मुक्तक

पावलांचे मुंगळे निघाले त्या वारुळातील योगी मंत्रामागून मंत्र उसवत राहील तर नागवे होणाऱ्या शरीराची कुठली असेल पोळणारी जात? मांडी घालून म्हणता येतात सहिष्णू शब्दरचना त्याच वेळी निराकार जनावर वेटोळे (? ) घालून रचत असते जहरोत्तम द्वंद्वगीत... सहज मनाच्या गाभाऱ्यातील समईची जखम रुंदावायला लागली की एखादी पालखी हमखास येते भोयांच्या खांद्यावरून अनेक समाप्तीच्या कथा पायउतार होतात पाठ वळवून, ती धून ऐकण्यासाठी देवळे मिटून घेतात शयनगृहाचे दरवाजे असहायपणे हेलकावे घेत राहते बाहेर कडी एक... दोन...

अगदी पहाटे पहाटे रात्र पेंगुळली शेवटी सुर्य उगवला अन मग ती झोपी गेली दुर कोठेतरी रानातला वारा कानात बोलला अरे बघ तरी किती छान पाऊस पडला नदी म्हटली बाळांनो वाळूसाठी खड्डे खणू नका हो न जाणो कधीतरी तुम्हीच त्यात पडाल

तुम्हाला आठवते तुम्ही शेवटचे लपाछपी कधी खेळला होतात??

नावच कशाला हवं एखाद्या नात्याला ऋणानुबंध समज हवं तर..... हिर्‍याच्या तेजासम असणारा जिव्हाळा - त्याला नात्याच्या नावाचं कोंदण हवच कशाला? हिराही चमकतो की मग तो सोन्याचांदीच्या कोंदणात असला काय किंवा नसला काय.... अशा जिव्हाळ्याच्या हिर्‍यामधून आशेची किरणं परिवर्तित होतात... अन् मग रंगबेरंगी स्वप्नं आकार घेतात स्वप्नं सत्यात उतरताना आशेची किरणं सदोदीत साथ देत राहतील ही कदाचित पण नशिबाची साथ मिळायला लागतेच की... म्हणतात की लाख शिंपले उघडले की एखादा अनमोल मोती सापडेल इतके प्रयत्न करूनही नाही सापडला तर "नशीब" खोटं ठरत पण शिंपली उघडण्याची आस अन् त्या प्रत्येक क्षणात असणारी आशा सत्य होतीच ना? अगदी तसच

आज माझ्या डायरीत केविलवाणं झालेलं एक गुलाबाचं फूल सापडलं.. तुझ्या वाढदिवसाला घेतलेलं आता बरचसं हिरमुसलेलं डायरीच्या त्याच दोन पानांवर दिसले आठवणींच्या शिंतोड्यांसारखे उमटलेले गुलाबी ठिपके खिडकीबाहेर दिवसा मोहवणार्‍या नेहमीच्याच गुलमोहराने रात्री सावल्यांचे भेसूर आकार नाचवावेत तसे... आपल्या आठवणींच्या जणू तशाच सावल्या झाल्या आहेत आणि नातंही त्या गुलाबासारखं.... वाहिलेल्या दुर्वांचं शेवटी निस्तेज निर्माल्यचं होतं ना गं, कालच्या पूजेची अस्पष्ट आठवण करुन देणारं! - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -