आभाळमाया

अंगणात फिरताना रात्री सहज आकाशाकडे लक्ष गेले खूप दिवसात आकाशच नाही बघितले असंख्य तार्‍यांनी भरलेले दूर दूर विखरलेले तारे स्वयंप्रकाशी, लखलखणारे मूलतत्वाशी नाते असणारे एकमेकांपासूनद्धा आता किती दूर बघता बघता एक तारा निखळला गालावरून ओघळणार्‍या अश्रूसारखा घसरून गेला अनंतात आकाशाशी नाते सोडून दचकून भानावर आलो.. आभाळमाया जपायला हवी अश्म होईतोवर तरी