मुक्तक

पाऊस थांबून खरं तर बराच वेळ झाला घराचे छत अजूनही गळतेय टप टप टप... --------------- तुला निरोप देऊन परतलो तसाचं बसून आहे बराच वेळ चंद्राने आपले साम्राज्य वाढवायला सुरवात केली टिपूर चांदणे पसरत गेले ते डोळ्यात उतरतांना कां कुणास ठाऊक पण एक आवाज कानात घुमतोय टप टप टप... -------------- बाजुच्या खोलीतला तुझा वावर तसा अजुनही तस्साचं बुद्धीचे मनाशी वाद सुरु झाले एक म्हणे तु नाहीस, अन् एक तु आहेस.. खिडकीच्या काचेवर परत तोच पाऊस.. टप टप टप... -------------- तुझा आवाज घरभर दाटून राहीलाय कोपर्या-तल्या उदबत्तीच्या सुवासासारखा जाणवतोय..

हे कसे? ते कसे?

जुन्या वाड्यांच्या दारावरील सायकलींच्या ढिगासारखे एकात एक गुंतून पडलेले विचार घेऊन बसलो आहे... अर्गोनोमिक साहित्य लिहिण्याच्या आजकालच्या विनंत्या 'मान द्या (नाहीतर कापून घेईन)' अशा जाड अक्षरांनी पार वाकलेल्या नवी कल्पना निसर्गत:च वस्त्रविरहित की बघितल्यावर विसरता विसरत नाही शब्द विस्फारण्या साठी करेक्ट फॉन्ट अशावेळी कधीही सापडत नाही... वापरलेल्या वस्तू विकणारे दुकान डोक्यात उघडून बसलो आहे आजची जाहिरात - ' लाज वापरून झाली असेल तर आणून द्या टॅक्स मध्ये सूट किंवा लंगोटी तरी मिळवा ' हा कुणाचा तरी वापरलेला जोक; पुन्हा वापरला तुम्ही वापरलेलं हसणं; पुन्हा वापरलंत? जुन्या वाड्याच्या अंगणांसारखं का

बोगद्यामध्ये कितीही अंधार असला तरी त्याच्या दोन्ही तोंडाशी उजेड असतोच एकाबाजूने येणारा अन् दुसर्‍याबाजुने जाणारा . मी बर्‍याचदा जाणार्‍या उजेडाकडे उभा राहतो विरुद्ध दिशेला . येणार्‍या उजेडाचा अवखळपणा सोसत नाही आजकाल नाही, अजून काही मी वयोवृद्ध वगैरे नाही झालोय बरगड्यांच्या सापळ्यात धडधडणारे हृदय अजूनही न करकरता बिनविरोध चालू आहे . पण तरी जाणा-या उजेडाचे मृदुमुलायम अस्तर अंगावर वाहण्याची चटक लागलीये आता . बोगद्यातील कळकभिन्न अंधार अन् डोळ्यांपुढे काजवे चमकवणारा "येणारा उजेड" या दोघांना ओलांडून येणारा अनुभवाची शाल पांघरलेला "जाणारा उजेड" तसे खूप काही शिकवून जातो, नाही? |- मिसळलेला काव्यप्रेम