निरोगी मौज पडू आजारी मौज हीच वाटे भारी सेवा करणार्‍या व्यक्तीचे कष्ट मात्र वाढतात भारी स्वतःची कामे ऊरकून रुग्ण सेवा नशिबी सारी मौजच असेल करायची जरी सर्वांनी मिळूनी आहे एक गुरुकिल्ली घ्यावी सर्वांनी समजूनी खाणे,पिणे अन जेवण्याची असावी हेल्धी स्टाईल व्यायामाची संवय ठेवून म्हणावे असाच दिवस जाईल विश्रांतीची आवशक्यता विसरून कसे चालेल करून हे एव्हडे सारे कुणी पडे आजारी सेवेचे कर्तव्य वाटे न्यारे श्रीकृष्ण सामंत

दीप्या जमले तर आयुष्यात एक काम कर पन्गतीत आन्धळ्यांच्या तु वाढीत जा नजर

एक वादळ.. एक वादळ..थोडंसं अंधारात पडलेलं माहीत नाही कुणाला पण प्रत्येकात दडलेलं.. उठ शोध घे, तुझ्यामधल्या वादळाचा.. विसरून जा सारं मनाविरूद्ध घडलेलं.. अश्रूंपासून शक्ती घे, हुंदक्यांपासून ध्यास कामाला येईल तुझ्या ते, कधीकाळी रडलेलं.. अंधार हो प्रकाश घे, सुर्य हो प्रकाश दे नव्या पालवीत विसरून जा एकेक पान झडलेलं निर्झर हो वाहून जा, झर-झर सारं पाहून जा खुळ्या हळव्या डोळ्यातून, कुठे पाणी होतोस अडलेलं.. आनंदा

चौथी सीट . नकोच ती सीट चौथी, हट जाऊ दे.. दाराशी उभे राहूनी, वारा खाऊ दे! पाठीचा कणा वाकवूनी, तोल साधणे.. सरकेल का कुणी म्हणूनी, वळून पाहणे! पायात पाय गुंतवूनी, आक्रसून राहणे.. अवघडलेल्या हातांनी, आधार शोधणे! नकोच ती डब्यातली, घुसमट..

पाऊस इतका छचोर आहे साला! ओल्याचिंब केसांमधून रुळतो तुझ्या मानेवर टपटपतो लाजलाजून,जमून भिवयांच्या पागोळ्यांवर पडतो आम्ही दोघेही -पडली मल्हाराची थाप ढगांवर की फरक फक्त इतकाच - तो कोसळतो,मी ढासळतो दुसर्‍या कुणी तुला भिजवलं असं की माझं पाणी पाणी होतं आणि लाजून लाजून तुझंही मग काय! - पावसाला आणखी पाणी मिळतं,भिजवायला! पाऊस इतका छचोर आहे साला!

(अनुवादीत. कवी- इंदीवर) अंग तुझे चंदनासम मन तुझे दोलायम कुणी नका देवू दोष मला जर झालो मी हिचा दिवाना तुझी देहयष्टी भावलेली तुझे नयन काजळलेले सिंदुरबिंब तुझ्या माथ्यावरी लाल निखारे ओठावरती जरी कुणावरी पडॆ छाया दुःख मनातले जाईल वाया तू सुंदर तनाची सुंदर मनाची मुर्ती असे तुझी सुंदरतेची जरुरी आहे आज मला तुझी किती करू मी तुझी अपेक्षा ना होई सहन यापुढे प्रतीक्षा श्रीकृष्ण सामंत

. सखे,.. "राधिके"!.. दिसतो शोभून, तुलाच.. निळा साज, निळी ओढणी.. निलम हार सखे,.. "राधिके"!.. दिसशी शोभून, तूच खेळता रंग रास, निळे निळे तन.. निळे निळे मन सखे,.. "राधिके"!.. दिसते शोभून, तुलाच अधीर चाल, धावत जासी.. हरवू भान सखे,.. "राधिके"!.. दिसते शोभून, तुझेच तल्लीन ध्यान निळी मोहिनी निळा ध्यास सखे,.. "राधिके"!.. दिसतो मजला, तुझ्यातच घनश्याम निळी बाहुली दंग निळ्यात ======================= स्वाती फडणीस............... १०-०७-२००८

रिक्षा फळांनी लगडलेल्या झाडासारखी दिसणारी दप्तरांनी लगडलेली एक रिक्षा रोज सकाळी माझ्या दारासमोर थांबते. एका विशिष्ट आवाजात हॉर्न वाजतो आणि शाळेची तयारी करत असलेल्या माझ्या मुलाची एकदम धावपळ होते.

एका सागरात एक जन्मा आली लाट, जीवनाच्या प्रवासाची केली तिने सुरुवात. तिच्या सवे होत्या तिच्या सख्या अन्य लाटा, या सागरातून त्या सागरात ती राहिली फिरत. एका सागरात एक जन्मा आली लाट. कधी चंद्र सुर्याची लाभे तिला साथ, कधी अवसेचा काळोख पदरी येत. तरीही नाही भ्याली राहिली चालत. एका सागरात एक जन्मा आली लाट. चालता चालता तिला दिसला किनारा, मॄत्यु पुढे पाहून तिचा जीव घाबरा झाला. डोळ्यात उभे राहिले अश्रु तिच्या नकळत. एका सागरात एक जन्मा आली लाट. तिला रडताना पाहून सोबतीन म्हणाली, "रडू नको गडे ही सुवर्णसंधी आली, ज्याने जन्म दिला होने त्यात सामाविष्ट, याहुन मोठे सुख नाही या जगतात." एका सागरात एक जन्मा आली

सुखावलं की लाडात यायचं.. मनोमन हुंदडायचं! दुखावलं की भुंकायचं.. आतल्या आत गुरगुरायचं! रस्त्या-रस्त्याच्या किनारी, ठसे उमटवत जायचं.. एक ठसा ओला! एक ठसा कोरडा! एक ठसा मातीतून उठून, एका मनावर गेला उमटून.. एका ठशात पाणी साठून, एक डोळ्यात आला भरुन.. 'मागे' वळून पाहताना मग.. तळीच डोळ्यात येतात जमून!! डोळ्यांकाठच्या ओल्या किनारी 'बोरिस'च्या आठवणी रहाती भरुन! (स्वाती ताईंचे सुंदर काव्य 'ठसे' वाचून एका क्षणात ठशांची गर्दी मनात झाली आणि निरपेक्ष प्रेमात चिंब भिजवणारा माझा लाडका 'बोरिस' जाऊन १० वर्षे झाली त्याच्या आठवणी