कविता

मोनालीसा

तू उतरावीस माझ्या कवीतेत
जशी मोनालीसा व्हिन्सीचा चित्रात

टिपून घेता यावेत तुझा मनाचे सर्व बारकावे
तुझा गुढ गुपीतांसकट
माझा कवीतेत
जे ताडता येणारही नाही कदाचीत
तुझा शरीरावर हक्क असणर्यालाही
अगदी मोनालीसासारखे...

तू होऊ शकत नाहीस माझी
मान्य
पण दूर उभे राहूनही तुझा इतके जवळ जाता यावे
माझा कवीतेतून
की,
पुढे इतीहासाने विस्मरावे तुझे
आप्त,कुळ,गाव
तुझा उगम तुझा अस्त
ते सुरु व्हावे फक्त माझापासून
अन संपावे माझाबरोबर
अगदी मोनालीसासारखे...

परतुनी येईन मी....

जीवनाचे युद्ध चालू, कालपुरुषा जिंकण्या
लागली माघार घ्यावी शस्त्र माझे टाकुनी
दैव जरिही रुष्टले, आशा दिली ना सोडुनी
परतुनी येईन मी उरली लढाई खेळण्या ॥१॥

कर्म माझ्या वाटचे, झाले न माझ्या हातुनी
रंगुनी स्वप्नात पुढच्या, आज गमवुन बैसलो
मार्ग माझा उजळण्याची वाट पाहत राहिलो
भाग्य की, झालो शहाणा ठेच एकच लागुनी ॥२॥

अपयशाचा डंख जाणिव देत राही आतुनी
आतल्या ज्वालामुखीची आग पेटवणार मी
शस्त्र जरि गेले तरीही सोडले ना धैर्य मी
जिंकण्या येईन मी ब्रम्हास्त्र सोबत घेऊनी ॥३॥

दहा वर्षाचा असताना त्याच्या बापाने आमच्या आई जवळ ह्याला आणून सोडले.
"मला एव्हड्या मुलांचा व्याप आता जमत नाही.ह्याला तू तुझ्याकडे ठेव तुझ्याकडे उरेल सुरेल ते ह्याला घालून तुझ्याकडे कामासाठी ठेव आणि मला ह्या काळजीतून सोडव"
असं सांगून गेल्यावर गेले सत्तर वर्ष रामा आमच्याकडे राहिला. ना नाते ना गोते पण अक्षरशः आमच्याकडे रामा राबला.आणि अलीकडेच तो त्याच्या ८० वर्षावर आम्हाला सोडून गेला.त्याला ही श्रद्धांजली.

(लळा जिव्हाळा शब्दच खोटे ह्या कवितेचे किंचीत विडंबन)

लळा जिव्हाळा शब्दच मोठे
कोण कुणासाठी जगते
राजा
कोण कुणासाठी जगते

लाख चांदण्या लखलख करीती
आणि तारका दळे उतरती
आज पोर्णिमा उतरुन आलि
कालिंदीच्या तटी
खेळतो रास सखा श्रीहरी

भरल्या मेघा परि सावळा
मोरमुकुट शिरी मदनची दुसरा
श्रृंगाराला स्वरात भिजवी
अधरी धरुनी बासरी
खेळतो रास सखा श्रीहरी

गोप गोपिका जमले सारे
टिपरी वरती टिपरी गाजे
त्या नादाला भूलूनी आले
शिवही यमुनातिरी
खेळतो रास सखा श्रीहरी

वाळ्वंटी त्या यमुनाकाठी
रास रंगता हरी संगती
तनमन अवघे विसरुन जावे
प्रेम भरूनिया उरी
खेळतो रास सखा श्रीहरी

weekend दिवशी
चिमुकली तनुली
आईला म्हणाली
weekdays दिवशी
असता मी सकाळी उठलेली
पाहुन तुला घरात नसलेली
होई मी किंचीत अळकुळी

मग
घेई मज आज्जी जवळी
पाहुनी माझ्या डोळी
म्हणे मला ती
नको होवू तू अळकुळी

तुजसम तुझी आई असता
अशीच घेही मी पण
जवळी तिला त्यावेळी
पण जवळी असे मी
तिच्या वेळी अवेळी

