कविता

घेतली ओठात आम्ही पाकिटातली त्या सिगारेट ती ठाउक हे होते जरी की छातीस हो जाळेल ती जाळणे हे काम तिचे तक्रार नाही आंम्हास हो घेतली होती ओठात कौतुक त्याचे आंम्हास हो ठसका जरी बसला असा पण हौस नव्हती भागली फिरुनी पुन्हा ओठात आंम्ही सिगारेट होती घेतली आमची प्रेरणा :- घेतली मिठीत आम्ही

घेतली मिठीत आम्ही मेघातली त्या वीज ती ठाउक हे होते जरी की आंम्हास हो जाळेल ती जाळणे हे काम तिचे तक्रार नाही आंम्हास हो घेतली होती मिठीत कौतुक त्याचे आंम्हास हो चटका जरी बसला असा पण हौस नव्हती भागली फिरुनी पुन्हा मिठीत आंम्ही वीज होती घेतली

घेतली मिठीत आम्ही मेघातली त्या वीज ती ठाउक हे होते जरी की आंम्हास हो जाळेल ती जाळणे हे काम तिचे तक्रार नाही आंम्हास हो घेतली होती मिठीत कौतुक त्याचे आंम्हास हो चटका जरी बसला असा पण हौस नव्हती भागली फिरुनी पुन्हा मिठीत आंम्ही वीज होती घेतली

तो चावला मघाशी ह्यांना अशा ठिकाणी झटक्यात हाय गेली लागून आणिबाणी अडवून मीच धरले होते किती दमाने (फ्रेश्नर घरात नाही, भरपूर ओत पाणी!) गुत्त्यात राहुनी मी शुद्धीत राहणारा बेहोश विश्व भवती, बेताल बोलगाणी दररोज एक काढा साइट् नवी मराठी इतिहास थोर घडवा, बनवा तिला निशाणी! प्रतिसाद हा कुणाचा आहे कुणास पत्ता? (खोटी मिठास वाणी; खोटे छदाम, नाणी) बोके चलाख, सोदे गुरकावले कशाला? येता पुढ्यात माऊ गातात गोड गाणी प्रेरणा: मी बोचलो म्हणाले

"हो ना गं आई....." अंधाराची भीती मज वाटे तरी मी ते कुणा न सांगे तुला ही मी ते सांगत नाही कदर तुझी करीतो मी आई माहित आहे तुला सर्व काही हो ना गं आई........ गर्दीमधे मला नको सोडून जाऊं घराकडे आई कसा मी परत येऊं दूर दूर मला नको असा पाठवूं सांग कसा मी तुला मग आठवूं एव्हडा व्रात्य असेन का मी हो का गं आई......... बाबा देती कधी उंच उंच हिंदोळे झुल्यावरी गं आई नयन माझे तुला शोधिती वाटे तू त्या थांबविशी गं आई नाही सांगत मी त्यांना परि मी मनात गोंधळून जाई गं आई चर्या माझी दिसत नाही परि मनोमनी हबकतो मी गं आई ठाऊक आहे तुला सर्व काही हो ना गं आई...... नेत्र माझे मूक होती जिव्हा माझी निःशब्द होई नसती क

मागे ऑर्कूट वरच्या "मराठी कविता" या समुहात माझ्यासकट अनेकांचे भावानुवादाचे प्रयत्न चालू होते. त्यात हे लिहिलं होतं. आज मिपा च्या मुखपृष्ठावर या गाण्याबद्दल वाचलं, आणि म्हटलं तुम्हालाही दाखवावं...

लाख चांदण्या लखलख करीती आणि तारका दळे उतरती आज पोर्णिमा उतरुन आलि कालिंदीच्या तटी खेळतो रास सखा श्रीहरी भरल्या मेघा परि सावळा मोरमुकुट शिरी मदनची दुसरा श्रृंगाराला स्वरात भिजवी अधरी धरुनी बासरी खेळतो रास सखा श्रीहरी गोप गोपिका जमले सारे टिपरी वरती टिपरी गाजे त्या नादाला भूलूनी आले शिवही यमुनातिरी खेळतो रास सखा श्रीहरी वाळ्वंटी त्या यमुनाकाठी रास रंगता हरी संगती तनमन अवघे विसरुन जावे प्रेम भरूनिया उरी खेळतो रास सखा श्रीहरी विषय नव्हे हा ही तर भक्ती विसरूनी रमणे देहासक्ती देवांनाही वेड लावते अशी रासमाधुरी खेळतो रास सखा श्रीहरी

प्राजूची "प्रवाह..आणि उत्तर" वाचली आणि लगोलग विडंबनाचे प्रवाही उत्तर स्फुरले ते असे.. काव्य अनावृत्त मात्रा आणि वृत्त शिष्य हा प्रवृत्त झाला पहा कविबुद्धी नाठी हाणावीच काठी विडंबना साठी लगोलग 'धुकट सकाळ' फुकता 'फुकट' 'चिकट' बिकट' होत जाई तोतयांचे बंड विचारती गुंड 'चतुरंग' पुंड गेला कोठे? कविता 'म्हणजे' वाघाचे हो पंजे कशाला पाहिजे वृत्त छंद विसरा 'खोबार' 'शाळा' झाली फार प्यावा थंडगार सोमरस काव्य 'हलकट' करी खटपट नाना पाठोपाठ अवलिया आवडती नार आहे 'बुधवार' टाकावी चिक्कार सायंकाळी कवी किती जण? कवितांचे तण उपटण्या मन आतुरले 'केसूपंथी' खाज व

शिकवीत वृत्त झाला तो निवृत्त फिरूनी प्रवृत्त विडंबना आणली ती लाट सोडूनिया काठ सारे पाठोपाठ धावतात 'धुकट सकाळ' कधी ती 'फुकट' अन ती 'चिकट' होत राही डांबिस लेखणी लिहूनी 'कोकणी' जाई विडंबनी हात धुण्या "म्हणजे' ते काय कोणी ते सांगावे कितिदा लिहावे मोज नाही.. विसरा 'खोबार' लेखणीची धार होऊनी सुमार बोथट का?