लाटांसारखी नक्षी असेल का? तुझ्या डोळ्यातल्या पावसाने मेंदी ओलीचं राहिली का? काय काय विचार करत बसलो अचानक कुठून सर आली चंद्र चांदण्या समुद्र पाऊस सगळं चित्र पुसून गेलं तुझ्या मेंदीला रंग चढला असावा कारण माझी पाटी कोरीच राहिली