मुक्तक

तो तुकड्या तुकड्याने फिरत असतो ह्या महानगरात तो राहत असतो कोठेतरी दूर....उपनगरात वसई ,बोरीवली ,कधीकधी विरारला अंबरनाथ ,कसारा ,कधी पुण्याला ,नाशिकला देखील पोटासाठी येत असतो पहाटे उठतो चारला ,पाचला, सहा किंवा सातला डबा भरते त्याची बायको रात्रीच भिजवून ठेवते कणिक पोळ्या भाजी नि कधी चटणी तो निघतो भल्या पहाटे ,सकाळी सकाळी नि स्वप्न बघत असतो उद्याच्या सुखाची पुढच्या महिन्यात असतो बायकोचा वाढदिवस एखादया मुलाचा किंवा मुलीचा देखील छोटा परिवार सुखी परिवार [?] घट्ट डोक्यात असते त्याच्या तरीही वेळ मिळत नसतो क्षणभर....!! किती तरी दिवसात तो बायकोला नाही घेऊन गेला सिनेमाला नाही कधी प्रेमाने बघितले त्याने

घरातील अडगळ झटकताना उडालेली सुवर्णधूळ, झगमगून टाकत खिडकीपुढला आसमंत, गुदमरवून टाकत फुप्फुसाकाश, कोंडला अनंत प्राचीन श्वास, ढकलत कासावीस प्राण. सूर्यशक्तीचे तेजान्न घेऊन उधळणारी हिरण्यधूळ, विखुरते घनमेघांकृतीतून होऊदे तुझा तेजोभंग येताच कल्लोळ्हुंकार व्हॅक्यूम क्लीनरचा. हे वेड्या व्हॅक्यूमक्लीनरा, सुवर्णधूळरूपी अन्न घराच्या कानाकोपर्‍यामध्ये विखुरले आहे, ते तुला खाता येत नाही, कारण आता वीज गेली आहे. --लिखाळचंद्र

घट्ट मिटलेल्या डोळ्यापुढे अस्वस्थ अंधारात रंगीढंगी चित्र-विचित्र विक्षेप करत नाचत राहिल्या आकृत्या लहानाच्या मोठ्या आणि मोठ्याच्या लहान होत ठेंगा दाखवत दात विचकत हसत राहिल्या आकृत्या कान मुद्दाम बंद केले होते हात बांधून कानाशी एका दगडात पाडून टाकले चिवचिवणारे दोन पक्षी तरी राहिले आदळत आवाज भित्र्या भिंतींना भेदून शिरत राहिली नको ती कुजबुज पडदे सगळे छेदून पापण्यांच्या फटीतून तेव्हाच शिरली असह्य तिरीप अंधार पिऊन फाकणारी आणि कानावर पडली चाहूल जरा वेगळी जरबेने पाउल टाकणारी मीच बंद केलेल दार उघडलं कोणी की एक दार बंद केल्यावर आपोआप उघडलीत दुसरी? डोळे उघडून एकदा तरी पाहायलाच हव…

एक घायाळ चिमणी “प्रेम” तु जवळ असतांना माझे तुझ्याकडे बघणे लाजाळू पणे.. तु जवळ नसतांना तुला पाहण्याची तळमळ.. माझा लाजाळू पणा खूप आवडायचा ... तुझ्या त्या लाजाळू चिमणी ला आज तू सोडून चाललास... तू जवळ होतास पण लांब, मी तुला लपूनछपून बघायची तू म्हणायचास तुझे डोळे माझ्या कडे बघायची तळमळ नशा.. तुझ्या त्या नशील्या चिमणीला आज तू सोडून चाललास यालाच “प्रेम” म्हणायाचय काय?