कविता

मी कोण , कोण मज सांगा प्रतिमाच हरवली माझी वचनांत करुणता माझ्या शापांत क्रुरता माझी वर प्रवाह नक्रांश्रुंचा शुष्कता तळाशी माझी मोज्यांत नम्रतेच्या नखदर्प पाउले माझी मायेचा मुखवटा माझा मापतो हिंस्त्रता माझी बेगडी हास्य हे माझे झांकते खिन्नता माझी केवडा हळुच बाळगतो नागांची स्रुष्टी मुळांशी द्वंद्वात गुंगलो या शोधितो अस्मिता माझी मी कोण , कोण मज सांगा प्रतिमाच हरवली माझी

क्षण हा क्षणात आहे, क्षण हा क्षणात नाही रेंगाळंत किरणांतुनी, सावल्यांसवे खेळे गहन सावळे उजळे, उसळे घे हिंदोळे अचपळ उधळत दरवळ, झुळझुळ नितळ प्रवाही क्षण हा क्षणात आहे, क्षण हा क्षणात नाही नवखा नवल निनादी, नवथर झरझर जुनवे ढाळी आसवे केंव्हा, रुसवे हसवे फसवे विमुक्त हा स्वच्छंदी, बांधून दिशाही दाही क्षण हा क्षणात आहे, क्षण हा क्षणात नाही पुरता पुरे न केंव्हा, सरता सरे न केंव्हा झुरतो हरतो विरतो अन उरतो मनात तेंव्हा मुक्या बोलक्या स्वप्नी, रंगत रंगत (रंग तरंगत) राही क्षण हा क्षणात आहे, क्षण हा क्षणात नाही क्षण उदासी धुमारे, आल्हाद अन् शहारे डोलडोलवे चकवे, क्षण वादळे किनारे हाच पालवी झडही, हिरवाई

(navin aslyamule marathi font thoda avghad gela ..pudhchyaveli nakki lihin......plz yanda maf kara shroteho) te pan ek vay asta divasbhar palnyat zopaycha saglyankadun kautuk karun ghyaycha te pan ek vay asta half chaddit gavbhar firaycha aaichi najar chukvun dabyatla khaycha te pan ek vay asta mullinchya scrapbooks bharaycha ani tarihi tyanchyashi bolayla lajaycha te pan ek vay asta ghari khota bolun picture la jaycha awaj mute theun ratri ftv pahaycha te pan ek vay asta tichyavarcha khara prem tila sangun takaycha tichya uttarachi vat pahatratran diva fakta zuraycha te pan ek vay asta

तिचा मोकळा वावर तिचा मोकळा वावर माझ्या अवती भवती माझ्या रोमरोमातून तिचे रोज येणे जाणे माझ्या ह्रद्यी रहाणे कशी जाइल ती दूर तिचा मोकळा वावर तिची रुणूझुणू चाल पायी कळ्या होती फुलं गंध फुलत्या फुलांचा दाटे तिच्या सभोवार तिचा मोकळा वावर तिच्या जीवघेण्या अदा सारे जग होइ फीदा परि माझीच ती सदा माझ्या डोळ्याची झालर तिचा मोकळा वावर तिचे बोलणारे डोळे जणू चांदणे कोवळे त्या डोळ्यांमध्ये खेळे माझ्या प्रेमाची पाखंर तिचा मोकळा वावर तिचे माझे एक होणे नभ धरती मिळणे माझ्या मनातिल गाणे येइ तिच्या ओठावर तिचा मोकळा वावर अशी तीची माझी साथ किती युगांच हे नात माझे ह्रद्य छेडते तिच्या ह्रद्यी सतार तिचा मोकळा वाव

सावर ग स्वतःला आवर तुझ्या मनाला... निघून गेलेले क्षण मुठीतील वाळू दोन्ही सारखेच घट्ट पकडशिल तितके वाहून जाती आठवाणीचे झुले मन झुलवता झुलवता सरतील सांज वाति निरव शांततेची उरेल रात एकटीच भवती गेले वाहून घर लाटे सवे तरी पुन्हा नवे बांधत होतो बालपणीची जिद्द सखे वापर या घडीला सावर ग स्वतः ला आवर तुझ्या मनाला...

तुझ्यावाचून संध्याकाळ माझी लांबली होती तुझ्या पदरात सोनेरी उन्हे मी बांधली होती सुखाची काळजी काही करावी लागली नाही मुळी दु़:खेच माझी दीनवाणी, गांजली होती भले झाली असावी वेळ झोपेची, कसा झोपू? तुझ्या डोळ्यांतली स्वप्ने मगाशी भांडली होती सखे ठोठावते आहेस कुठले दार देहाचे? अशी ही कोणती इछा? कुठे मी डांबली होती? सुदैवाने तिला प्रेमात हे कळलेच नाही की बरा होतो जरासा मी, तशी ती चांगली होती खरे तर चंद्र केव्हाचा मला विसरून गेलेला कधीची चांदणी दारात माझ्या टांगली होती तुझ्या सोईप्रमाणे हातचे धरलेस तू मजला स्वतःची आकडेवारी कुठे मी मांडली होती?

एक प्रेमगीत लिहीण्याचा प्रयत्न केला आहे. मला सोसेना उबारा ...मला सोसेना हिवाळा मी होऊन खारोटी तुझ्या ओंजळीत घेईन विसावा. * * * * मला सोसेना दुरावा .... मला सोसेना दुरावा मी होऊन चांदणे तुझ्या अंगणात मागेन जोगवा. * * * * माझ्या प्रेमाची शपथ ....गळाभरून शपथ मी रंगून विड्यात तुझ्या ओठावर सांगेन ओळख. * * * *

या पाखरांस आता आहे निघून जाणे हे शब्द सूर सरले ओठी न येई गाणे छेडीत रोज तारा येई जुळून गीत ह्रद्यातूनी भरोनी येई फूलून प्रीत सार्‍या स्मृती सुखाच्या दाटून आज आल्या गेली उडून पिल्ले डोळ्यात प्रेमधारा रे माझिया पिलांनो हा जीव गुंतला रे डोळ्यात आज माझ्या बघ प्राण साठला रे फिरता नभांगणात परतून येथ या रे वेड्या जीवास माझ्या रे एक साद द्या रे हे वेड या मनाचे तुंम्हास रे कळावे अन् शब्द सूर ताल पुन्हा जुळून यावे

माझ्या एका जुन्या चारोळीला घेऊन मीटरमधे कविता लिहायचा प्रयत्न. पहिले कडवे ही जुनी चारोळी. कसल्या या खुणा कोण येउन गेलं इथे कुणाच्या ह्या वेणा रूतल्यात जिथे तिथे गेली असतिल इथून काही आतूर पावले थोडे घुंगरू पैंजणातून अलवार ओघळले वाळलेल्या पानावर हे खळ्ळकन पाणी आत आत कुठेतरी दुखली असेल राणी झाडे काळवंडलेली हवाही काळीशार थिजलेला गारवा रूततोय आरपार कुणी मंतरून ठेवले की शाप हा भोवला उभ्या राजस संध्येचा सूर असाच गोठला -नी