कविता

शरिराला आपण बरेच वेळा "कसले काय? " समजून -टेकन फॉर ग्रॅंटेड समजून-नकळत त्या शरिरावर अत्याचार करीत असतो.परिणाम ज्याचे त्याला भोगावे लागतात.समजून उमजून हे असं होतच असतं.त्याची केव्हा उमज येणार?

आपण करतो वेळेची वसुली
वेळच करते आपुली वसुली
घेतो श्रम विसरुनी विश्रांती
करते वेळ वसुली विश्रांतीची
श्रम आणि विश्रांतीचा हा लपंडाव
करितो आपुल्या प्रकृतीचा पाडाव

देते शरिर इशारा अधून मधून
घेऊ काळजी शरिराची
त्या इशार्‍या मधून
ज्याच्या शरिरावर
होतो जो अत्याचार
त्याचा त्यालाच भोगावा
लागतो परिणाम
केल्यामुळे अविचार

उन्मादूनी उसळतो आनंद अंतरीचा
सारी नवी उ भारी, हा स्पंद फुलण्याचा

हातात पावसाची
ओली फुले उमलती
पाण्यात नाचताना
जणू थेंब ताल होती
झाडांतूनी पसरतो
नवश्वास पालवीचा
सारी नवी उ भारी, हा स्पंद फुलण्याचा

आरश्यात पाहताना
प्रतिबिंब रोज हासे
माझे मलास सांगे,
हे दिवस श्रावणाचे
अंगातूनी फिरे मग,
स्वरनाद बासरीचा
सारी नवी उ भारी, हा स्पंद फुलण्याचा

लपुनी पुन्हा पुन्हा मी,
मलाच साद देई
थरकून पैंजणांना,
हलकेच नाद देई
लडीवाळ स्पर्श होतो,
गालांवरी फुलांचा
सारी नवी उ भारी हा स्पंद फुलण्याचा

रुतलेल्या सहस्त्र जखमा
मी सांभाळतो उराशी
रुदनाचे सोयर तुटले
मज खंत ना जराशी

आक्रोश ना कदापी
ना द्रोह जीवनाशी
अजुनी सजीव आहे
ना राग हा तुझ्याशी

गाऊ नको वॄथा तू
माझी मलाच गाणी
वांझोट्या स्वप्नांनीही
मानले रिक्त हे पाणी

जा सोड इथेच आता
चल मोह पाश तोडू
झेपेना स्पर्ष हताचा
खपली नकोस काढू

आज सकाळ पासूनच सतत विठ्ठलाची मुर्ती डोळ्यांपुढे येत होती. म्हटले आज आपल्या हातून माय काहीतरी लिहून घेणार.. नक्की!
तशा २-३ ओळी काल-परवा कडेच मला सुचल्या होत्या पण लिहून काढल्या नव्हत्या! आज मात्र दिवसभरात येवढे लिहून झाले माझ्याकडून.. भगवंताचीच कृपा.. नाही? :)

मला भावतो गजर तुझ्या नामाचा-प्रेमाचा..
तुझ्या सगुण रुपात मला निर्गुणाची ओढ!

काय वर्णावे तत्वांस साधे रूप वर्णवेना!
माझ्या डोळ्यांत मावतो प्रेम-अश्रुंचा सागर..

कुणा तुझ्यात दिसतो सार्‍या विश्वाचा नियंता..
कुणी तुझ्यात पाहतो काळा दगड केवळ!!

कळीने कधी विचारला
अर्थ उमलण्याचा?
फ़ुलाने कधी दाखवला
स्वार्थ जपणुकीचा?

उषा पुन्हा निघून गेली
पुसून लाली रंगांची
नाही क्षणही थबकली
वाट पहात टाळ्यांची

निर्झरांना कधी मिळाला
आस्वाद मधु जलाचा?
पाखरांना कधी समजला
आवेग तृप्त करण्याचा?

आईने कधी का केला
कंटाळा भरवण्याचा?
अर्थ कधी ना पुसला
बाळाच्या लाथांचा.

झुळकी सोबत येई तरंगत
रांगोळीची नक्षी दाखवित
कुठे चालले, नाही माहित

बघा कसे ते थोडे दमले
पाकळीवरी थकून बसले
लिपझिप लिपझिप पंख हलवले

परागातला मधू चोखते
सावध आजूबाजू बघते
सुंदर, रंगीत अन् नाजुकते

हळूच जाउन जवळ पाहिले
अलगद बोटांमधे पकडले
बाटलीत मग सोडुन दिले

आयुष्यात केव्हातरी
मुखवटे चढवावे लागतात
रंगलेल्या तोंडाचे मुके घेतल्यावर
भंगलेल्या तोंडाचेही मुके
घ्यावे लागतात

मी असा असतानाही
मी तसा आहे ह्याचं
नाटक करावं लागतं
पण मग
हे नाटकच आहे हे
विसरून कसं चालेल?

कसले कसले
असले तसले झाले
की मग
असले तसले
कसले कसले होतात
आणि मग
मी माझ्याच हिंमतीवर आलो
आणि
माझ्याच हिंमतीवर रहाणार
असे म्हणताना
ही हिंमत तात्पुर्ती आहे
हे विसरून कसं चालेल?

मिलिंद फणसेंची अप्रतिम कारागिरी 'होता वसंत, होता सुमनात वास बाकी' वाचून आम्ही भारावून गेलो आणि त्या खुषीतूनच हे पहिल्या धारेचे विडंबन जन्मले! ;)

होता खमंग, होता चकणाहि खास बाकी
सारेच टुन्न होती पण आसपास बाकी

जाईन घरकुला मी, अद्याप आस बाकी
उरलेत मात्र आता थोडेच ग्लास बाकी

मी प्यायलो किती ते? उमजे मला न काही
हातात फक्त काजू करणे खलास बाकी!

फुटलेत पेग सारे अन्‌ फोडलेत काही
उरला तिथेच माझा 'रीगल शिवास' बाकी

धुंडाळ नीट डावा पुढला खिसाच माझा
अजूनी असेल तेथे 'चपटीच' खास बाकी

लोकहो,

आज अशी एक घटना घडली की हातून एक ’उपदेशात्मक’ कविता लिहून झाली.

ही कविता आमच्या अत्यंत आवडत्या छंदात ८/६/८/६ मध्ये लिहिलेली आहे. या छंदाची लय आम्हाला फार फार आवडते. पहा तुम्हाला आवडते का?

(लयीत वाचणे सुलभ जाऊन काव्याचा चांगला आस्वाद घेता यावा, म्हणून जिथे पॉझ घ्यायचा तिथे स्वल्पविराम दिला आहे. स्वल्पविरामाला क्षणभर थांबून पुढचे वाचावे.)

भुलण्याचे वय तुझे, सावर सावर.....
अवखळ नको होऊ, स्वत:ला आवर.....

रोज रोज ह्या फूलावरून त्या फूलावर गुणगुण गुंजन करणार्‍या भुंग्याला पाहून मनात आलं की एखाद्या लफंग्या व्यक्तिला जसं ह्या गल्लीतून त्या गल्लीत जाण्याची मौज वाटत असते तसंच ह्या भुंग्याला पण एका फूलावरून दुसर्‍या फूलावर जाऊन गुंजन करावं असं वाटत असणार.

रोज रोज ह्या फूलावरून त्या फूलावर
फिरे हा लबाड भूंगा
गुंजन करुनी काय सांगे कळ्याना
हा निर्लज्य लफंगा

देइ का हा कुणाचा निरोप
का उघड करी अपुले स्वरूप
गुंजन करूनी काय सांगे कळ्याना
हा लबाड भूंगा