उंच गुढीतच तपशीलाची गाठी सकस धाग्यात अनाचे दोडोबा.. संकृताचा थाट, नवरसाची दावी वाट न चुकता (मारी)हजरजबाबी खुट्टा.. विनोद्बुद्धी सबूत, संवादही मजबूत संदर्भाचा तर खजिना अबाबा... धाग्यात दरारा सदा (घ्यावाच) लागतो प्रवक्त्यांचा सासुरवास सदानकदा मालोजींकडे जातो घेऊन साथी शिवकालीन चीजा आणि शिवबा.. त्रिकाळी वाचन, सतत (पंग्यास)तयार चतुरस्त्रा ज्ञानी दोडोबा.. जरी सारासार(विवेका)चा अर्क हा तरी, (का रे देवा) प्रवक्त्यांना नडणे हाच (ठेवी) मनसुबा .. .........

वाढलेल्या दाढीचे खुंट घेऊन तो बराच वेळ बसला भादरायला कोणीच नसल्याने जरा उदासच वाटला उठून मग त्याने हातात वाटी वस्तरा घेतला ब्रश नसल्याने हातानेच तोंडाला साबण फासला आरशात बघून जेव्हा त्याने वस्तरा फिरवला कवीमहाशयांच्या मनात काव्यबीज संचारला उत्तररात्रीच्या उन्मत्त धुक्यात मग तो लिहीतच राहिला रात्रभर जागून लेखणीला जीवाच्या आकांताने छळतच राहिला सकाळी घोटभर दूध पिऊन पुन्हा पाने फाडतच राहिला संध्याकाळी पेन बदलून नव्या वह्या काढतच राहिला. दिवसांमागून दिवस गेले, पुनव जाऊन आवस आली कविमहाशयांची म्हैस, एकदा नव्हे दोनदा व्याली एकदा ऑफिसला बसलो असता सहाय्यक मला म्हणाला साहेब तो कवी आलाय या कविता छ

कच्चा माल दोन मिंटात पाताळेश्वर गाठी तीन ढेंगात आम्चे आगोबा.. सुकांताचे ताट आमरसही दाट न चुकता प्रत्येक कट्टा.. तैलबुध्धी शाबूत खाणेही मजबूत ज्ञानाचा तर नित्य धबधबा.. लेण्यांत आसरा घ्यावासा वाटतो दर्पणसुंदरीचा सहवास सदानकदा गुरजींकडे जाती घेऊन हाती दहा किलोचा पावभाजीसाठी डबा.. सुकांती आहार सतत (लेणी)विहार आरोग्याचा मंत्र आगोबा.. निरागसतेचा पुतळा जणू हा बुवांना पिडणे हाच मनसुबा .. ......... सालसकुमार दातपाडे

पेर्ना कूणास ठाऊक ? काय घेण्यासाठी काय वेचण्यासाठी या मॉलमध्ये आलोय आम्ही कूणास ठाऊक ? काय चापण्यासाठी काय गिळण्यासाठी या मॉलमध्ये आलोय आम्ही कूणास ठाऊक ? काय टापण्यासाठी काय हुंगण्यासाठी या मॉलमध्ये आलोय आम्ही कूणास ठाऊक ? काय करण्यासाठी का नूसतेच खर्चण्यासाठी या मॉलमध्ये आलोय आम्ही पाकिटशोध (दिव्यसंग्रह)