कविता

धवलगिरीच्या हिमशिखरांतुन सह्याद्रीच्या उंच कड्यांतुन गंगा-यमुना-गोदावरीच्या शुभ्र स्फटिकसम शीत जलातुन घोष एक हा घुमू लागला जय जय भारत ! जय जय भारत ! भेदातीत गर्जना होतसे जय जय भारत ! जय जय भारत ! सूप्त अग्नि तो फुलून उठला क्रांतीच्या कुंडात प्रकटला पाश तोडण्या परदास्याचा तृतिय नेत्र शंकरे उघडिला पितृभूमी ही मुक्त कराया सुपुत्र रणसागर हा आला कोटिकंठरव कानी येई जय जय भारत ! जय जय भारत ! स्वप्राणांच्या असंख्य ज्योती स्वयें अर्पिल्या या देशाप्रति निर्भय योद्धे रणात पडले देउनि निज प्राणांच्या आहुति क्रांतिवीर ते अमर जाहले विसरुनि घर अन्‌ विसरुनि नाती तख़्तावरही गर्जुन गेले जय जय भारत !

भारत माझा एक रॆ ---- ( दॆशभक्ती) जाती धर्म वेश भुषा भाषा जरी अनेक रे भारत माझा एक रॆ , भारत माझा एक रॆ ॥ ध्रु ॥ ईथली गीता कुराण बायबल ग्रंथ जरी अनेक रे , संदेश त्यांचा एक रे भारत माझा एक रॆ , भारत माझा एक रॆ ॥१॥ ईथली गंगा गोदा र्नमदा तापी नदी अनेक रे , पाणी त्यांचं एक रे भारत माझा एक रॆ , भारत माझा एक रॆ ॥२॥ ईथले गांधी नेहरु भिमराव शिवबा हे नेते अनेक रे , कार्य त्यांचं एक रे भारत माझा एक रॆ , भारत माझा एक रॆ ॥३॥ ईथला माणुस पक्षी प्राणी सजीव जरी अनेक रे , रक्त त्यांचं एक रे भारत माझा एक रॆ , भारत माझा एक रॆ ॥४॥ ईथले मंदिर मज्जिद चर्च गुरुद्वारा अनेक रे ,भक

वर्ष एक झाल सखे गुलाबाचा सण होता दोन मने जोड्णारा एक वेडा क्षण होता फुललेल्या गुलाबाला एक फुल दिल होत लाजुनिया फुल वेड बावरुन गेल होत मनामध्ये होती भीती काटे त्याचे बोचतिल नकाराचे शब्द तिचे कायमचे टोचतील पण माझ्या गुलाबाला नव्हतेच मुळी काटे डोळ्यांनीच बोलणारे होते वेडे फुल माझे वर्ष एक गेल कस कळलच नाही काही गुलाबाच्या गंधातच गुंतुनिया मन राही

भयस्वप्न * स्वप्नातल्या रेल्वे प्रवासात भेगाळ ओस माळरानावर दिसले प्रचंड सबस्टेशन विजेचे....... .......अकस्मात त्यावर अगदी स्लो मोशनमध्ये पडतय् क्षेपणास्त्र........ ................ म्हणेस्तोवर "बघा बघा!" पडलेही........ ................... धुकट धुराळ्यातून मनोर्‍यांवर विजेची चकचक......... .....

नमस्कार मंडळी. मी कालच पहिल्यांदा या कट्ट्यावरची मिसळ खाल्ली, आणि प्रेमातच पडलो राव! अजुन सगळ्या सिस्टिमची नीट ओळख व्ह्यायची आहे, जमेल हळूहळू... छंदबद्ध रचना करायचीही आवड आहे, म्हटलं तुम्हा जाणकार लोकांच्या नजरेखालून जाऊदेत. [:)] अंधार आजचा राहतो गर्भार उघडते दार पहाटेचे ||१|| अंधाराची वाट अशी उजळते आणिक गळते भीती चिंता ||२|| क्षणात फुलतो मनात प्राजक्त मन हे आसक्त जगण्याला ||३|| एका आशेपोटी होती चमत्कार शरण हे जग श्रद्धावंता ||४|| आत्मविश्वासाचा उदय होतसे दिवा तेवतसे अंधारात ||५||

