विडंबन

देहाला चोळून घेता मालिशवाला वदला ढेरी वाढली मालक! लाईफस्टाईल बदला देहाला चोळून घेता नेते सुखाने म्हणले सत्तेच्या कृपेने मी बख्खळ पैसे आणले देहाला चोळून घेता रोमिओही तणतणले बायका वाघिणी झाल्या आम्हा चप्पलने हाणले देहाला चोळून घेता ते विकलतेने कण्हले लवकर ये मृत्यू मन रोगाला शीणले...

(अवांतराला वैतागून) धागा का गोठविता ...??? प्रेरणा--- गरज हाय का..??? :-D र ला ट जोडले कसेतरी यमक जुळले बसल्या बसल्या कविता पडली हे मलाच कसे नाही कळले??? अर्थहीन शब्दांची तोडफोड, लीलया जमत आहे.. कोणत्याही विषयावर कविता पडते, हीच तर खरी गंम्मत आहे. ताकाला पण उ-कळ्या फुटतील, पूर्वार्धातले प्रतिसाद पाहून, पण उत्तरार्धात बसेल, धागा वाचनमात्र होवून... यदाकदाचित माझ्या काव्यप्रसवक्षमतेला, प्रथम प्रथम तु म्हणशील ईऽऽ ईऽऽ ईऽऽ... पण मी प्रतिसादांचा पा-ऊस बघून, असा हसेन---''ह्ही ह्ही...!ह्ही ह्ही...!ह्ही ह्ही...!'' *(वि.अ.टु.प्र. = विडंबनाचा एक अतिटुकार प्रयत्न!! हलके घ्या आणि जमल्यास भर घाला)

3

काम जरा जास्त आहे ...दर वेळी वाटत... भर मीटिंग मधे appraisal घेउन स्वप्न नव दाटत.. तरी बडबड चालत राहते डोक चालत नाही... कस्टमर शिवाय मीटिंग मधे कोणीच बोलत नाही... तितिक्यत कुठून अजुन एक कस्टमर कॉल वरती येतो... तितिक्यत कुठून अजुन एक कस्टमर कॉल वरती येतो... रिजल्ट मधल्या चूका वेशीवरती टांगतो.... आमी पळवाटा हुड़कत सैरावैरा धावतो... hi how are you ? मनुन विषय वळवून बघतो... दुपार टलून संध्याकाळचा सुरु होतो खेळ.. कितीही नको मनल तरी मीटिंग ची जालेली असते वेळ.. चक्क कस्टमर समोर मेनेजर शिव्या देऊन घेतो .... मीटिंग आंधी आमच्या मधे कुठून इतका " गार - व्हा " येतो..

कधी भास्करबुवा जे पाहू शकत नाहीत ते पाहण्याच्या प्रसंग येईल असं वाटलं नव्हतं पण म्हंटलं होऊन जाऊ दे! तेव्हा या विभागात आमच्या पदार्पणाचा प्रयत्न, त्यासाठी कारणीभूत झाली ती ही प्रेरणा आशा आहे की मूळ प्रेरणेच्या अनुषंगानेच आमचा प्रयत्न झालेला आहे. नाक्या नाक्यावर तुझा हक्क मला नाकारता येईना अड्ड्याची जुळवणी काट्याचा नायटा करतेय... मुजोरीची बारीक सयही मला दाखवता येईना परत आलेल्या पंटरांचीच सतत सालटी निघतेय... खातं होतंच कुठे?

(संदीप सलील यांची माफी मागून सगळ्या हतबल पुरुषांसाठी नवीन स्त्रीसूक्त) असतेस घरी तू जेव्हा... जीव उंदराएवढा होतो..... कुत्रं लागल्यागत मागे... मी इकडे तिकडे पळतो.... भूत पाहून बोबडी वळावी बर्फाळ तसा मी होतो... तुझी नजरच खलास करते.. अन देहच आडवा होतो........ येतात शेजारी दारापाशी.... उत्साहाने उजळती तोंडे........ कुणी हळूच डोकावले घरी.... तर त्यालाही प्रसाद मिळतो.... तव भीतीत थरथरणार्या... मज स्मरती हजार वेळा........ मार खाऊनच बाहेर पडावे... हा असाच शेवट होतो..... तू संग सखे मज काय मम गुन्हाच नक्की कसला? आयुष्याचा हा एक त्रास न कळेना कधी हा संपतो?? जरी झालो तुझाच नवरा ना शूर मी अजुनी झ