कविता

ज्ञानाचीया डोहा जाऊ मी कशास, चरणांची आस मजलागी | माऊलीचे प्रेम, झरा करुणेचा, गारवा कृपेचा, पुरेसाहे | नका घेवू आता दासाची परीक्षा, तीच गोड भिक्षा मज द्यावी | तुम्हा माझी आण, पुरवा तहान, दर्शनास प्राण व्याकूळले | मुमुक्षु

हेमू अधिकारी काल बाजारात भेटला.थोडा चिंतेत दिसला.त्याच्या थोरल्या मुलीला गर्भाशयाचा कॅन्सर झाल्याने डॉक्टरने तो काढून टाकण्याचा सल्ला दिला. हेमूच्या पंचवीस वयाच्या नातवाला,आईची मनस्थिती पाहून दया येत होती.ह्या विषयाकडे तो भावनाप्रधान होऊन विचार करीत होता.रोज रोज शस्त्रक्रियाकरून डॉक्टरना काय? एखादी फाटकी पिशवी काढून टाकल्यासारखी वृत्ती त्यांच्यात आली होती.डॉक्टरांची चूक नाही म्हणा.संवयीचा परिणाम. हे सर्व हेमूकडून ऐकून त्यांच्या नातवाच्या मनातली भावना कवितेत सुचली. कळला गे आई! तेव्हा खरा जीवनाचा आशय काढतील तुझा जेव्हा तो अमुल्य गर्भाशय गे!

अज्जे अज्जे ऐक जरा.. ======================== अज्जे अज्जे ऐक जरा.. तुझा आशीर्वाद असूदे! रूप तुझे मिळूदे.. सुंदर मला बनूदे.. नाक डोळे नाही गं! तुझ्या सारखं हसूदे..!! अज्जे अज्जे ऐक जरा.. तुझा आशीर्वाद असूदे! तुझ्या इतकं मोठ्ठेपण मलाही मिळूदे.. वय वर्ष नाही गं! आकाश बनता येऊदे..!! अज्जे अज्जे ऐक जरा.. तुझा आशीर्वाद असूदे! तुझ्या सारखी एक पोटली माझ्या कडे असूदे.. धन दौलत नाही गं! थेंब बनून बरसूदे..!! अज्जे अज्जे ऐक जरा.. तुझा आशीर्वाद असूदे! तुझ्या हातातलं तिकिट मलाही मिळूदे.. विमान बिमान नाही गं! मन पिसाच होऊदे..!!! ======================== स्वाती फडणीस..... १३-११-२००८

शुभ्र चांदण्यांची । शाल पाघरली । रात ही पहिली । आली सखे ॥ धुंद त्या क्षणांची । पाहतो मी वाट । झेलुया गं लाट । आवेगाची ॥ मनीचा मोगरा । आज बहरेल । श्वास हा भेटेल । श्वासाला गं ॥ रात ही सरेल । देह दुरावेल । मन रेंगाळेल । तुझ्यापाशी ॥

दारी कडुलींब पसरी सावली घराला माऊली जशी वाटे दारी कडुलींब घराचे बिरुद पाव्हण्याला साद देतो जणू दारी कडुलींब पानांचा संभार गारवा चौफेर उन्हाळ्यात दारी कडुलींब पक्ष्यांचा संसार घरट्यांचा भार अंगावर दारी कडुलींब खेळामध्ये येतो आम्हा लपवितो खोडामागे दारी कडुलींब श्रावण खेळतो झोका झुलवितो फांदीवर असा कडुलींब डोळां साठविते घर आठवीते माहेराचे

प्रथम धोंडोपंतांचे हर्दिक अभिनंदन! आपण छंदात्मक काव्यप्रकाराची अतिशय सहज शैलीत माहिती देण्याचा उपक्रम सुरु केला. खर तर व्याकरण निमवालीच्या बाबतित आम्ही खुपच कच्चे. व्याकरणाच्या नियमात बसवून एखाद काव्य करण्यास सांगितल कि माझा पोपट होतो. परंतु ज्या तर्‍हेने आपण समजावून सांगितलत त्या मुळे आमच्या सरख्या नवोदितांची हिम्मत वाढली आहे. मी माझी एक कविता स्पर्धे साठी देत आहे. ती नियमात बसते कि नाही (विषयाच्या द्रुष्टीने) त्या बद्दल मी जरा साशंक आहे. तरीही देत आहे .

समुद्र... कसा ? असा किंवा तसा... समुद्र...

तिने ठरवलंच होतं अंगाखांद्यावर खेळणारा झुरमुर अनुभवांचा गुंताडा, एकदा सोडवायचाच... ती मनाशीच घाबरली. अनुभव दुखावतील वितळून जातील ना.. तसं आवडत होतंच तिलाही अनुभवांच्या झुरमुरीत हरवून जाणं हरवतानाच तिला भान आलं गाठ घट्ट बसत चाललीये. ती थरकापली.. शेवटी काही निरगाठी कापून काढाव्या लागल्या जगण्यापासून.. झुरमुर अनुभव आठवणी झाले. निरगाठींचे चरे मात्र देहामनावर उरले... -नी http://saaneedhapa.googlepages.com/home

इथेच तर अड़ते ना गाडे... पुन्हा एकदा पाहिले ५५ पाढे... विकास नक्कीच पाहिजे झाला... पण त्यात ही हवा नम्बर पहिला... बाकीच्यांचे नंतर बघू... आधी आपल्याच जातीच्या मागे लागू.. समाज म्हणजे आपली जात... जीने केलीय "समाजावर च " मात... प्रत्येकाने असाच विचार करावा, आपला वेगला गट असावा... "आमच्या" भाकरीत "त्यांचा" थोदासाही वाटा नसावा... अरे बंद करा रे गटबाजी ही समाजाची आता जान हवी.. करा प्रतिद्न्या काम करेन मी.. माय मराठी समृद्ध व्हावी..

स्फोटात फाटलेले डबे बदलले जातील उद्या कदाचित..... रक्ताचे ते थेंब... मासांचे ते तुकडे .... अन घाबरलेले ते रुळ बदलले जटिल उद्या कदाचित ... मानसं कोम्बुनं घेतील स्वताला पुन्हा त्याच डब्यात उद्या कदाचित ... दारावर सुरु असेल मारामारी आत चिंता चौथ्या सिट साठी ...उद्या कदाचित पुन्हा दादर महिम जोगेश्वरी बोरीवली अन मिरारोड़सगळी स्टेशन पुन्हा उभी असतील रांगेत उद्या कदाचित ....