कविता — मिसळपाववरील मराठी कवितांचा विशाल संग्रह. प्रेम, निसर्ग, समाज, विरह आणि जीवनानुभव यांवरच्या हजारो मराठी कविता, गझल, मुक्तक आणि चारोळ्या येथे वाचा व आपली कविताही प्रकाशित करा.
शिव जयन्ती निमित्त -
बहुत यवन पीडिती स्वधर्माते,
महाराज.., शिवछत्रपती अवतरले त्राते |
मांडुनी मोडिली क्षेत्रे.....
विरश्रिये संचविली, गलितही गात्रे |
उभविले स्वराज्य भगव्द्ध्वजाते,
महाराज.., शिवछत्रपती अवतरले त्राते |
शिवबा दे अम्हा झगडण्यास स्फूर्ती,
उखडूच ते हात जे फोडिती मूर्ती |
धर्मरण स्थंडील अता हे धगधगते ,
महाराज.., शिवछत्रपती अवतरले त्राते |
छत्रपती श्री शिवाजी महाराज की जय !!
---- सागर लहरी
मी गेल्यावर वि़झुनी जातील
रत्नदीप आकाशी
मी गेल्यावर थांबून राहील
वीज तशी मेघाशी
मी गेल्यावर पोर्णिमेसही
चंद्र यायचा नाही
मी गेल्यावर रवी तळपूनी
तेज द्यायचा नाही
मी मी माझे किती कल्पना
किती मानसी वेड
गेल्यानंतर सरणावरती
दोन क्षणांचा खेळ
शूरवीर बलशाली राजे
किती जाहले येथे
स्मरण तयांचे या जगताला
कुठे आज रे होते
नररत्नांची ही पहा अवस्था
काय आपुले आहे
आपुल्यानंतर कशास वेड्या
नाव आपुले राहे
चैनीमध्ये दिवस संपला
धुंदीमध्ये राती
भोगून भोगून क्षीण जाहली
आयुष्याची ज्योती
तु पांघरशी नभ निळे
मज मोहवे वदन सावळे
खुळावले नयन जुळे
सख्या न माझे मला आकळे
लट भाळी केश कुरळे
पाहुनी ते मम चित्तही चळे
तुज पाहता अहं गळे
पान्हावली मुरली खुण कळे
यमुनातीरी आनंदमेळे
वृंदावन झाले आज बावळे
शाम सावळा रास खेळे
कामधेनु सोडी मुक्त आचळे
जाती घटिका आणि पळे
कालपाश अन कंठी आवळे
नाम तुझे मनी सावळे
हवा कशाला तो स्वर्ग ना कळे
विशाल कुलकर्णी
तु म्हणजे...
तु म्हणजे...
सकाळचं गवतावरलं दव सुंदर..
तु म्हणजे...
खळाळत्या समुद्रातला नितळ कातळ..
तु म्हणजे...
रणरणत्या वाळवंटातले थंडगार मरुस्थळ..
तु म्हणजे...
देवासमोर लावलेला दिवा प्रांजळ..
ही कविता कॉलेज मधे असताना लिहिलेली आहे . प्रथमच सार्वजनीक रीत्या प्रकाशित...
माझं हल्ली असंच होतं, रामदास ह्यांचं काही लिखाण वाचलं की मी अस्वस्थ होतो. रामदास ह्यांच्या 'अडगळीतल्या काही कविता' ही त्याला अपवाद नाहीत. त्यांच्या कवितांवर 'वा! छानच!', 'क्लास', 'उच्च' असले प्रतिसाद देऊन भागत नाही हो आमचं म्हणून मग हे,
मी कोण , कोण मज सांगा
प्रतिमाच हरवली माझी
वचनांत करुणता माझ्या
शापांत क्रुरता माझी
वर प्रवाह नक्रांश्रुंचा
शुष्कता तळाशी माझी
मोज्यांत नम्रतेच्या
नखदर्प पाउले माझी
मायेचा मुखवटा माझा
मापतो हिंस्त्रता माझी
बेगडी हास्य हे माझे
झांकते खिन्नता माझी
केवडा हळुच बाळगतो
नागांची स्रुष्टी मुळांशी
द्वंद्वात गुंगलो या
शोधितो अस्मिता माझी
मी कोण , कोण मज सांगा
प्रतिमाच हरवली माझी
क्षण हा क्षणात आहे, क्षण हा क्षणात नाही
रेंगाळंत किरणांतुनी, सावल्यांसवे खेळे
गहन सावळे उजळे, उसळे घे हिंदोळे
अचपळ उधळत दरवळ, झुळझुळ नितळ प्रवाही
क्षण हा क्षणात आहे, क्षण हा क्षणात नाही
नवखा नवल निनादी, नवथर झरझर जुनवे
ढाळी आसवे केंव्हा, रुसवे हसवे फसवे
विमुक्त हा स्वच्छंदी, बांधून दिशाही दाही
क्षण हा क्षणात आहे, क्षण हा क्षणात नाही
पुरता पुरे न केंव्हा, सरता सरे न केंव्हा
झुरतो हरतो विरतो अन उरतो मनात तेंव्हा
मुक्या बोलक्या स्वप्नी, रंगत रंगत (रंग तरंगत) राही
क्षण हा क्षणात आहे, क्षण हा क्षणात नाही
(navin aslyamule marathi font thoda avghad gela ..pudhchyaveli nakki lihin......plz yanda maf kara shroteho)
तिचा मोकळा वावर
तिचा मोकळा वावर
माझ्या अवती भवती
माझ्या रोमरोमातून
तिचे रोज येणे जाणे
माझ्या ह्रद्यी रहाणे
कशी जाइल ती दूर
तिचा मोकळा वावर
तिची रुणूझुणू चाल
पायी कळ्या होती फुलं
गंध फुलत्या फुलांचा
दाटे तिच्या सभोवार
तिचा मोकळा वावर
तिच्या जीवघेण्या अदा
सारे जग होइ फीदा
परि माझीच ती सदा
माझ्या डोळ्याची झालर
तिचा मोकळा वावर
तिचे बोलणारे डोळे
जणू चांदणे कोवळे
त्या डोळ्यांमध्ये खेळे
माझ्या प्रेमाची पाखंर
तिचा मोकळा वावर
मित्रांनो,
मला ह्या चार ओळी मिळाल्या आहेत. पूर्ण कविता कोणाकडे आहे का? कवितेच्या ठेवणीवरून 'ग्रेस' यांची असावी असं वाटतयं.
जरा दूर जाती चरायास गाई, पुढे रान नाही हवे तेवढे
तुझ्या स्वप्नबांधावरी सांग आई, कुणी फोडले जोगिणींचे चुडे?
सालो
मिसळपाव