कविता

'वादळवेल' या कुसुमाग्रजांच्या कविता छंदोमयी या काव्यसंग्रहात १९८२ मध्ये प्रसिद्ध झाल्या. यातील ८१ कविता नाशिकच्या परिसरातील पुण्यसलिला गोदावरीला त्यांनी अर्पण केल्या आहेत. रचनेच्या दृष्टीने या संग्रहात वैविध्यपूर्णता आली आहे, पण विषयाच्या दृष्टीने मात्र आधीच्या कुसुमाग्रजांच्या कवितेच्या वळणापेक्षा वेगळे वळण या कवितेने घेतले आहे अस मात्र दिसत नाही असे डॉ उषा देशमुख ह्यांनी म्हटले आहे. परंतु माझ्या मते येथे आत्ममग्न वृत्तीचे वेगळेपण ठळकपणे जाणवते. कसाला लागला आहे येथे अंतस्थ वीणेचा विषण्ण सूर! आकाश व माती यांच्या नात्याचा शोध हा कुसुमाग्रजांच्या काव्यप्रतिभेला लागलेला छंद.

चिमणं गोष्टी . चिमणे चिमणे रडू नको! आईचा पदर ओढू नको! सोपवते तुज बाईंच्या हाती, शाळेला कधी टाळू नको!!! चिमणे चिमणे झालीस मोठी, पंख पसरून उडण्या साठी.. भरारी घेताना भिऊ नको! उंच उंच जाण सोडू नको!!! चिमणे चिमणे रडू नको! सुटले घरटे समजू नको! संसारी केली तुझी पाठवणी, कमी स्वत:स लेखू नको!!! चिमणे चिमणे झालीस मोठी! टिपशील दाणे बाळा साठी! शेवटची गं ही बाळे पाठवणी, आता चिमणू राहू नको!!! चिमणे चिमणे झालीस मोठी, चिमणं गोष्टी विसरू नको! चिमणे चिमणे रडू नको, चिव-चिव करण सोडू नको!!! ============================= स्वाती फडणीस........ २००-०६-२००८

Taxonomy upgrade extras

प्रकटन

ठसे . सुखावलं की हसायचं.. मनोमन फुलायचं! दुखावलं की रडायचं.. आतल्या आत कुढायचं! सुख दुःखाच्या किनारी, ठसे उमटवत जायचं.. एक ठसा सुखाचा! एक ठसा दुःखाचा! एक ठसा खोल उमटून, एक नजरेतून गेला सुटून.. एका ठशात पाणी साठून, एक लाटेत गेला वाहून.. मागे वळून पाहताना मग.. तळीच येतात दिसून!! तळ्यां काठच्या सागरी फेणफुले जाती गळून! ========================== स्वाती फडणीस........ ०५-०७-०८

Taxonomy upgrade extras

प्रकटन

'अंजली'ला लावलेली टेप आहे गॅसवर सध्या जुना 'निर्लेप' आहे रोज कविता चोरल्या काही नव्या मी पायरट मी खास - जॉनी डेप आहे१ बाटल्या उघडून बसलो सर्व तरिही "ग्लास सुकले", त्यांस हा आक्षेप आहे! ना करीना, मल्लिका, प्रीती, बिपाशा 'ऍश' आणिक 'कॅश' - दृष्टिक्षेप आहे? पाडताना काव्य मी थांबू कशाला? दोस्तहो, पहिली न माझी खेप आहे =================================================== १.

Taxonomy upgrade extras

प्रतिसाद

प्रतिभा

विरंगुळा

उगीच अबोला उगीच भांडणे अशीच गेली संध्याकाळ वाळूवरती रेघा मारीत उगीच दवडला आपुला वेळ दोनच घटकेचे हे यौवन त्यातही आपुले केवळ दो क्षण सखे भांडणे हवीत थोडी प्रेमाची पण केवळ दो क्षण सखे नदी ती पाहतेस ना ओढीने बघ वहात जाते सागराच्या कुशीत शिरूनी शांत होउनी मिसळून जाते एकरूपता अशी पाहीजे दोन जीवांची दोन मनांची भेटही आपुली अशीच व्हावी असेल जरी ती दोन क्षणांची

