कविता

(आमच्या घरात दर शुक्रवारच्या मित्रमंडळी आयोजित 'पोकर नाईट' नंतर शनिवारी सकाळी सगळे काही/सगळे जण ठप्प होते/होतात. अशा एका शनिवार सकाळचे हे चित्र) फुकट सकाळ *** कुठे कोण पडले पहाटे बघितले कि वातावरण स्तब्ध नि:शब्द होते सुटीच्या सकाळी असावे तसे हे पहा फक्त पेले रिकामे रिकामे *** नि ओट्यावरी आकृत्या बाटल्यांच्या (नि सोफ्यावरी मित्रही सांडलेले!) अकल्पित जशी गूढ पिशाच्चे असावीत निघाले धुराचे किती लोट होते फुप्फुसातुनी? घाबरा जाहलो मी *** आधारीतः धुकट सकाळ

घालीत साद फुलवित रात स्वप्नात सखी ती येते लाजून जरा हासून जरा देहात मिसळुनी जाते ती स्वप्नपरी ती ती धुंद कळी ती ती रातराणी ती माझी ती मुग्ध बासरी मंद हासरी प्रिया सखी फुलराणी श्वासात गंध ओठात चंद्र मग रात धुंद ही होते प्रणयास रंग रेशमी संग मग कळी फुलुनि येते ती स्वप्नपरी ती --- जागती रात धुंदीत गात कसली पहाट मग होते जुळवीत सूर नादात चूर स्वप्नात रोज ती येते ती स्वप्नपरी ती ---

(आमच्या गावात नेहमीपेक्षा थोडासुद्धा अधिक बर्फ पडला, तर सगळे काही ठप्प होते. अशा एका सकाळचे हे चित्र) (पुढील शब्द वाचण्यापूर्वी, जमले तर ते ऐकावेत - नाहीतर मात्रा/वृत्त या बाबतीत तुम्हाला पटणार नाहीत. **म्हणूनच कविता "वाद" प्रकारात घातली आहे.

आठवण आपल्यापासून दूर राहिल्यावर आठवण अधिक सतावते फोन करून बोलता-बोलता बिल आडंव येत आठवणही मग पैशात तोलली जाते

हुंडाबळी मला लगीन कराव पाहिजे हुंडा देणारी मुलगी पाहिजे चिकनी असो वा चकणी असो शिक्षित असो वा अशिक्षित असो

कळलेच नाही मन गेले हळूच गुंतुन साध्यासुध्या डोळ्यांनीही नेले कधी भुलावून तुझ्या श्यामल रंगाचे झाले डोळ्यात आभाळ आणि तुझ्या नावानेच ओठ विलगे सकाळ तुझ्या पाहण्याने फ़ुले येती अंगांगी फ़ुलुन तुझ्यासाठी नजरेत मीही बहर तोलून असे मोकळे हसुन जाशी सहज निघोन ईथे काळ्जाच्या माझ्या ठोका जातो ना चुकून ३१.०१.०९

प्रियेच्या भेटी चांद्ण्या उन्हात प्रेमाचे घरटे काटेरी वनात कट्यांनासुद्धा गुलाबाची सय वेडाची ओढ वेडच वय तारका हाती जागल्या राती वारयाचा आलाप भैरवी गाती दूर किनारी पहाट उभी खेळूदे चांद्ण निवांत नभी

मृगजळामागे धावत राहिलो वाळूचे इमले बांधत राहिलो लाटेकडे दुर्लक्ष झाले अन् चुकले हिशेब मांडत राहिलो सुखांच्या बेरजा करता करता समाधान वजा करत राहिलो पत्त्यांचा बंगला सावरण्यासाठी वार्‍याला विरोध करत राहिलो पुढे जायचे अन् पुढेच जायचे मागचे सारे विसरत राहिलो काय सापडले माहीत नाही खूप काही हरवून बसलो