कविता

जीवन तसं असतं सोप्प काहीच नाही कठीण.. जीवन म्हणजे झुळझुळणारा खळखळणारा झरा जीवन म्हणजे मोर नाचरा फुलवून पंखपिसारा जीवन म्हणजे मंजुळ मंजुळ ऐकवं कोकीळ गाण जीवन तसं असतं सोप्प काहीच नाही कठीण.. जीवन म्हणजे हिरव्या हिरव्या पानांची हो सळसळ जीवन म्हणजे शितल शितल वा-याची हो झुळझुळ चैत्रबनात येउन घाली नवथर सृष्टीला शीळ जीवन म्हणजे मोकळ्या आकाशी सांडल ट्प्पोर चांदणं जीवन तसं असतं सोप्प काहीच नाही कठीण जीवन म्हणजे उचंबळुन वाहणारी अल्लड नदी म्हणे माझा साजण सागर भेटेल मला हो कधी..? जीवन म्हणजे डोंगरमाथी पेटीयला वणवा.. जणु मनाला जाळीतो माझ्या दु:खांचा वैशाखवणवा.. जीवन

तू स्पर्श करता जगा मी विसरले मी हरले अन मीच जिंकले न कळे मला कुणी कुणावर केली मात || १ ||

मंचकावर मी बसले कळ सोसते मुश्कील आपल्याच दुनियेमध्ये असती आपण मश्गुल दिवेही पेंगुळले चढत चालली चांदरात || २ ||

सूर्य दमला, जरा टेकला, अवनीच्या मग, कवेत शिरला, रंग बिरंगी नभाळ चादर, अंगावरती लेवून पहुडला. सृष्टीचे ते रूप आगळे , पाहुनी माझे "मी" पण गळले, "मी" च नाही तर, "तू" ही कैसा..? अद्वैताचे रहस्य कळले..! नकोच आता काही -बाही शब्दांच्या या कळा पुरे, नि:शब्दातून अव्यक्ताचे, रूप होतसे साजिरे... ॐ चुप्पी !चुप्पी !! चुप्पी !!!