Taxonomy upgrade extras

आस्वाद

पांडुरंग पांडुरंग दर्शन दे रे कधीचे प्राण माझे नयनी उभे रे ॥धृ॥ नाण्यावरी ठसा जसा, दिवा मंदिरात तसा तूच सामावला माझ्या अंतरात वितळू दे काया, तुझ्या मुर्तीत घे रे ॥१॥ पांडुरंग पांडुरंग ... ऐकीयले जनाघरी जाते तू ओढीले नरहरी सोनाराचे दागिने करीले देई हाक येथ पहा, लेकरु तुझे रे ॥२॥ पांडुरंग पांडुरंग ... जन म्हणे विठोबाच्या नादी खुळावला दृष्टाळला जन्म सारा, संसार नासला उत्तराया तूच नाथा, प्रकटोनी ये रे ॥३॥ पांडुरंग पांडुरंग ... भक्तिगीत --कौस्तुभ

Taxonomy upgrade extras

प्रतिभा

कवितेच्या झाडावर बसती शब्दांचे पक्षी पानोपानी कोरित जाती सात सुरांची नक्षी गणमात्रांच्या नाजूक वेली वेढीतात तिजला यमकांची चरणात पैंजणे छंद मधुर मेखला भव्य कल्पनाविलासापुढे नीलांबर ठेंगणे काव्यफुले फुलल्यावर लाजे पुनवेचे चांदणे सुधारसाशी पैज लाविती नवरस अभिमाने विश्वात्मक हा विशाल हृदये वसतो प्रेमाने षड्ज लावुनी मोर नाचती प्रीती गती संगम कोकिळकंठामधुनी निघतो नभचुंबी पंचम अचल स्वरांच्या तीरामधुनी वाहे स्वरसरिता कवितेची लागते किनारी नाव भावगीता --अशोक गोडबोले, पनवेल.

Taxonomy upgrade extras

प्रतिभा

सकाळी सकाळी खिडकीतून येणारी अवखळ तिरीप पापण्या चाळवते, आणि दाखवून तुझी पाठमोरी आकृती लगेच शिरते तुझ्या कुरळ्या केसांत. न गुंतता तिथेच माझ्या बोटांसारखी अलगद उतरते तुझ्या कानावरती. चकाकतो एक थेंब - शिंपल्यातला मोती. तो कवडसा जेमतेम गाल गोंजारतो आणि घाईत तुझ्या खांद्यावर उतरतो खरपूस कांतीवर माखतो वर्ख सोन्याचा बेमुर्वतपणे, होय!

तुझे हसू आरशात आज आहे चांदण्याची, बरसात आज आहे | मिटले कसे कमलदल अलगद बंदिवान त्यात, भ्रमर आज आहे | घुमती आसमंती नाद पैंजणांचे सूर-लयीत हरवले, जग आज आहे | उमटती हळूवार तरंग जळावरी विश्व हे रजनीच्या, अधीन आज आहे | सळसळती पाने, रान सारे जागे सर्वांगी भिनलेला, गंध आज आहे | नयनी उमटे लाली, मन धुंदावलेले स्वप्नांची मज, चाहूल आज आहे |

मागे वळून मी पाहिले माझेच मरण मला पाहून हंसले हंसण्याचे काय कारण पुसता म्हणाले ते आलीच वेळ नेण्याची, न विसरता असते मी सदैव सर्वांच्या मागे सावली होऊन पहाते कोण कसा वागे झडप घालते पाहून तो गाफील जो न समजे जीवन असे मुष्कील खातो मी सदैव हेल्थी फूड ठेवीतो माझे मी आनंदी मूड घेतो मी नियमीत व्यायाम का मी नये राहू इथे कायम जनन मरण असे निसर्गाचा नियम घेशी तू काळजी तुझ्या जीवनाची वाढवीशी मर्यादा तुझ्या आयुष्याची जन्मणे हे जरी असे आजचे वृत्त मरणे हे तरी असे उद्याचे सत्य श्रीकृष्ण सामंत

Subscribe to कविता

कविता

छंदोमयीतील भावनर्तन!

चिमणं गोष्टी

ठसे

दृष्टिक्षेप

उगीच अबोला ---

दर्शन -- भक्तिगीत

कवितेच्या झाडावर...

रविकर

चाहूल

मरण मला पाहून हंसले