कविता

(अनुवादीत. कवी-रिझवी)

जहाली असता अर्धी रात्र
निःशब्द होता सारा परिसर
दाहलेल्या मनाची ऐका
रंजलेली ही नीतिकथा

धुमसलेले उश्वास येती वणव्यातून
चांदण्या सांगती डोळे मिचकावून
लोळ हा धुराचा असेल आला धरतीवरून
सांगुया ढगाना विझविण्या पाणी शिंपडून

चंद्र सांगे चांदण्याना ऐकून हा कोलाहल
नसे तसे काही जाहले त्या धरतीवर
गोरगरीब बिचारे राहती त्यांच्या वस्तीवर
घामाच्या दाहाने जाळ पेटती हृदयावर

दीप निवले रात्रीचे
पहाटही अशी फुले
केसातील मोगरयाचा
गंध अजून, अजून खुले

शब्द नव्हे ओठांवर
नाजुकसे चांदणे
टिपले जरी, परी ऊमले
ओठांच्या स्पर्शाने

लाजलीस जेव्हा तू
वेड मला लागले
श्वासातील गंधभान
स्पर्शातच जागले

पहाटेला भेटण्यास
रात्र परत आली
उगवली पुन्हा फिरूनी
क्षितीजावर चांदणी

सजणा!
माझ्या दुनियेत दोन दिवस राहूनी
प्रीतिसागरात पोहलो असतो
दोघे मिळूनी

निष्टूरा!
जाणार होतास जर दूर मला सोडूनी
का नाही गेलास प्रीतिचे दोन
शब्द बोलूनी

प्रथमच तानुली आज आजा,आजीला सोडून सियरा मौन्टनवर बर्फ़ावरची मौजमजा करायला गेली होती.आजा,आजी तिच्याबरोबर येणार नाहीत म्हणून ती खूप उदास झाली होती.
"तुम्हाला थंडीचा त्रास होत असेल तर डबल डबल कपडे का नाही घालत?"
म्हणून मागे लागली होती.प्रेमळपणा हा तानुचा उपजत गूण आहे.तानुच्या गैरहजेरीत रात्री ती स्वपनात आली. स्वपनात तिला पाहून आणि तिचा चौकसपणा पाहून तिच्या आईची तिच्या बालपणाची आठवण आली.त्यानंतर जे विचार मनात आले ते कवितेच्या रुपाने देत आहे.

आजाचं गुपीत

एकाकी भटकतोय
या अनोळखी दुनियेत
सोबतीला नाही कुणी
या एकेरी वाटेत...

दिसत होतं लांबच लांब आकाश
दिसत नव्हतं विसाव्याचं ठिकाण
दिसत होतं एकच झाड
त्याची होती आकाशाकडे मान

माझ्यासारखीच द्विधा त्याची
ही खंत होती मनात
माझ्यासारखं असू नये कोणी
हीच प्रार्थना करतो सद्गुरू चरणात

रेटता रेटता...
दिसलं एक विसाव्याचं ठिकाण
जाऊन पाहतो तर काय?
माझ्या आधीच तेथे कुणी विराजमान

तेथून जावं की थांबावं
हाच होता प्रश्न मनात
कुणी मिळेल जीवाभावाचं
या अनोळखी जगात....

आज रात्री अन् उद्या सकाळी मी नेटवर येऊ शकणार नाही.
म्हणून एक दिवस आधीच हा (कविता) प्रपंच!!

प्रकाशाशी जुळावं नातं,
अंधारातही प्रकाश व्हावा,
क्षितिजावरल्या उषेसमवे,
अंधार सारा दूर सरावा!

पानांवरले दवबिंदू ते,
प्रकाशानं तेजाळावेत,
जीवनात तुम्हा सगळ्यांच्या,
त्या दवबिंदुंसम,
लक्ष-लक्ष सूर्य उजळावेत!!

पणत्यांच्या शांत, संयमी अन् मंगल तेज सगळ्यांस स्फुर्तीदायी-आनंददायी व्हावे हीच सदीच्छा! तुम्हा सगळ्यांस दिवाळीच्या हार्दिक शुभेच्छा!!

आपला,
मुमुक्षु

मागील वेळी पूर्ण न लिहीता, ईस्नीपचा ऑडियो टाकला होता. त्यामुळे काहींची गैरसोय झाली होती. इथे पूर्ण कविता लिहीली आहे.

जेव्हा तिची नी त्याची ओळख देखील नव्हती
तिचे दर्शन, ह्रदयाचे ठोके चुकवायचे
तिचा सुगंध, भरून प्यावासा वाटायचा
तिचा आभास देखील, लक्ष लक्ष चांदण्या फुलवायचा.

जेव्हा तिची नी त्याची, पहिली भेट होते
तिच्या मोगरी स्पर्शाने, तो मोहरून जातो.
तिचा श्वास, ह्रदयात भरून घेतो.
तिचे सानीध्य, त्याच्या 'मी' मधे विरून जाते.

ग्वेंडोलिन ब्रूक्स (१९१७-२०००) ही अमेरिकेतील कृष्णवर्णीयांमधील एक महत्त्वाची कवयित्री होऊन गेली. तिची कर्मभूमी शिकागो शहराचा दरिद्री आणि ओबडधोबड दक्षिण भाग. त्या परिस्थितीत पिचणारी, त्या परिस्थितीतही भोग भोगणारी, अशी माणसे तिच्या कवितांमध्ये उतरली आहेत. तिच्या एका कवितेचे भाषांतर/रूपांतर येथे देत आहे.

- - - - - - - - - - - -
शांती अन् मुक्ता

मुक्ता गेली कॉलेजात
शांती राहिली घरी -
जीवन विंचरून काढलेन
घेऊन बारीक फणी

एकही गुंता ठेवला नाही
सोडवला केसन् केस
असली जिंदा पोट्टी नसणार
धुंडून घेता देश