कविता

उगीच अबोला उगीच भांडणे
अशीच गेली संध्याकाळ
वाळूवरती रेघा मारीत
उगीच दवडला आपुला वेळ

दोनच घटकेचे हे यौवन
त्यातही आपुले केवळ दो क्षण
सखे भांडणे हवीत थोडी
प्रेमाची पण केवळ दो क्षण

सखे नदी ती पाहतेस ना
ओढीने बघ वहात जाते
सागराच्या कुशीत शिरूनी
शांत होउनी मिसळून जाते

एकरूपता अशी पाहीजे
दोन जीवांची दोन मनांची
भेटही आपुली अशीच व्हावी
असेल जरी ती दोन क्षणांची

पांडुरंग पांडुरंग दर्शन दे रे
कधीचे प्राण माझे नयनी उभे रे ॥धृ॥

नाण्यावरी ठसा जसा, दिवा मंदिरात
तसा तूच सामावला माझ्या अंतरात
वितळू दे काया, तुझ्या मुर्तीत घे रे ॥१॥
पांडुरंग पांडुरंग ...

ऐकीयले जनाघरी जाते तू ओढीले
नरहरी सोनाराचे दागिने करीले
देई हाक येथ पहा, लेकरु तुझे रे ॥२॥
पांडुरंग पांडुरंग ...

जन म्हणे विठोबाच्या नादी खुळावला
दृष्टाळला जन्म सारा, संसार नासला
उत्तराया तूच नाथा, प्रकटोनी ये रे ॥३॥
पांडुरंग पांडुरंग ...

भक्तिगीत --कौस्तुभ

कवितेच्या झाडावर बसती शब्दांचे पक्षी
पानोपानी कोरित जाती सात सुरांची नक्षी

गणमात्रांच्या नाजूक वेली वेढीतात तिजला
यमकांची चरणात पैंजणे छंद मधुर मेखला

भव्य कल्पनाविलासापुढे नीलांबर ठेंगणे
काव्यफुले फुलल्यावर लाजे पुनवेचे चांदणे

सुधारसाशी पैज लाविती नवरस अभिमाने
विश्वात्मक हा विशाल हृदये वसतो प्रेमाने

षड्ज लावुनी मोर नाचती प्रीती गती संगम
कोकिळकंठामधुनी निघतो नभचुंबी पंचम

अचल स्वरांच्या तीरामधुनी वाहे स्वरसरिता
कवितेची लागते किनारी नाव भावगीता

--अशोक गोडबोले, पनवेल.

सकाळी सकाळी खिडकीतून येणारी
अवखळ तिरीप पापण्या चाळवते,
आणि दाखवून तुझी पाठमोरी आकृती
लगेच शिरते तुझ्या कुरळ्या केसांत.
न गुंतता तिथेच माझ्या बोटांसारखी
अलगद उतरते तुझ्या कानावरती.
चकाकतो एक थेंब - शिंपल्यातला मोती.

तो कवडसा जेमतेम गाल गोंजारतो
आणि घाईत तुझ्या खांद्यावर उतरतो
खरपूस कांतीवर माखतो वर्ख सोन्याचा
बेमुर्वतपणे, होय! माझ्यादेखत!

तुझे हसू आरशात आज आहे
चांदण्याची, बरसात आज आहे |

मिटले कसे कमलदल अलगद
बंदिवान त्यात, भ्रमर आज आहे |

घुमती आसमंती नाद पैंजणांचे
सूर-लयीत हरवले, जग आज आहे |

उमटती हळूवार तरंग जळावरी
विश्व हे रजनीच्या, अधीन आज आहे |

सळसळती पाने, रान सारे जागे
सर्वांगी भिनलेला, गंध आज आहे |

नयनी उमटे लाली, मन धुंदावलेले
स्वप्नांची मज, चाहूल आज आहे |

मागे वळून मी पाहिले
माझेच मरण मला पाहून हंसले
हंसण्याचे काय कारण पुसता
म्हणाले ते
आलीच वेळ नेण्याची, न विसरता

असते मी सदैव सर्वांच्या मागे
सावली होऊन पहाते कोण कसा वागे
झडप घालते पाहून तो गाफील
जो न समजे जीवन असे मुष्कील

खातो मी सदैव हेल्थी फूड
ठेवीतो माझे मी आनंदी मूड
घेतो मी नियमीत व्यायाम
का मी नये राहू इथे कायम

जनन मरण असे निसर्गाचा नियम
घेशी तू काळजी तुझ्या जीवनाची
वाढवीशी मर्यादा तुझ्या आयुष्याची
जन्मणे हे जरी असे आजचे वृत्त
मरणे हे तरी असे उद्याचे सत्य

श्रीकृष्ण सामंत

कधी वाटते सोडून जावे
अवतीभवतीचे हे सारे
कुठुन कशाची ओढ लागते
पुन्हा गुंततो इथे कसा रे

कधी वाटते का जाउ मी
सोडून माझे सखे सोबती
अशाच वेळी श्वास कोंडतो
विझुनी जाते जीवन ज्योती

येणे जाणे आणि थांबणे
आपुल्या हाती नाहीच काही
तोच मांडतो खेळ पसारा
तोच नकळता आवरून घेई

तरीही येथे गुंतुन जावे
आयुष्यावर प्रेम करावे
मातीत शेवटी जाणे आहे
कुठे तरी पण नाव उरावे

सा॑गु कसे तुला मी
माझ्या मनातले
ओठा॑त शब्द येन्या
आधीच था॑बले

ह्या मुक भावना
असत्या तुला कळाल्या
नसत्या का मग सरीता
सागरास मिळाल्या

ती नजरा नजर अन
चोरुन पाहणे
कावरे बावरे होउन
गर्दीत मज शोधणे

मग कळले मलाही
सम भावना तुलाही
मग कशास तिश्ठणॅ हे
मन का देत नाही ग्वाही

कोरड्या हृदयात माझ्या बरसून जा रे पावसा
एकट्या वाटेत माझ्या हरवून जा रे पावसा

वाटतो विश्वास सार्‍या निश्चयाचा मेरू मी
अंतरीच्या बालकाला रडवून जा रे पावसा

नांदतो रुसवा जसा की डाग तो चंद्रावरी
पाहण्या गाली खळी हसवून जा रे पावसा

हासतो फसवा अन मी मनातच रडतो किती
शुष्क या वैराण नयना भिजवून जा रे पावसा

हाकतो होडी कुणी, भिजवतो-भिजतो कुणी
बाळगोपाळांस सार्‍या जमवून जा रे पावसा

वाटतो तु मित्र कोणा, कोणास तुची देव रे
सार्‍यांस सारे देउनीही कमवून जा रे पावसा