मुक्तक

शांततेवर लोंबणारा हा दोर कसला? ज्याचा पीळ ओळखीचा आहे भास ओळखीचा आहे माने भोवतालीचा पेड माझा आकांत भोवरा आहे ?

भयाची सुरवात झाली ग्रिष्माच्या शुक्ल पक्षात.... थांबली दाराशी रुग्नवाहिका दिव्याचि निळ्या अल्पतात, चार पाऊंड घेउन अधिकचे उतरली विव्हळंत माय माझी.... सुखद, दुखद, वेदनेचि ति बळी, सोबतीला गनगोत माझे फक्त सुखद वेदनेचेच सोबती... निघाले सारे प्रसुतीग्रुहाकडे तयारी जन्माची, मरणाची.. लागला दिवा लाल बंद दारावर... स्मशान शांतता.. चालले आत, काही केल्या कळेना वेदनेच्या आंर्त हाकि काही केल्या उमजेना टवकारले काने ,सारीच रडण्याच्या त्या मंगल वाटेवर पण, आज अगा घडले असे नवलंच नि मी जन्मलो हसत,हसतच... ऐकता आवाज ,भांबवले सारेच माय वेदनोत्तर झाली शांत, बाप झाला घामाघूम...

प्रार्थनेचे हात जुने होत नाहीत, विटत नाहीत, विरत नाहीत धोकादायक वस्तूंची विल्हेवाट कशी लावतात? चंद्र उगवलेल्या रात्रीत मल्हार ऐकताना पाऊस बनून कोसळावेसे वाटते आहे माझी म्हणावी अशी जमीन उरलेली नाही माझे म्हणावे असे आकाश उरलेले नाही वीजा, ढग, सोसाट्याचा वारा ह्यांचा वरखर्च... रकाने मारलेल्या मन-देहाला झंकारणे झेपणार की नाही?

आयुष्य मी चालत आहे , सोबतीला चंद्र चांदण्या - मी नाही कंटाळलो, बिचारा चंद्र मूक राहिला ! पाठवून दिले त्याने माझ्या सोबतीला - विनातक्रार शांतपणे किरणांसवे सूर्याला ! ...आता मला सोबत करताना

रंग नाही, रूप नाही, सुगंध नाही पान नाही, पाकळी नाही, देठही नाही - अजबसे फूल, देते हूल, कुठे दिसेना आकर्षण आहे तरी तयाचे सर्वांना ; फजितीत फसवते, स्वत:लाच हसवते एप्रिलमध्येच कसे नेमके बघा उगवते - एक तारखेचे "एप्रिल फूल" भारी जीव जडवते, मी मी म्हणणाऱ्याची खिल्ली पाहता पाहता उडवते !