...मी आहे. तू घेतलेला प्रत्येक श्वास, तू सोडलेल्या प्रत्येक प्र:श्वासाला सांगेल ... मी आहे. तुझ्या जीवनात आलेले मोजके सुखाचे क्षण, तुझ्या प्रत्येक दु:खद क्षणाला सांगतील ... मी आहे. मधुबनातून मरुभुमीकडे वाहणार वारा, तुझ्या थकलेल्या मनाला सांगेल ... मी आहे. तृशार्त वाटसरुला क्रुतार्थ करणारी आणि सागराकडे धावणारी नदी तुला सांगेल ... मी आहे. काट्यांवर चालून घायाळ झालेल्या तुझ्या पायांना काटेरी सिंहासनावर पहुडलेले गुलाब तुला सांगेल ... मी आहे.

अस्तित्व... द्वेषाच्या वडवानलात किनारा जळुन खाक होत आहे. प्रश्न सागराचा नाही किना-याच्या अस्तित्वाचा आहे. अहंकाराच्या वणव्यात वनराईचा कोळसा होत आहे. प्रश्न माळारानाचा नाही वटवृक्षाच्या अस्तित्वाचा आहे. मत्सराच्या अग्नीमध्ये हृदय पोळुन निघत आहे. प्रश्न शरीराच्या एका भागाचा नाही हृदयातील प्रेमाच्या अस्तित्वाचा आहे. अमंगल कृष्णमेघांनी आकाश व्यापून टाकले आहे. प्रश्न अंधाराचा नाही धरणीच्या अस्तित्वाचा आहे.

'देवद्वार' छंदाची ओळख करून दिल्याबद्दल धोंडोपंतांचे आभार ! ----------------------------------------------------- ज्ञानियाचा राजा त्याची ज्ञानेश्वरी या भव सागरी नौका होई तुकोबा तो सांगे आम्ही देऊ छाटी नाठाळाला काठी हाणू माथी एकनाथ गाती रचूनी भारूड लोकांसी गारूड झाले ऐसे नामा म्हणे देवा म्हणतो अभंग तुझी भक्ती दंग करितसे लिहिणे हे काव्य केवढा आनंद साथ देई छंद देवद्वार

मिलिंद फणसे यांची 'सजा' वाचून आम्हाला आमच्या सजा आठवल्या! ;) कोरड्या नरड्यास ह्या 'द्राक्षासवाचा' शाप दे टाकतो 'नवटाक' वा 'मोसंबिचा' उ:शाप दे! जी कुणी दिसते मला, बघतो तशी त्या त्या क्षणी, गात्र मी स्पर्शीत नाही, फक्त थोडे 'माप' दे! तामसी आयुष्य भोगी, शेवटी ही 'आव' का? तोड त्या नाडीस, पोटा सोडुनी अडमाप दे! दे सजा, बसता कुठे टोचेल का मज तो 'मणी'? मात्र माझ्या 'वेदनेला' मलम हा उ:शाप दे! कोरडा उपचार असतो 'पानपुसण्याचा' इथे पूस 'रंग्या' अन् खुशालीची जगाला थाप दे...! चतुरंग

मन का उदास ओलावती डोळे खिन्नतेचे जाळे अंतरात... नीरव शांतता सुचेनात गाणी विसावे लेखणी कोरे सारे.. तडफड उरी कळावी का कुणा मनातल्या खूणा पुसटशा... शोधिते स्वतःला गाभ्यात या खोल देवुनीया मोल आसवांचे.. समजेना काही गेले कुठे सारे चैतन्याचे झरे मनातले... वाळवंट रुक्ष रणरण वाटा आयुष्य फुफाटा चोहीकडे.. थके जीव आता दूर मृगजळ रिती ही ओंजळ वाट पाहे...