कविता — मिसळपाववरील मराठी कवितांचा विशाल संग्रह. प्रेम, निसर्ग, समाज, विरह आणि जीवनानुभव यांवरच्या हजारो मराठी कविता, गझल, मुक्तक आणि चारोळ्या येथे वाचा व आपली कविताही प्रकाशित करा.
गझलेच्या विशेषांकातली अनंत ढवळे ह्यांची 'तसा कुठे मी..' ही गजल वाचली आणि माझे जिवापाड चालवूनही फसलेले अनेक प्रयत्न डोळ्यांसमोर येऊन गेले! ;)
तसा कुठे मी दाराच्या चौकटीत बसतो
कसातरी मी जिमेत घुसतो वजन मारतो
काहीच्याबाही मी चरलेले असते, अन
अनेकदा मी, भसाभसा फैलावत असतो
सिट्प सारखे मारुन काही भागत नाही
अनुत्तरित मेदाचा 'गठ्ठा' 'मागे' उरतो!
मला पाहिजे साय, मला हे बरे उमगते
बोका बनुनी बशा बशा धुंडाळत फिरतो
इतके हाणतो सगळे नक्की जाते कोठे?
उत्तर मिळण्याआधी 'काटा' पुढे सरकतो!
लाल निळा शेपूटवाला
पतंग उडवू चला चला
...........
लाल निळा शेपूटवाला
पतंग उडवू चला चला
...........
.............
एक काल्पनिक कविता....
रम्य एका सकाळी
तु वेचित होतीस बकुळी
अर्ध्या मुर्ध्या श्रुंगारातही
दिसत होतीस सोनकळी
तुला पाहुन मावळणारा
चंद्र जरा थबकला
ढगांच्या गावाक्षातुन
हळु हळु डोकावू लागला
जेव्हा तुझी चाहुल लागली
रवीराजांची तर झोपच उडाली
धुक्याचा पडदा बाजुला सारुन
स्वारी लगेच बघु लागली
तुझ्या गुलाबी गालांना बघुन
भुंगा सुद्धा फसला
गुलाब समजुन गालांना
क्षणभर विसावला
तेव्हा वाटल मला जर
मी असतो भ्रमर................
फिरून आली मला स्मृति
निघून गेलेल्या त्या जमान्याची
त्या माझ्या बालपणाची
अरेरे,एकटेच सोडून जाणार्‍या
अन पुन्हा कधीच
न येणार्‍या त्या बालपणाची
ते लुटुपुटुचे खेळणे
ते लुटुपुटुचे संवगडी
ते धावत पळून जाणे
शीव मला असे ओरडणे
विसरपडेना अजुनही
त्या सुखदेयी स्वप्नाची
त्या आनंददायी बालपणाची
फिरून आली मला स्मृति
निघून गेलेल्या त्या जमान्याची
हे जे काही मी रचलं आहे, ते नक्की कुठल्या काव्यप्रकारात बसेल हे माझ्या ल क्षात येत नाहीये.
पण जसं सुचलं, तसं लिहिलं. घ्या सांभाळून दादानु
गझलांची चळ्त रचतोच आहे
छापण्या पुढे व्हा, मी येतोच आहे
कुणी सांगण्या येई, गझल दे करुनी
मागण्याआधी मी देतोच आहे
लिहिण्यास पाने पड्ली, जराही कमी ती
मुलांच्या वह्या मी उसवतोच आहे
भिऊनी पळाले शब्द ओळीमधुनी
गचांडी धरुनी, त्यांना बसवतोच आहे
ओळ्खून गझलाकारास, प्रतिक्रिया जर दिली
'तिलाही' धुवाधार धुतोच आहे
मधुकर
जरी पिऊनी आता
झालास तू बेहोष..
शोषून फुलांचे सारे
जरी मधुकोष ..
हा व्यर्थ तुझा आवेश,
तुझा हा अंध..
पाकळया फुलांच्या
तुजसाठी झाल्या बंद
रुसलेले गीत
रुसले गीत
शब्दात अडखळे शब्द
ओठावर ये ऊन
झाले ते नि:शब्द
येऊन तळमळे
अधरावरती गाणे
नशिबात कळीच्या
निर्माल्याचे जिणे
पूर्वप्रसिद्धी: मनोगत दिवाळी अंक २००८
'अनिवासी (पण) भारतीय' म्हणुनी दुखर्‍या किती ओळखी
डॉलरने भरले खिसे पण मने प्रेमास का पारखी?
आहे जे विसरायचे ठरवले, करतो उजळणी जरा
(विस्मरणे नव्हती कधीच कुठली सोपी, मनासारखी)
आषाढा, बघतोस काय नुसते! भिजवायचे मग कुणी?
'आधी तू, मग मी' करीत बसलो, खोळंबली ना सखी!
दुर्दैवा, इतके नकोस विसरू बाबा स्वत:ला कधी!
माझे नाव पुरेल की तुज हवी ओळख तुझी आणखी?
आयुष्या, तुज भोगले नि जगलो - ऐटीत, राजापरी
तिरडीवर निजलो तरी मिरवले - निघते जशी पालखी
अनिरुद्ध अभ्यंकरांची 'आवरताना काल मिळाल्या काही कविता' वाचली आणि आम्हाला भेटलेल्या काही 'कविता' डोळ्यांसमोर तरळून गेल्या! ;)
आशिक मी अन माल भेटली होती 'कविता'
नटलेली मी तिला समजलो माझ्याकरता
हसायची ती बघून मजला रोज तासभर
निघुनि जायची दोस्तासमवे गाडी येता
नादाला लागून तिच्या मी धन घालवले
आले नाही कधीच खाते मज गोठवता
दिले तिने जे फूल आजही वहीत आहे
'एप्रिल फूलच' होतो मी ती वही उघडता
अजून चमके डोळ्यांमध्ये आशा अवचित
जरा नेटकी दुरुन कोणी इकडे बघता
आजी, आजाला काठीवीना चालण्याचे आपले मनोदय सांगत असताना,ते संभाषण तानुच्या कानावर पडते.स्वपनाळू तानु दुसऱ्या दिवशी आपले स्वप्न
आजाला सांगते.
चिमुकल्या तानुला
स्वप्न पडे पाहाटेला
आजी आणि काठी
एकमेकांशी बोलताना
काठी म्हणे आजीला
नको सोडू कधी मला
संगतीत राहून तुझ्या
महत्व आलेच मला
आजी सांगे काठीला
नकोच घालू गळ मला
इतक्या वर्षाच्या सोबतीने
आला कंटाळा तुझाच मला
ऐकून त्यांच्या संभाषणाला
म्हणे तानु स्वत:ला
स्वप्नांत का असेना
पाहीन माझ्या आजीला
काठीवीना चालताना
श्रीकृष्ण सामंत
मिसळपाव
