मुक्तक

*********************************************************************************
सदरचा लेख मिपावर प्रकाशित करण्यासाठी परवानगी दिल्याबद्दल सुचेता कडेठाणकर यांचे खास आभार.
"महा अनुभव" या मासिकामधून साभार.
*********************************************************************************

चीनच्याही पलिकडे आहे मंगोलिया.
या देशातल्या गोबीच्या वैराण वाळवंटातून तब्बल सोळाशे किलोमीटर चालून आलीय सुचेता कडेठाणकर. सलग ५२ दिवस चाललेल्या या कष्टप्रद पायपिटीतून ती तावून सुलाखून निघालीय.

दुनिया बदल गयी, इंसान बदल गये,
बदले नही है कभी भी, मिट्टी के रंग..
मिट्टी के रंग..

पुण्यात शिकायला आल्यावर होणारा सर्वात मोठा प्रॉब्लेम म्हणजे पाठीमागे लागणार व्यक्तिमत्व विकास किंवा पर्सनॅलिटी डेवेलपमेंट नावाच प्रकरण. कुठल्याही ब्राम्हण मध्यमवर्गीय घरातून आलेल्या पोराप्रमाणे माझया पण आजूबाजूला असलेल्या लोकांमध्ये शाखेवर जाणार्‍या, गर्व से कहो हं हिंदू है वाल्या, आय टि त करीयर करून फॉरिन ला जायची आकांक्षा बाळगणार्‍या आणि जगातील कुठल्याही सर्व चांगल्या गोष्टींबद्दल अपराध गंड बाळगणार्‍या मुलांचा भरणा होता. मी एकंदरच या सगळ्यांनमध्ये मिसफिट होतो.

तो आणि ती आज दोघेही घरात आहेत. Week End आहे ना आज ! तिचा खरं तर मुड होता outing ला जायचा, मस्तपैकी हिंडायचा.

पण तो जाम कंटाळलाय, त्याला आज घरीच थांबायचय. त्यामुळे ती जाम फ़ुगलिये. त्याला माहिती आहे, उगाच लाडी-गोडी करायला लागलो तर फ़क्त भांड्यांचाच आवाज येइल आणि आपल्या अरसिकतेवरच्या व्याख्यानाचा !!

त्याच्या डोक्यात वीज चमकते ! तोही गुश्श्यातच सांगतो, “मी आलो पेपर आणतो corner वरुन !”

मुक्तक - प्रकटन लेखनप्रकार मुद्दामच निवडला या लेखासाठी. कारण जे काहि टंकलय ते दिसायला जरी धार्मीक वगैरे असलं तरी ते आहे "टंकाव्या चार ओळी अधुन मधुन" याच उद्देशाने.