कविता

एकाकी भटकतोय या अनोळखी दुनियेत सोबतीला नाही कुणी या एकेरी वाटेत... दिसत होतं लांबच लांब आकाश दिसत नव्हतं विसाव्याचं ठिकाण दिसत होतं एकच झाड त्याची होती आकाशाकडे मान माझ्यासारखीच द्विधा त्याची ही खंत होती मनात माझ्यासारखं असू नये कोणी हीच प्रार्थना करतो सद्गुरू चरणात रेटता रेटता... दिसलं एक विसाव्याचं ठिकाण जाऊन पाहतो तर काय? माझ्या आधीच तेथे कुणी विराजमान तेथून जावं की थांबावं हाच होता प्रश्न मनात कुणी मिळेल जीवाभावाचं या अनोळखी जगात....

आज रात्री अन् उद्या सकाळी मी नेटवर येऊ शकणार नाही. म्हणून एक दिवस आधीच हा (कविता) प्रपंच!! प्रकाशाशी जुळावं नातं, अंधारातही प्रकाश व्हावा, क्षितिजावरल्या उषेसमवे, अंधार सारा दूर सरावा! पानांवरले दवबिंदू ते, प्रकाशानं तेजाळावेत, जीवनात तुम्हा सगळ्यांच्या, त्या दवबिंदुंसम, लक्ष-लक्ष सूर्य उजळावेत!! पणत्यांच्या शांत, संयमी अन् मंगल तेज सगळ्यांस स्फुर्तीदायी-आनंददायी व्हावे हीच सदीच्छा! तुम्हा सगळ्यांस दिवाळीच्या हार्दिक शुभेच्छा!! आपला, मुमुक्षु

मागील वेळी पूर्ण न लिहीता, ईस्नीपचा ऑडियो टाकला होता. त्यामुळे काहींची गैरसोय झाली होती.

ग्वेंडोलिन ब्रूक्स (१९१७-२०००) ही अमेरिकेतील कृष्णवर्णीयांमधील एक महत्त्वाची कवयित्री होऊन गेली. तिची कर्मभूमी शिकागो शहराचा दरिद्री आणि ओबडधोबड दक्षिण भाग. त्या परिस्थितीत पिचणारी, त्या परिस्थितीतही भोग भोगणारी, अशी माणसे तिच्या कवितांमध्ये उतरली आहेत.

अलौकिक मैत्री आलोच होतो मी नाविण्याची इथे अनुमति घेउन अज्ञानाचे अलन्कार ह्रुदयावर लेवुन एक तुच मला इथे आपलीशी वाटली सारीच सद्भावना माझी तुझ्यापाशी दाटली नसेल पाहिले मी तुला कधी सात जन्मातही पण ह्रुदयातला गाभा ओळखण्यास्तव नजर लागत नाही आपुलकीशिवाय जीव तान्हाच असतो मुळी स्वभावाशिवाय तुझ्या जीव फुलत नाही मैत्री दिग॑तराचे ओजस्वी तार छेडो आपली त्याशिवाय जगाचे पान सुद्धा हलत नाही

आत्मसमर्पित माझी कविता विडंबनाच्या वेदीवरती परशूलाही लाज वाटते कविता माझी मुग्ध हासते * * * * * * माझी कविता, लयबध्द मयु री .... मनाच्या अंगणात ती खेळे निष्णात पारधी मागे, हाती विडंबनाचे जाळे

चारोळी, त्रिवेणी दोघी बहिणी काव्यात नव्हतं तिसरं कोणी काव्याची गेयता चोरली कोणी मी नाही चोरली कवितेनी चोरली विडंबनदादा येईल गं दादाच्या मांडीवर बसीन गं दादा तुझी कविता चोरटी अन् मला म्हणते पोरटी घातली काठी कवितेच्या पाठी काव्यातून, काव्यातून चारोळी मोठी.. फुटली कविता झाल्या चारोळ्या नवागतांनी वाजवल्या टाळ्या ...

चारोळी, त्रिवेणी दोघी बहिणी काव्यात नव्हतं तिसरं कोणी काव्याची गेयता चोरली कोणी मी नाही चोरली कवितेनी चोरली विडंबनदादा येईल गं दादाच्या मांडीवर बसीन गं दादा तुझी कविता चोरटी अन् मला म्हणते पोरटी घातली काठी कवितेच्या पाठी काव्यातून, काव्यातून चारोळी मोठी.. फुटली कविता झाल्या चारोळ्या नवागतांनी वाजवल्या टाळ्या ...