मुक्तक

हळू हळू थिजलेल्या पानावर थेंबाचे उजाड उघडेपण प्रवाशा हा रुतू असाच गहिरा आहे. पक्षांची थवेराने गेली त्या दिशेची आठवण जपलेली फांदी इथेही उरात निष्पर्ण... रिकाम्या क्षणापाशी हात जोडणाऱ्या प्रवाशा तुझ्या मागणीतील सखोलता व्यर्थ आहे. गंधपर्णी ओसरलेली वहिवाट, एकांताचा कडाका दिवसेंदिवस वाढतो ह्या मिठीला लागलेली उबेची गळती प्रवाशा पापण्यांवरील मिटण्याचा हक्क तू गमावला तर नाहीस? श्लोकोत्सवासाठी अजून किती उरलेत मंत्र? गात्रातील ही सहस्र बंड गर्जत आहेत देवदूत भेटणारे रस्ते वेगळे आहेत... (भयाने) प्रवाशा तुझ्या पाठीवर हे कोवळे पंख कसले आहेत?

सास्वा विरुद्ध सुना वाद आहे जुना तरीही रंगतो अजुनी जसा पानासवे चुना अल्लड अवखळ नव्हाळी होऊन येते सून घरातील हिरवाई मात्र झाली असते जून थिरकत भिरभिरते सून, तिकडे सासूचा डोळा मनी शंका का ती येई , 'लेक माझा भोळा' ?

व्यर्थ जाळले शब्द धुरात त्यांच्या चुरचुरले नाही डोळे अंधार दिला भाड्याने अशा चेहऱ्यावर मिणमिणत्या खिडक्या... (म्हणे) व्यर्थ आहेत शब्द ज्याला सुराची साथ नाही मस्तवाल रसिकतेला त्यांच्या विषाचा तिरकट दात आहे.... सजवायला ? बघा दुसरे शब्द ना माझे गुलाबचंदी अघोर साधनेत ह्यांच्या काळिजे कोवळी कटणार आहेत व्यर्थ तुमची भीक माझ्या हात काटलेल्या शब्दांना संगमरवरी ताज त्यांनी केव्हाच बांधला आहे. ---- पुर्वप्रकाशित

(जगदीश खेबूडकर यांची मनस्वी क्षमा मागून.) दिसला गं बाई दिसला महीला मुक्ती (क्रांती) सॉंग स्पेशल प्रथम, गाण्याची चाल नीट समजण्यासाठी ते ओरिजनल गाणे येथे पहा व ऐकून घ्या.

मागे एकदा तू म्हणालीस "मी राधा आहे" त्या नंतर तुला पिचताना पाहत आलो... पदरा खाली मांजरांना जपताना पाहत आलो तुझ्या मिठीचे कित्येक रस्ते देवळात गेले... कित्येक रस्ते निनावी पायऱ्यांच्या महालात गेले... डोळ्याभोवती वर्तुळे आली कित्येक दिवस वर्तुळातून फिरत किडके दात कोरण्यात गेले

डोळ्यातला चंद्र आणि मनातला अंधार घेऊन सत्याचे भास झेलत स्वप्नांच्या उंबरठ्यावर निद्रेची वाट बघत ताटकळत उभी होती रात्र माझा सुद्धा डोळा लागला नाही ती झोपेपर्यंत.

सुख टाळी द्यायला सरसावते आणि त्याच वेळी जपायचे असतात मला हातवरचे फोड चाके लाऊन किल्ली देउन तयार असते माझे मन एका लाँग ड्राईव्ह करता आणि काही केल्या बंद होत नाहीत ह्या खिडक्या ही दारे, घरातले दिवे आणि पत्रासाठीच्या फटीतुन ओतत रहातात थकलेली बिले... उपसत रहातो मी घर थोडे पाय टेकवण्यासाठी मन शोधत रहाते फट माझ्या कर्दळ-कातडी मधे एक उंची वाइन सरकवतो घशात लाच म्हणुन कदाचीत लाचार म्हणुन देखील पण लय संपलेल्या क्षणाशी मन उभे असते सुन्न विकल... निसर्गाने दिलेली नखे घासत, रंगवत. सुखाचे मुखवटे जगोजाग सजवतात भिंती कोपरे आणि वेश्येसारखे माझे मन सरावने चाके लाऊन किल्ली देउन तयार पुन्हा एका लाँग ड्राइव्हसाठी