पक्षिण उडे आकाशी
परी लक्ष असे पिल्लाशी
आहे ना मी तुझ्या जवळी
मग का होतेस तू अळकुळी
येइल तुझी आई संध्याकाळी

श्रीकृष्ण सामंत

हाच ब्लॉग बरा का तोच ब्लॉग बरा ही कविता बरी की ती कविता बरी हा ज्याचा त्याचा चॉईस असतो. निर्मिती ही निसर्गाची मानवाला दिलेली देणगी आहे.निसर्गात सुद्धा व्हरायटी असते.पण कॉपी कधीच आढळणार नाही.दोन जुळ्या भावंडात सुद्धा किंचीत असा फरक असतो.हे निसर्गाकडून शिकण्यासारखं आहे.
अनुवाद झाल जरी तरी तो कॉपी कॅट नसावा. मराठीतला शब्दभांडार उघडून आपल्याला हवे तेव्हडे शब्द वापरायला-जसं माळावर बोंब मारायला पाटलाची परवानगी नको-तसं कहिसं इथे पण असावं नाही काय?
म्हणूनच म्हणतो,

(अनुवादीत. कवी-समीर)

नयन माझे अश्रुनी भरले
सांगशी तू मला हंसण्या
जीवन माझे नैराशाने भरले
सांगशी तू मला ते विसरण्या

दिवस माझे कठिण झाले
काय करू मी आता
मन माझे उचंबळून आले
दाह सहन करता करता
जखम मनाची ताजी असता
दुषणे देतोस कसा आता

कसे बरे जीवनामधे
प्रीति करीती लोक
नावे ठेवूनी सच्छिलतेला
हेवा करीती लोक
विझूनी गेली आग असता
जाळ लाविती लोक

कधी जेव्हा स्वप्ने पाहिली
मिळाली मृगजळे मला
कधी जेव्हा गर्दी पाहिली
मिळाला एकांत मला
चोहोबाजूला धूरच धूरच
वणवा शोधिशी कसा

तुझी याद आली पहाटे पहाटे
जणु चांदण्याला खुली रात भेटे
तुझा स्पर्श होता तनु मोहरावी
मिठीने तुझ्या रातराणी फुलावी
तुझ्या सोबती रात्र व्हावी सुगंधी
फुलांनी ही हेवा करावा मनी
तुझे हट्ट सारे तुझ्या मागण्या या
तुला सावरीता मी हरवुन जावे
तुझे स्वप्न डोळ्यात जागेपणी ही
मला जाणवे की तुझे स्वप्न मी
दुरावा जरी हा तरी ओढ वाटे-
तुझी याद आली पहाटे पहाटे

मोडेन पण वाकणार नाही
तत्व माझे सोडणार नाही
दारु न पिता झिंगणार नाही
झोप न येता पेंगणार नाही
कसल्या आल्या भावना
शिस्ती शिवाय रहावेना

मोडेन पण वाकणार नाही
तत्व माझे सोडणार नाही
दुःखाची नाही कसली खंत
परिणामाची नाही मुळीच भ्रांत
पुरूषगीरी सोडणार नाही
स्त्रीचा अवमान टाळणार नाही

मोडेन पण वाकणार नाही
तत्व माझे सोडणार नाही
करून करून भागले
देवपूजेला लागले
नैवेद्दया शिवाय पूजा नाही
प्रसाद मागल्यावर देणार नाही

(अनुवादीत.कवी-एस.एच.बिहारी)

हा चंद्रमुखी चेहरा
केसाचा रंग सुनेहरा
हे नीळसर नीळसर डोळे
हे लक्षण असे वेगळे
तारिफ करू का त्याची
कलाकृती ही ज्याची

कथा पुराणी तुझी
जाते ऐकवीली सदाची
तुला पाहूनी मानिले
योग्य असे जे ऐकले

ते मुरडत मुरडत चालणे
ते जादू टोणा करणे
शतदा मी संभाळणे
मन काबूत नसणे
तारिफ करू का त्याची
कलाकृती ही ज्याची